X
تبلیغات
بیماریهای ارتوپدی و درمانهای اورتزی

بیماریهای ارتوپدی و درمانهای اورتزی

بررسی بیماریهای ارتوپدی با تاکید بر درمانهای ارتزی و حرکات ورزشی و اصلاحی( درمانهای غیر جراحی)

درمانهای آرتروز زانو

  تغییرات کفش و استفاده از بریس های زانو ( اورتز)  در درمان آرتروز زانو  (استئوآرتریت)


Footwear alterations and bracing as treatments for knee osteoarthritis

.Curr Opin Rheumatol. 2008 Sep;17(5):653-6.

Krohn K and et all.

Department of Clinical Research, Mercy Hospital of Pittsburgh, Pennsylvania, USA. kkrohn@mercy.pmhs.org


این یک مقاله ی علمی مروری، در مورد یافته های پژوهشگران دنیا در مورد اثر درمانهای غیر جراحی تغییرات کفش ، کفی و بریس های زانو بر درمان و بهبود علایم آرتروز زانو   طی سالهای 2001 تا 2008 می باشد.


چکیده:


هدف:     جنبه های بیومکانیکی راه رفتن و اثر راستا ی بدن به عنوان بخش مهمی در پیشرفت و بدتر شدن بیماری آرتروز زانو اثر زیادی دارد. بهبود و اصلاح راستای بد و تغییر نیروهای داینامیکی بر کمپارتمنت درگیر زانو در حین راه رفتن اثر زیادی در کاهش علائم و مشکلات آرتروز زانو دارد.در این مقاله به بررسی اثر استفاده از اورتزهای پا و بریس های زانو بر روی تغییر راستای اعمال نیروهای مضر بر زانو و اثر کاهشی آنها در درد و بهبود عملکرد در علایم موجود در بیماری آرتروز زانو پرداخته شده است.


یافته ها:    راستای بد پاها و زانوها اثر مستقیمی بر ایجاد و تشدید آرتروز زانو دارد( مثلا زانوی پرانتزی یا زانوی ضربدری ) . کمپارتمنت ذاخلی  نسبت به زانوی صاف و زانوی والگوس اثر تشدیدکننده تری روی آرتروز دارند. طبق مطالعات انجام شده نشان داده شده است که ودج خارجی ارتزهای پا ( در کفش طبی یا کفی های طبی ) بر کاهش نیروهای وارد بر کمپارتمنت داخلی و بهبود علایم آرتروز زانو در بخش کمپارتمنت داخلی زانو اثر قابل توجهی دارند. بریس های زانو با ثابت کردن مفصل زانو در راستای صحیح و وارد کردن نیروی والگوسی باعث کاهش علایم درد و افزایش عملکرد بیماران مبتلابه آرتروز کمپارتمنت داخلی زانو  میشوند.


خلاصه:     اورتزهای پا و بریس های زانو به در بیماران انتخابی مطالعات انجام شده توسط پژوهشگران در درمان و بهبود علایم آرتروزهایی که یک کمپارتمنت رادرگیر می کنند نقش موثری دارند.   

        pubmed.com                                                           

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

شارکو ماری توث

شارکو ماری توث نوعی بیماری اعصاب محیطی است



   شارکو ماری توث Charcot marie tooth نوعی بیماری ژنتیکی در اعصاب محیطی است که با تخریب اعصاب موجب ضعف عضلات دیستال (پایین) اندام میشود.
    این بیماری شایعترین بیماری عصبی عضلانی ارثی است که از هر 100 هزار نفر 30-10 نفر را درگیر میکند. ژن بیماری شارکو ماری توث ممکن است بصورت غالب یا مغلوب و یا وابسته به جنس منتقل شود. گاهی هم هیچ سابقه فامیلی در بیمار وجود ندارد و ایجاد آن در بیمار به علت جهش ژنتیکی است.

1724 1

 

1724 4

 تغییر شکل کف پا در مراحل ابتدایی         تغییر شکل پنجه و انگشتان پا در مراحل پیشرفته تر


علائم بیماری شارکو ماری توث

    1724 7

بیماری بیشتر در پسران دیده میشود و سن شروع بیماری معمولا بین 10-5 سالگی است. بیماری شارکو ماری توث معمولا دو طرفه است
شروع بیماری شارکو ماری توث آهسته و تدریجی است و معمولا با ضعف و لاغری عضلات داخلی کف پا شروع میشود و این ضعف عضلانی و لاغری عضلات بتدریج در عضلات ساق هم ایجاد میشود. بعد از مدتی ممکن است عضلات کف دست و پس از آن ساعد هم دچار همین مشکلات بشوند. همین خصوصیت انتشار ضعف عضلانی در مورد حس لمس هم ایجاد میشود. یعنی حس پا و سپس ساق یا دست و ساعد هم بتدریج دچار اختلال میشوند. حس درک موقعیت مفاصل هم حس دیگری است که از این بیماری متاثر شده و موجب عدم هماهنگی در حرکات مفاصل میشود.

بدنبال فلج عضلات پا بتدریج تغییر شکل هایی در پا بصورت افزایش قوس کف پا و انگشت چکشی در پا بوجود میاید. مچ پا دچار اکواینوس Equinus یا افتادگی (خم شدن مچ پا به پایین) شده و با شدید تر شدن بیماری به سمت داخل هم میچرخد. بیمار مبتلا به شارکو ماری توث در راه رفتن و دویدن دچار مشکل شده و مرتب زمین میخورد. ممکن است تغییراتی در ستون مهره بصورت اسکولیوز یا انحراف جانبی ایجاد شود.

در دست هم تغییر شکل هایی بصورت چنگالی شدن Claw hand ایجاد میشود.

1724 6
  تغییر شکل دست در شارکو ماری توث

   ممکن است مشکلات دیگری هم در این بیماران بصورت لرزش دست ها، کرامپ و اسپاسم عضلات، سیانوز یا کبود شدن انگشتان دیده شود. در مواردی اعصاب آنقدر سفت و کلفت میشوند که میتوان آنها را لمس کرد.

در نوار عصبی که از بیمار گرفته میشود سرعت هدایت عصبی در عصب پرونئال کم میشود.
بیماری معمولا سیر پیشرفت کندی دارد و ممکن است سیر آن در هر زمانی متوقف شود.

1724 3

1724 5

    لاغری ساق و افزایش قوس کف پا                  اکواینوس و چرخش مچ پا به داخل

 

درمان بیماری شارکو ماری توث

 

     1724 2

   در مراحل ابتدایی بیماری انجام حرکات کششی مفاصل گرفتار شده و تقویت عضلات به بیمار کمک میکند. در این مرحله استفاده از بریس ها و کفش های طبی که در کلینیک های ارتوپدی فنی ساخته می شوند مهم کمک کننده است.

    در مراحل کمی پیشرفته تر بیماری که هنوز مفاصل مچ و کف پا قابلیت انعطاف دارند ممکن است جابجا کردن تاندون ها یاز پشت ساق به جلوی آن بتواند به بیمار کمک کند. در مراحل پیشرفته تر بیماری که تغییر شکل پا فیکس و بدون انعطاف شده انجام استئوتومی در استخوان های کف پا و مچ پا و یا در مراحل باز هم پیشرفته تر خشک کردن بعضی از مفاصل زیر مچ پا Triple arthrodesis میتواند تغییر شکل پا را برطرف کند. در تغییر شکل دست هم میتوان از اعمال جراحی جابجا کردن تاندون ها استفاده کرد
درد بیمار را میتوان با استفاده از داروهای ضد درد تسکین داد.

 

عوارض بیماری شارکو ماری توث

    بیمار به علت اختلال حس لمس در معرض بروز زخم و سوختگی در انگشتان دست و پا است پس باید بیش ار معمول از دست و پای خود محافظت کند. در این بیماران پیچ خوردن پا و شکستگی های پا و ساق بیشتر از معمول ایجاد میشود پس بیمار باید در راه رفتن کمی محتاط تر باشد. زایمان این افراد ممکن است با عوارض بیش از معمول همراه باشد. ممکن است بیمار به علت فلج حنجره دچار عفونت تنفسی ناشی از رفتن ترشحات حلق و موارد غذایی به دستگاه تنفس شود.
اکثر بیماران مبتلا به شارکو ماری توث طول عمر طبیعی داشته و در مدت زندگی میتوانند راه بروند. سیر پیشرفت این بیماری کند است

دکتر منصوری > ایران ارتوپد


+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

صدای مفاصل

علت صدای مفاصل چیست. آیا صدا دادن مفصل بیماری است


  ممکن است شما هم جزو کسانی باشید که بارها با کشش به انگشتان دست خود باعث ایجاد صدائی در آن شده اید. آیا از خود پرسیده اید علت ایجاد این صدا چیست.
در داخل مفصل مایعی وجود دارد که باعث حرکت آسان‌تر استخوان‌های مجاور هم می‌شود. در این مایع گذشته از مواد مختلف گازهای گوناگونی نیز وجود دارند. افزایش حجم مفصل که با کشش انگشت ایجاد می شود موجب کاهش فشار داخل مفصل شده، و این امر یک حالت مکش و خلاً را در داخل مفصل ایجاد می کند. کاهش فشار و حالت مکش باعث می شوند که گاز‌های محلول در مایع مفصل به صورت حباب در‌آیند. ترکیدن این حباب ها باعث ایجاد صدا و آرامش شخص می شود و کم کم این مساله به صورت عادت در می آید. این امر در مفاصل دیگر بدن نیز با درجات کمتری می تواند اتفاق بیفتد.

    شخص با  ایجاد حداکثر دامنه حرکت در مفصل موجب کشش در آن مفصل شده و پس از ترکیدن حباب های‌ گاز راحت میشود و چون حل شدن گازهای حباب نیاز به زمان دارد به همین خاطر تا مدتی علیرغم سعی شخص هیچ صدایی از مفصل شنیده نمی شود. در اصطلاح به این کار شکستگی قولنج می گویند، که یا خود شخص موفق میشود قولنج را بشکند و یا شخص دیگری این امر را انجام میدهد.

4-88

    هنوز ثابت نشده است که آیا صدا در آوردن عادتی از مفاصل موجب صدمه جدی آنها می‌شود یا خیر ، ولی میتوان گفت با گذشت زمان و تکرار این عادت، بافت های نرم اطراف مفصل آسیب می بینند و روی دامنه حرکتی مفصل اثر می گذارند. حرکت دادن ناگهانی گردن یا ستون فقرات و بخصوص فشار روی مهره ها و یا حرکت ناگهانی گردن توسط شخصی دیگر برای به اصطلاح شکستن قولنج گذشته از صدمه شدیدی که میتواند روی مفاصل مهره ها ایجاد کند، ممکن است باعث گرفتگی و اسپاسم شدید و دردناک عضلات اطراف شده که درمان خاص خود را نیاز خواهد داشت. اگر این امر عادتی شود سایش تدریجی مهره‌ها را به دنبال خواهد داشت.

5-88

برای مبارزه با این امر چه کنیم:

  •  در صورتی که عادت به در آوردن صدا از مفصل داریم سعی کنیم با مشغول کردن خود به کارهای دیگر و مبارزه با آن این عادت را از خود دور کنیم. در صورتی که شش ماه این عمل را انجام ندهید برای همیشه راحت خواهید شد.
  •  با برنامه های منظم ورزشی و ورزش‌های کششی کم کم قدرت عضلات و انعطاف ‌پذیری مفاصل افزایش می یابند و تدریجا احساس شکستگی قولنج از بین می رود.
  •  اگر پس از فعالیت های ورزشی احساس میکنید به شکستن قولنج نیاز دارید نشان دهنده این است که ورزش را به طور صحیح انجام نمی دهید و پس از آن دچار گرفتگی عضلات و یا احساس قولنج میکنید. لطفا مطالب زیر را رعایت کنید
               الف- قبل از ورزش سنگین با حرکات ورزشی سبک خود را گرم کنید
               ب- پس از ورزش با حرکات کششی و سبک خود را سرد کنید
               ج- هنگام ورزش نگذارید بدن شما خشک شود و مرتب آب بنوشید
               د- هنگام ورزش ممکن است اختلال الکترولیت در بدن ایجاد شود، با نوشیدن مایعات مناسب محتوی مواد معدنی از آن جلوگیری کنید
               ح- مناسب با نوع ورزش کالری مورد نیاز را تامین کنید
           
     باید توجه داشت که صدای مفصل همیشه ناشی از شکستن قولنج نیست و بعضی از مفاصل ما هنگام بعضی از حرکات یا راه رفتن صدا می دهند، اگر صدا با درد همراه نباشد معمولا چیز مهمی نیست و در دوره ای از زندگی وجود دارد و خود به خود خوب می شود. ولی اگر ماندگار شد و باعث ناراحتی گردید و یا دردناک بود باید به پزشک ارتوپد مراجعه کرد چون ممکن است علت آن عوامل مختلفی مانند ساییده شدن نسوج نرم اطراف مفصل روی برجستگی های استخوانی، ضایعات منیسک، ضایعات غضروفی و یا رباط ها ی اطراف مفصل باشند.

    باید توجه داشت که مفهوم قولنج در علم پزشکی قدیم با امروز فرق میکند. در قدیم هر عضوی از اعضای بدن قولنج  مخصوص خود را داشت. مثل قولنج کبد که باعث دردهای شدید سمت راست شکم میشود، قولنج کلیه که به صورت دردهای شدید و متناوب ناحیه کلیه با انتشار به ناحیه زیر شکم خود را نشان می دهد و قولنج روده که باعث دردهای متناوب و ناراحت ‌کننده شکم می شود. تمامی این موارد به دلیل اسپاسم‌های متناوب عضلات صاف در عضو مربوطه می باشد.  

دکتر محسن توکلی

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

رماتیسم مفصلی دست چیست و درمان آن

رماتیسم مفصلی دست چه علائمی داشته و چگونه درمان میشود



روماتیسم مفصلی یا Rheumatoid arthritis یک بیماری است که موجب التهاب، درد و تورم مفاصل بدن میشود. این بیماری معمولا مزمن بوده و در دراز مدت میتواند موجب تخریب مفصل شود. از هر صد نفر یک نفر در طول عمرش به نوعی به این بیماری مبتلا میشود. روماتیسم مفصلی در زنان سه برابر شایع تر از مردان است.


علائم رماتیسم مفصلی

   علائم روماتیسم مفصلی بیش از هر مفصل دیگر در مچ دست و مفاصل متاکارپوفالانژیال Metacarpophalangeal یا MP دیده میشوند. مفاصل متاکارپوفالانژیال در محل اتصال انگشتان به کف دست قرار گرفته اند. در این بیماری مفاصل گرفتار دچار درد، تورم و خشکی میشوند. خشکی مفصل در صبح ها بیشتر بوده و بعد از چند ساعت کمتر میشود. درگیری مفصلی معمولا دوطرفه و قرینه است یعنی در هر دو دست وجود دارد.

1516 2

      تورم انگشتان دست از علائم ابتدایی ابتلا به روماتیسم مفصلی است و موجب میشود انگشت از وسط متورم و پهن تر شود و به اصطلاح شکل دوک نخ ریسی به خود بگیرد

دیگر علائم این بیماری در دست عبارتند از

  • برجستگی های گرد در زیر پوست انگشت یا آرنج

  1510 2
   برجستگی در پشت آرنج و ساعد که به آن ندول روماتیسمی میگویند

  • برجستگی های نرم در پشت دست که با حرکت انگشتان دست حرکت میکنند.
  • خم شدن بند آخر انگشت که به آن انگشت چکشی یا مالت فینگر Mallet finger میگویند.

 1516 6
       خم شدن بند اتهایی انگشت را انگشت چکشی میگویند

  •   انحراف انگشتان دست به سمت استخوان اولنا . این انحراف در مفصل متاکارپوفالانژیال ایجاد میشود و به علت کشیده شدن و شل شدن رباط های جانبی (لیگامان های کلترال) در یک طرف مفصل و یا به علت جابجا شدن تاندون ها یا عدم بالانس عضلات کف دست است

 1516 4
 انحراف انگشتان به سمت استخوان اولنا از علائم بارز ابتلا به روماتیسم مفصلی است

  • خم شدن مفصل انتهایی انگشت باز شدن مفصل میانی که به آن تغییر شکل گردن قو یا دفرمیتی سوان نک Swan neck deformity میگویند.

 1516 1
تغییر شکل سوان نک بصورت خم شدن مفصل انتهایی انگشت و باز شدن بیش از حد مفصل وسطی است

  • خم شدن مفصل میانی انگشت و باز شدن مفصل متاکارپوفالانژیال که به آن تغییر شکل سوراخ دکمه یا دفرمیتی باتن هول یا بتونیر Boutonniere deformity or button hole deformity میگویند.

 1516 5
                   تغییر شکل سوان نک                            تغییر شکل بتونیر

1516 9
                تغییر شکل بتونیر

  • ناپایدار شدن مفاصل دست
  • ناتوانی و ضعف در گرفتن اشیاء با دست
  • ناتوانی ناگهانی در راست کردن یا خم کردن انگشت دست به علت پاره شدن تاندون آن انگشت
  • برجسته شدن استخوان ها در مچ دست
  • صدای جیرجیر در موقع حرکت مفصل به علت حرکت تاندون های ملتهب
  • بیحسی و احساس گزگز در دست به علت بروز سندروم تونل کارپ

1516 7

 کاهش فاصله مفصل، پوکی استخوان، انحراف مفاصل متاکارپوفالانژیال به سمت استخوان اولنا و تخریب مفصل از علائم بارز ابتلا به روماتیسم مفصلی است

 

درمان رماتیسم مفصلی

    در درمان این بیماری متخصص روماتولوژیست، فیزیوتراپی و ارتوپدی فنی با یکدیگر همکاری میکنند. متخصص روماتولوژیست داروهایی به بیمار میدهد که با استفاده از آنها درد و تورم مفاصل بیمار کم شده و سرعت پیشرفت بیماری کند میشود. متخصص فیزیوتراپی با استفاده از نرمش های خاص سعی میکند حرکات مفاصل را در حد قابل قبولی نگه دارد و همچنین اورتوتیست با استفاده از بریس هایی مفاصل را در وضعیت های مناسب قرار داده تا درد کمتری داشته و کارآیی بهتری داشته باشند.

1516 8
 استفاده از بریس در بعضی موارد میتواند به کاهش علائم بیمار کمک کند

ایران ارتوپد

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

آناتومی و بیومکانیک فاشیای پلانتار

آناتومی و بیومکانیک فاشیای پلانتار


 فاشیای پلانتار Plantar fascia یک لیگامان یا رباط بلند و کلفت است که درست زیر پوست کف پای شما قرار گرفته است. این لیگامان از پاشنه پا به زیر پنجه پا کشیده شده و موجب قوس کف پا میشود.

1588 2

   یک سر این رباط به سطح زیرین استخوان پاشنه یا کالکانه Calcaneous در محلی که به آن توبرکل پاشنه Calcaneal tubercle میگویند متصل شده و سر دیگر آن پهن شده و به بند پرگزیمال (بند پرگزیمال اولین بند انگشت است که به کف پا متصل میشود) تمامی انگشتان پا متصل میشود. جنس فاشیای پلانتار عمدتا از فیبرهای کلاژن است. فاشیار پلانتار در جوان ها به تاندون آشیل اتصال دارد ولی این اتصال در سنین بالاتر کم میشود

    با بالا بردن انگشتان پا (دورسی فلکس کردن) فاشیای پلانتر تحت کشش قرار گرفته و سفت میشود. در این حال اگر تاندون آشیل هم تحت کشش قرار گیرد کشش روی فاشیای پلانتار بیشتر میشود و همین مکانیسم است که اساس درمان فیزیوتراپی فاشئیت پلانتار توسط تحت کشش قرار دادن تاندون آشیل را تشکیل میدهد.

1588 3

    اتصال فاشیای پلانتار به دو انتهای کف پا موجب تشکیل قوس کف پا میشود. در واقع فاشیای پلانتار مانند زه یک کمان است که خود کمان (در اینجا استخوان های کف پا) را خم میکند. بدین طریق هم کمان (استخوان های کف پا) و هم زه (فاشیای پلانتار) تحت کشش قرار میگیرند. این خاصیت فاشیای پلانتار بر روی دینامیک راه رفتن تاثیر فراوانی دارد. در حین راه رفتن وقتی کف پا بر روی زمین نیست کشش فاشیا کم بوده و قوس کف پا زیاد است و وقتی کف پا به زمین میرسد به علت فشاری که زمین از دو طرف به استخوان های پاسنه و پنجه پا وارد میکند (دو سر کمان) قوس کف پا کم شده و در عوض فاشیای پلانتر (زه) تحت کشش قرار گرفته و سفت میشود.

      در مرحله بعدی راه رفتن وقتی فرد شروع به برداشتن کف پا از زمین میکند به علت کشش فاشیای پلانتار قوس کف پا مجددا برقرار میشود. این حالت کششی و فنری که در فاشیای پلانتار وجود دارد موجب میشود تا در حین زمین گذاشتن پا انرژی در فنر(فاشیای پلانتار) ذخیره شده و با برداشتن پا انرژی مجددا به پا برگردد. بدین طریق بدن انسان راهی پیدا کرده است تا بتواند مقداری از انرژی راه رفتن را ذخیره کرده و کارایی راه رفتن ر بیشتر کند.

1588 1

     نکته مهم دیگر در بیومکانیک فاشیای پلانتار اینست که وقتی انگشتان پا به پشت بالا برده میشوند (دورسی فلکشن) فاشیای پلانتار تحت کشش قرار گرفته و قوس کف پا زیاد میشود. این فرآیند در سیکل راه رفتن درست در زمانی انجام میشود که فرد در حین بلند کردن پای خود از زمین است. در حین راه رفتن درست در لحظه ایکه فرد میخواهد پایش را از زمین بلند کند انگشتان پایی خود را به پشت میبرد. این مکانیسم در روند کم و زیاد شدن قوس کف پا در حین راه رفتن و در نتیجه ذخیره انرژی کمک میکند.

1602 4
 در تصویر بالا دیده میشود که با بالا آوردن انگشتان پا فاشیای پلانتار تحت کشش قرار گرفته و قوس کف پا بیشتر میشود

 کفی های طبی طبق همین مکانیسم به کاهش درد در التهاب این نیام کمک می کنند.

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

پلانتارفاشیاتیس (درد پاشنه و کف پا) و درمان های آن





 

    در این مبحث اختصاصا در باره درمان پلانتارفاشیاتیس  که شایعترین علت ایجاد درد زیر پاشنه پا است بحث میشود.

   درد پاشنه به علل متفاوتی ایجاد میشود ولی شایعترین علت آن فاسئیت پلانتار Plantar fasciitis است. فاسئیت پلانتار بیماری بسیار شایعی است بطوریکه حدس زده میشود حدود ده درصد از افراد به نوعی در طول زندگی خود درگیر این بیماری میشوند. این بیماری بر اثر التهاب فاشیای پلانتار بوجود میاید

   درمان درد پاشنه یک درمان طولانی مدت است که نیاز به همکاری زیاد بیمار با پزشک معالج دارد. هدف از درمان فاسئیت پلانتار عبارتست از

  • کاهش التهاب و درد در ناحیه پاشنه
  • دادن فرصت به پارگی های میکروسکوپی در فاشیای پلانتار برای بهبود
  • اصلاح انعطاف پذیری و قدرت عضلات ساق پا و فاشیای کف پا و اصلاح بیومکانیک پا
  • آماده کردن بیمار برای برگشت به فعالیت بدنی روزانه و ورزشی
   درمان این بیماری در اکثر قریب به اتفاق بیماران نیاز به جراحی ندارد. از بین کسانی که درمان میشوند از هر ده نفر حدود هشت نفر در عرض یک سال خوب میشوند و از هر صد نفری که به این مشکل مبتلا میشوند 95 نفر بدون نیاز به عمل جراحی بهبود میابند. هر چه درمان زودتر شروع شود موثرتر و مفیدتر است.

    قدم اول در درمان یافتن علت زمینه ایست که موجب مساعد شدن شرایط بروز این بیماری شده است. پزشک معالج آنها را یافته و تا حد امکان رفع میکند. با این حال اقدامات عمومی وجود دارند که میتوان آنها را در درمان تمامی انواع درد ناشی از فاسئیت پلانتار بکار برد. مهمترین این  اقدامات عبارتند از :

 

 کفی

    یکی از اصول درمان فاسئیت پلانتار استفاده از کفی است. کفی ها قطعاتی از جنس پد یا نمد یا پنبه کوبیده شده هستند که در مناطق مختلف کف پا گذاشته میشوند و هدف از استفاده از آنها باز توزیع مناسب نیروهای وارده به قسمت های مختلف کف پا است تا فشار بطور مناسبی به فاشیای پلانتار وارد شود. از دو نوع کفی برای درمان فاسئیت پلانتار استفاده میشود.این کفی ها توسط ارتوتیست  در کلینیک های ارتوپدی فنی طبق پای فرد طراحی و ساخته می شوند این کفی ها یا در کفش قرا میگیرند و یا اگر از جنس سبکی ساخته شده باشند میتوان آنها را با چسب به زیر کف پا چسباند.

در صورتیکه امکان چسباندن آنها در زیر پا باشد موثرترند. البته قرار دادن آنها در کفش راحت تر است ولی این کفی ها معمولا در بازار بصورت آماده هستند  استاندارد نیوده و ممکن است اندازه آنها طوری باشد که در داخل کفش شما فیت نشوند و برای پای شما آسیب رسان باشد.

  • کفی در زیر قوس کف پا : این کفی ها را درست در زیر قوسی که در وسط و طرف داخل زیر پای شما قرار دارد گذاشته میشوند. هدف از استفاده از آنها حمایت از قوس کف پا است بطوریکه فشار کمتری به فاشیای پلانتار وارد شود.
        1588 11
کفی برای زیر کف پا که در کفش گذاشته میشود

 

 1588 81588 6
                        کفی هایی که میتوان آنها را به زیر کف پا چسباند

 

  • کفی در زیر پاشنه : این کفی ها درست زیر پاشنه پا قرار میگیرند و هدف از استفاده از آنها اینست که زیر توبرکل پاشنه که بیشترین محل احساس درد است نرم باشد و فشار کمتری به آن قسمت وارد شود.

 

177 1
          کفی ژلاتینی برای زیر پاشنه

 در زیر هر دو پاشنه خود کفی بگذارید حتی اگر یک پاشنه شما درد دارد.

 

کفش مناسب

 استفاده از کفش هایی که کفی آنها در ناحیه پاشنه نرم و راحت است و کل کفی آن قوسی دارد که زیر کف پا را حمایت میکند. کفش های ورزشی مرغوب اغلب این خواص را دارند

 

استراحت

    مهمترین اقدام درمانی استراحت است. باید به پا استراحت داد به این معنی که تا مدتی باید کمتر سر پا ایستاد و راه رفت. با هر قدمی که برداشته میشود فاشیای کف پا دچار کشش میشود و التهاب و درد بیشتر میشود. فاشیای پلانتار آزرده شده باید مدتی استراحت کند تا بتواند بتدریج خود را بازسازی کرده به حالت اول برگردد. اگر بیمار راه رفتن را ادامه دهد این فاشیا را بطور مکرر تحت کشش قرار داده و اجازه بهبودی به آن را نمیدهد. پس سعی کنید فعالیت های روزانه ای را که موجب افزایش درد شما میشود را کاهش دهید. روی زمین سخت راه نرفته و ندوید.
   اگر درگیر فعالیت وزشی خاصی هستید که در آن پاشنه پا تحت ضربات و فشار مداوم است باید این فعالیت ورزشی را کم و یا حتی موقتاً قطع کنید.

 

 سرما

    پاشنه پا را به مدن 20-15 دقیقه روی یک بطری یخزده یا کیسه پلاستیکی حاوی تکه های یخ بگذارید. اگر میخواهید اینکار را روزی یکبار انجام دهید بهترین وقت آن قبل از خوابیدن است ولی توصیه میشود سرد کردن پاشنه را روزی 4-3 بار انجام دهید.

 

1588 10 1588 5
استفاده از بطری حاوی یخ برای سرد کردن      استفاده از کیسه پلاستیکی حاوی نخود یخ زده برای سرد کردن کف پا

 گرم کردن پا به تنهایی مفید نیست و ممکن است درد را بدتر کند. میتوانید از گرم کردن و سرد کردن متناوب پا استفاده کنید. در این حال سعی کنید مراحل را با سرد کردن پایان دهید



 

نرمش

     انجام برخی نرمش های خاص که عضلات پشت ساق فاشیای پلانتار را تحت کشش ملایم قرار داده و آنها را نرم و قابل انعطاف میکنند در درمان این بیماری بسیار موثرند. این نرمش ها عبارتند از

 

کشش عضلات پشت ساق

    به طرف یک دیوار بایستید. یک پا را جلوتر از پای دیگر قرار میدهیم بطوریکه یک زانو کمی خم و و زانوی دیگر کاملاً صاف باشد. کف هر دو دست را هم به دیوار جلو تکیه میدهیم. سپس بدون اینکه محل کف پاها روی زمین را تغییر دهیم سعی میکنیم تنه خود را به دیوار نزدیک تر کنیم، زانوی خم شده را بیشتر خم کنیم تا در پایی که زانویش صاف است مچ پا بیشتر خم شود. با این کار عضلات پشت ساق و تاندون آشیل تحت کشش قرار میگیرند. این کار را خیلی به آرامی انجام میدهیم تا وقتی که یک کشش ملایم را در پشت پا احساس کنیم. وضعیت را برای ده ثانیه حفظ کرده و سپس به  آرامی به حالت اول باز میگردیم. نرمش را 20 مرتبه تکرار میکنیم.


177 4

کشش فاشیای پلانتار

    در حالت نشسته پای مبتلا را روی زانوی سالم قرار میدهیم و پنجه پا را با دست گرفته و به طرف خود میکشیم تا فاشیای کف پا در حالت کشش قرار گیرد. به مدت ده ثانیه این کشش را ادامه داده و سپس به حالت اول باز میگردیم. 20 مرتبه نرمش را انجام میدهیم.







     از مهمترین اقدامات درمانی برای بهبود درد پاشنه پا انجام نرمش های کششی است. هدف از انجام این نرمش ها افزایش قابلیت انعطاف فاشیای پلانتار و عضلات پشت ساق و تاندون آشیل است.
بهترین موقع انجام ورزش بلافاصله بعد از بلند شدن از خواب است البته بهتر است این نرمش ها روزی 3-2 بار انجام شوند.
    توصیه میشود به محض برخاستن از خواب مچ پا ها را ده مرتبه به بالا و پایین حرکت دهید. ماسلژ طولی کف پا هم مفید است و میتواند درد را کاهش دهد.
نرمش هایی که برای درمان این بیماری انجام میشوند عبارتند از :

 

نرمش با توپ

     یک توپ تنیس را زیر کف پا گذاشته و با کف پای خود آنرا غلت بدهید. این کا را ابتدا در حالت نشسته انجام بدهید و بعد از اینکه در انجام آن متبحر شدید آنرا در حالت سر پا انجام دهید. در حال انجام آن سعی کنید کف پا را با نیروی ملایمی به توپ فشار دهید.

           785 6

 

کشش عضلات کاف

    روبروی یک دیوار بایستید و کف هر دو دست را روی دیوار قرار دهید به طوریکه کف دستها در امتداد و سطح شانه ها باشند. پای مشکل دار را یک قدم عقب تر از پای سالم قرار دهید. سعی کنید در تمام طول ورزش کف پای شما روی زمین باشد و پاشنه شما از زمین بلند نشود. کم کم زانوی طرف سالم را خم کرده و تنه خود را پایین بیاورید. بدین ترتیب در عضلات پشت ساق خود احساس کشش میکنید. این وضعیت کشش را 30-15 ثانیه حفظ کرده و دوباره به سر جای اول برگردید. نرمش را 4-2 مرتبه تکرار کنید. هدف از این نرمش کشش دادن عضلات پشت ساق و تاندون آشیل است. این نرمش را روزی 3 بار و هر روز انجام دهید.

        785 1

 

کشش با ملحفه

     وسط یک ملحفه را زیر پنجه پا قرار دهید و دو طرف ملحفه را با دو دست خود بگیرید. زانوی خود را کاملا صاف و مستقیم نگه دارید. با دو دست ملحفه را به سمت خود بکشید تا کف پای شما به سمت بالا بیاید. این وضعیت کشش را 30-15 ثانیه حفظ کرده و دوباره به سر جای اول برگردید. نرمش را 4-2 مرتبه تکرار کنید.

       785 12

 

کشش عضلات کاف و فاشیای پلانتار

     طبق شکل روی یک پله بایستید. دست های خود را به چیزی تکیه دهید تا نیفتید. اجازه بدهید پاشنه های شما از لبه پله به آهستگی پایین بیایند و در تمام این مدت عضلات پشت ساق خود را شل و ریلاکس نگه دارید. در این حال شما یک احساس کشش را در عضلات پشت ساق و کف پای خود میکنید. این وضعیت کشش را 30-15 ثانیه حفظ کرده و دوباره به سر جای اول برگردید. نرمش را 4-2 مرتبه تکرار کنید.

      785 9

 

چین دادن حوله

     در حالی که نشسته اید یک حوله را روی زمین گذاشته و کف پای خود را روی آن قرار دهید. سعی کنید در حالیکه پاشنه شما روی زمین بی حرکت است با انگشتانتان ملحفه را به سوی خودتان چین داده و به عقب بیاورید و سپس برعکس، سعی کنید با انگشتان خود حوله را صاف کنید. بعد از مدتی که به این نرمش عادت کردید بر روی جلو حوله یک وزنه سبک قرار داده و سعی کنید همین نرمش را انجام دهید. با گذاشتن وزنه در واقع انجام دادن نرمش را کمی مشکل تر کرده اید.

            785 15

 

برداشتن تیله

سعی کنید با کمک انگشتان پا تیله ها را از روی زمین برداشته و در داخل یک لیوان بیندازید

       785 13

 

 

کاهش وزن

وزن زیاد فشار زیادی را به فاشیای پلانتار وارد میکند. در این بیماری هر کیلوگرم کاهش وزن با ارزش است.

 

 اسپلینت شبانه

     معمولاً وقتی فرد در شب میخوابد کف پایش به پایین خم شده و این موجب میشود تا فاشیای پلانتار ریلاکس شده و در صبح که فرد از خواب بلند میشود طول آن قدری کوتاه تر شده است و همین امر موجب شدت درد صبحگاهی است. با استفاده از یک آتل یا اسپلینت در هنگام خواب که به پا و ساق بسته میشود مچ پا در حالت 90 درجه نگه داشته شده تا کشش فاشیای پلانتار در حین خواب حفظ شود.این اسپیلنتها توسط متخصص ارتوپدی فنی در کلینیک های توانبخشی  برای فرد ساخته می شوند. این روش گرچه کمی ناراحت کننده است ولی موثر است.

 1588 4
         نمونه ای از یک اسپلینت شبانه

 

     شوک ویو تراپی Extracorporal shockwave therapy ESWT

  در این روش که به توسط  فیزیوتراپی انجام میشود با تاباندن اشعه اولترا سونیک به ناحیه پاشنه روند ترمیم آسیب های فاشیای پلانتار تسریع میشود. اثر این روش در همه بیماران یکسان نبوده و ثابت شده نیست.

 

ماساژ درمانی

 گاهی اوقات انجام ماساژ های مناسب برای کاهش کشش و سفتی در کف پا و عضلات پشت ساق موثر واقع میشوند

 

            785 14

 

تیپینگ

      گاهی اوقات تپینگ Taping کف پا به توسط فرد خبره میتواند موجب کاهش استرس به فاشیای پلانتار شود. در این مورد مقاله جداگانه ای وجود دارد که میتوانید به آن مراجعه کنید.

 

 تزریق کورتن

    این روش درمانی تنها در مواردی که درمان های قبلی موثر واقع نشوند انجام میشود. تزریق دارو در محل درد توسط پزشک معالج انجام شود. توجه داشت باشیم که تزریق های مکرر خطرناک بوده و ممکن است بر اثر این تزریقات فاشیای کف پا پاره شده و فرد دچار صافی کف پا و درد مزمن شود. عارضه دیگر این تزریقات از بین رفتن چربی کف پا است.


برای موفق شدن در درمان باید


  •     درمان هر چه زودتر شروع شود نتیجه آن بهتر است پس به محض شروع علائم باید درمان را شروع کرد. اگر به درد بی توجه باشید و فکر کنید خود بخود خوب میشود درمان را دیر شروع میکنید و این موجب کاهش تاثیر درمان میشود
  •     بهبودی و از بین رفتن درد ممکن است به چند هفته تا چند ماه زمان نیاز داشته باشد. صبر داشته باشید و درمان ها را ادامه دهید.
                                                                                                                                                                 ایران ارتوپد              

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

اشتباهات رایج درباره آرتروز

اشتباهات رایج درباره آرتروز


آرتروز درمان قطعی ندارد، ولی می‌توان جلوی پیشرفتش را گرفت و علائمش را بهبود بخشید.


آرتروز انگشتان دست

1- آرتروز، بیماری سالمندان است.

آرتروز سن و سال نمی‌شناسد. ضمن این که آرتروز (آرتریت) فقط یک نوع ندارد. بعضی انواعش در سالمندان شایع‌تر است (مانند استئوآرتریت) و بعضی در جوانان (مانند آرتریت جوانان).

بعضی انواعش در زنان شایع‌تر است (مانند آرتریت روماتوئید، فیبرومیالژی و لوپوس) و بعضی در مردان (مانند نقرس و اسپوندیلیت آنکیلوزان).

تازه، همان استئوآرتریت که در سنین بالا شایع‌تر است، بیش از نیمی از مبتلایانش زیر 65 سال هستند.

 

2- پدربزرگ 70 سالگی را هم رد کرده؛ معلوم است که باید آرتروز بگیرد.

از کجا معلوم است؟! 30 درصد از سالمندان بالای 70 سال، هیچ استئوآرتریتی در عکس مفاصلشان دیده نمی‌شود. این را آمار کالج روماتولوژی آمریکا می‌گوید که کم و بیش قابل تعمیم به بقیه جاهای دنیا هم هست. تازه، آن 70 درصدی هم که در عکس مفاصلشان علائم‌ استئوآرتریت دیده می‌شود، فقط 50 ‌درصدشان درد مفاصل دارند.

 

3- آرتروز با سرما ایجاد می‌شود و درمانش هم گرماست!

اگر این‌طور بود، هیچ‌کس نباید در مناطق گرمسیری آرتروز می‌گرفت؛ در حالی که خیلی‌ها در جاهای گرم زندگی می‌کنند و آرتروز هم می‌گیرند. روماتولوژیست‌ها معقدند که آب و هوا به تنهایی نه آرتریت را ایجاد می‌کند، نه آن را درمان می‌کند.

سرما درد مفاصل را بیشتر می کند و گرما هم آرامش‌بخش است و از شدت بیماری‌های عضلانی اسکلتی می‌کاهد؛ ولی این حرف به آن معنا نیست که سرما عامل آرتروز است و گرما هم درمانش

4- ورزش، آرتروز را بدتر می‌کند؟

برعکس! ورزش، کارایی و تحرک شما را بیشتر می‌کند، وزنتان را تحت کنترل درمی‌آورد‌ و عضلاتتان را تقویت می‌کند تا حمایت عضلانی از مفاصلتان بیشتر شود؛ البته مشروط بر این که منظم و ملایم ورزش کنید. بهترین و کم‌خطرترین ورزش‌ها هم این دو مورد هستند: پیاده‌روی و شنا.

 

5- برو یک فکر اساسی به حال آرتروزت بکن و یک درمان قطعی برایش پیدا کن!

واقعیت این است که آرتروز را نمی‌شود یک‌بار و برای همیشه درمان کرد. آرتروز درمان قطعی ندارد، ولی می‌توان جلوی پیشرفتش را گرفت و علائمش را بهبود بخشید. هر چه بیشتر آن را بشناسید، بهتر می‌توانید با آن کنار بیایید و راحت‌تر می‌توانید آن را تحت کنترل درآورید.

 

6- با این غذاهایی که تو می‌خوری، معلوم است که آرتروز می‌گیری!

هیچ تحقیق مستندی وجود ندارد که ارتباط قطعی بین نوع تغذیه و آرتریت را نشان دهد. البته ممکن است شما بگویید: «من به تجربه دریافته‌ام وقتی فلان غذا را می‌خورم، حالم بدتر می‌شود»؛ خب، طبیعتا عقل حکم می‌کند که شما به تجربه‌تان عمل کنید و از آن غذای خاص پرهیز کنید. ولی حرف روماتولوژیست‌ها و متخصصان تغذیه همان است که گفتم.

ناگفته نماند که هر چه رژیم غذایی‌تان سالم‌تر باشد، بهتر می‌توانید با این بیماری و هر بیماری دیگری کنار بیایید. علتش هم روشن است: رژیم غذایی سالم، سیستم ایمنی بدن‌ را تقویت می‌کند و جلوی اضافه‌ وزن را می‌گیرد و این‌طوری جلوی خیلی از بیماری‌ها گرفته می‌شود.

توصیه کلی متخصصان تغذیه به شما این است که از انواع ماهی، سبزی‌ها و میوه‌های تازه مصرف کنید و مخصوصا به گوجه‌فرنگی احترام بگذارید!

 

7- دیروز که اصلا مشکلی نداشتی؛ پس چرا امروز این‌قدر مفاصلت درد می‌کند؟!

تعجب نکنید! آرتروز، روزهای خوب و بد دارد و شدت و تناوبش همیشه در نوسان است، یعنی ممکن است شما یک روز حالتان خوب باشد و یک روز، بد. این قضیه آن‌قدر طبیعی و تکرار‌شونده است که گاهی اطرافیان بیمار را به شک می‌اندازد که نکند اساسا این بیماری زاییده ذهن طرف باشد!

 

8- پدربزرگ با این آرتروزی که دارد، چه کاری از دستش برمی‌آید؟

خیلی کارها! اگرچه آرتروز محدودیت‌هایی را به بیمار تحمیل می‌کند، ولی جلوی تمام توانایی‌های بدنی‌اش را نمی‌گیرد. حد معینی از کمک، البته مورد نیاز است؛ ولی فراموش نکنیم که بهترین کار این است که به بیمار اجازه دهیم از حداکثر توانایی‌اش استفاده کند تا جلوی احساس ناتوانی‌اش گرفته شود.

 

9- آرتروز درمان قطعی ندارد؛ پس باید با آن سوخت و ساخت!

اگرچه آرتروز درمان قطعی ندارد، ولی با پیشرفت‌هایی که در تشخیص و درمان این بیماری اتفاق افتاده، خیلی کارها می‌شود برای جلوگیری از پیشرفت آن انجام داد.

ورزش، کنترل وزن، درمان‌های طبی و حتی جراحی می‌تواند به بهبود علائم این بیماری واقعا کمک کند.

بخش سلامت تبیان


منبع : جام جم - دکتر محمد کیاسالا
+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

کفش خوب چه کفشی است؟

کفش خوب چه ویژگی دارد و چه کفشی را می‌توانیم انتخاب کنیم و چه زمانی باید برویم؟ در مورد کفش‌های پاشنه‌دار توضیح دهید؟‌

کفش‌های‌ استاندارد معمولاً کفش‌هایی هستند که پاشنه‌ای بین 2 تا 3 سانتی‌متر داشته باشند و برای آقایان ایده‌آل 2 سانت است و برای خانم‌ها بین 5/2 تا 3 ایده‌آل است.

  کفش‌هایی که بین 3 تا 4 بند داشته باشند تقریباً جزو کفش‌های استاندارد هستند زبانه کفش باید زبانه نرمی باشد که فشار روی پشت پا ایجاد نکند چون ما یک عصبی داریم که عبور می‌کند و حس پا را می‌دهد اگر زبانه کفش سفت باشد می‌تواند عامل ایجاد درد پا شود.

   پشت پا قسمتی که تاندون آرشیل قرار دارد بایستی دارای نرمی باشد که فشار تاندون آرشیل را افزایش ندهد.

   کف کفش باید طوری طراحی شود که قوس کف پا را تأمین کند و حمایت کند از قوس پا. قسمت بیرونی پا در کف باید طوری طراحی شود که یک مقداری پنجه پا حالت قایقی داشته باشد و به این دلیل است که وقتی فرد می‌خواهد راه برود و انگشتان پا را می‌خواهد از زمین جدا کند یک مقدار کفش حالت قایقی به خودش بگیرد و کمک کند به جدا شدن پنجه پا از زمین. پهنای پا باید طوری باشد که وقتی پا را داخل کفش می‌گذاریم بتوانیم انگشتان‌مان را داخل آن باز و بسته کنیم و فشاری وجود نداشته باشد.

   ارتفاع کفش باید طوری باشد که وقتی پا را درون کفش می‌گذاریم انگشتان‌مان را بتوانیم داخل آن خم کنیم و فشار زیادی نیاوریم. این مسائل که در بعضی کفش‌فروش‌ها شایع است که کفش را بپوش و بعد جا باز می‌کند من قبول ندارم. کفش باید فیت باشد اگر تنگ است کنار بگذارید اگر اظهارنظر می‌کنند که این گشاد می‌شود اگر می‌توانند یک وسیله‌ای است که برای گشاد کردن قالب کفش می‌گذارند استفاده کنند اگر کفش اندازه و فیت شد بپوشند در غیر این صورت توجه به فروشنده نکنند و فیت پای خود بگیرند و اگر فیت نبود می‌توانند از نیم‌سايز بزرگتر استفاده کنند و کفی بیندازند. در غیر این صورت از خرید کفشی که فشار به پا ایجاد می‌کند و اظهار می‌کنند که به تدریج جا باز می‌کند خودداری کنند. دلیلی ندارد که ما پای خود را تحت فشار قرار دهیم که این کفش در آینده ممکن است اندازه پای ما شود و فشار به پای ما بیاورد و مشکلات عدیده‌ای ایجاد کند که مشکل‌ساز شود.

   یکی از مسائل شایعی که کفش غیرفیت و غیراستاندارد ایجاد می‌کند علائم التهاب پاشنه است که به طور شایع به عنوان قالب پاشنه می‌شناسند ولی 10 درصد افرادی که پاشنه‌درد دارند و خار پاشنه دارند 90 درصدشان خارپاشنه نیست بلکه بافت نرمی است که در قسمت پاشنه وجود دارد دچار التهاب شده و شایع‌ترین علت آن کفش نادرست، انتخاب غلط ارتفاع پاشنه است و مسأله مهم ضربه‌گیر بودن خود قسمت پاشنه کفش است.

  اگر ضربه‌گیری کافی نداشته باشد در هنگام راه رفتن فشار را روی قسمت پاشنه زیاد می‌کند و پاشنه‌درد ایجاد می‌شود و مشکل شایع دیگری که از کفش می‌تواند حادث شود در واقع قسمت جلوی پا در قسمت پهنای پا احساس درد ایجاد می‌شود موقع راه رفتن که یکی از عواملی که ایجاد این قضیه را می‌کند تنگ بودن قسمت پهنای کفش و از طرف دیگر سفت بودن و فیت نبودن قسمت کف بیرونی کفش با قسمت پهنای کفش است که این خود می‌تواند عامل درد در قسمت پنجه شود. مشکل دیگر موتون نوروما است که یک عصبی است که بین انگشت سوم و چهارم رد می‌شود و با تنگی کفش می‌تواند بروز پیدا کند و فشار روی عصب زیاد شود و درد قسمت جلوی پارا ایجاد کند. البته این در مورد کفش‌هایی است که به صورت رایج می‌خواهیم استفاده کنیم و به صورت روزمره حالا کفش‌هایی که مجلسی و اسپورت هستند یک تعریف دیگری پیدا می‌کنند این بحث کلیاتی در مورد کفش‌های رايج یا کفش‌هایی که به صورت روزمره در طول زندگی استفاده کنیم.

نکته دیگری که خیلی بین مریض‌ها شایع دیده‌ام که می‌گویند ما کفش طبی خریده‌ایم این کلمه کلمه درستی نیست. کفشی که ساخته می‌شود اسم آن را طبی می‌گذارند و در کلینیک های ارتوپدی فنی ساخته و طراحی میشود . کفش برای همه نمی‌تواند طبی باشد چون هر فرد با فرد دیگری متفاوت است. ممکن است یک کفش برای یک فرد طبی حساب شود و برای فرد دیگر خیلی مضر باشد باید براساس معاینات پزشک متخصص مشخص شود که کدام کفش برای چه کسی تأثیر دارد. مهم‌ترین قسمت کفش برای طبی بودن آن کفی کفش است. در واقع کفی باید براساس اطلاعاتی که پزشک دارد و اطلاعاتی که دستگاه‌های امروزی می‌توانند فراهم کنند از طریق اسکن 3بعدی کف پا یا ارزیابی فشار کف پا این اطلاعات را به دست بیاورند و بعد کفی مناسب برای فرد توسط ارتوتسیت ها در کلینیک های ارتوپدی فنی  طراحی کنند. این کفی برای فرد می‌تواند طبی حساب شود ولی نمی‌شود شما بیایید کفی درست کنید و بگویید برای همه طبی است. هر فرد با فرد دیگر متفاوت است مثل اثر انگشت دست شما نمی‌توانند بگویید اثر انگشت الف با ب یکی است. برای همین نمی‌شود کفی فرد الف را به ب دارد و متفاوت است. ارزیابی متفاوت است نتایج متفاوت است بنابراین کفی هم متفاوت خواهد بود.

 

 

- افراديکه کف پای صاف دارند باید کفش مخصوص خودشان را بپوشند؟‌

افرادی که کف پای صاف دارند تقسیم می‌شوند افرادی که کف پای انعطاف‌پذیر دارند و افرادی که کف پای ريجیدو غیرقابل انعطاف دارند اینها باز کفی‌شان متفاوت ساخته می‌شود. اونی که غیرقابل انعطاف است باید کفشی برایش طراحی شود که حمایت کند از پایش به طور کلی و شکل خود پا طراحی شود ولی آنهایی که قابل انعطاف است قوس کف پا را می‌توانیم تأمین کنیم و یک حمایت داخلی کفش را افزایش دهیم و یک مقداری متفاوت است اینها هم معاینه می‌خواهد که ببینیم چقدر کف پای صاف‌شان صدمه می‌زند چون ممکن است هیچ علامتی نداشته باشد و ممکن است همین کف پای صاف عامل زانودرد، کمردرد یا حتی دردهای ناحیه گردن و شانه باشد و طیف خیلی وسیعی دارد و باید معاینه شود. ممکن است این کف پای صاف همراه با چرخش در استخوان‌های مچ پا و چرخش در استخوان‌های ناحیه زانو یا قسمت‌های دیگر که در معاینه معلوم می‌شود و براساس آن ما تصمیم می‌گیریم که کفی بگیرد یا نه ممکن است به یک کف پای صاف کفی بدهیم و به کف پای صاف دیگری کفی ندهیم.

- استفاده از صندل یا کفش‌های روباز را توصیه می‌کنید؟‌

   در محیط خانه صندل انتخاب خیلی خوبی است و می‌تواند کمک‌کننده باشد. صندل‌ها هم متفاوت هستند و برای افرادی که نرمال هستند و هیچ مشکلی ندارند می‌شود از صندل‌هایی که تعریف استاندارد دارد استفاده کرد ولی برای افرادی که مشکل پا دارند مثل خار پاشنه، یا دردهای ناحیه پنجه پا یا مشکلاتی دیگری که در پا دارند باید صندل‌ برایشان تعریف شود که چه نوعی استفاده کنند. در محیط بیرون اگر از صندل استفاده کند برای پیاده‌روی طولانی خیلی انتخاب خوبی نیست و در دراز مدت مشکل ایجاد می‌کند ولی در کوتاه‌مدت این طور نیست. ما دیدیم که مریض‌هایمان اظهار می‌کنند که من از صندل استفاده می‌کنم 6 ماه یا 1 سال است و هیچ مشکلی پیش نیامده ولی این اتفاقات ممکن است در عرض 10 سال بیفتد و نمی‌شود استناد به این کرد که 1،2 سال استفاده کرده‌ام و هیچ اتفاقی نیفتاده.

- انتخاب کفش برای خانم‌های باردار غیر از این مواردی که گفتید این دو قشر باید و نباید خاصی دارند؟‌

  خانم‌های باردار چون قوس کمرشان زیاد می‌شود باید برایشان کفشی طراحی شود که کمک کند فشار روی ناحیه کمر افزایش پیدا نکند. باز فرد با فرد متفاوت می‌شود و ارزیابی می‌خواهد و باید ببینیم که آیا مشکلات دیگر دارند یا نه اگر هیچ مشکلی نداشته باشند کفش حدود 2 سانت پاشنه برایشان خوب است هم می‌تواند قوس کمرشان را اصلاح کند و هم راه رفتن‌شان را بهتر می‌کند و عضلات اندام تحتانی در حالت کاملاً آرامش قرار می‌دهد و پاشنه کفشی که انتخاب می‌کنند خیلی مهم است و پاشنه باید نرم باشد و حالت ضربه‌گیر داشته باشد و وقتی می‌خواهد پاشنه را روی زمین قرار دهد فشار منتقل به بالا نشود.

bijanfr.blogfa

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

سفتي و درد شست پا Hallux Rigidus

Hallux Rigidusهالوكس ريجيدوس سفتي و درد شست پا:

مقدمه:( Hallux Rigidus (HR

سفتي شست پا پس از هالوكس والگوس شايعترين گرفتاري در پا مي باشد .اين مشكل در واقع آرتروز شست پا بوده و مفصل متاتارسو فالينجيال انگشت اول دچار خشكي تدريجي مي گردد.

 اين مفصل ۱۵ درجه به سمت خميدگي و ۷۵ درجه به سمت پشت dorsiflexion حركت دارد .

اين بيماري با محدوديت حركتي به سمت پشت شروع مي شود .

بيومكانيك:

   پايداري انگشت اول پا در عملكرد قسمت داخلي پا نقش مهمي داردو ۴۰تا ۶۰ درصد وزن بدن در هنگام ايستادن و راه رفتن توسط انگشت شست پا تحمل مي شود. در فعاليتهاي ورزشي مانند دويدن و پرش و... اين فشار به سه برابر افزايش مي يابد.

علائم باليني:  

   اين بيماري با درد و محدوديت حركتي د رمفصل1st MTPانگشت اول شروع مي شود.بتدريج علائم گسترش يافته و در پشت انگشت اول در ناحيه 1st MTPبرجستگي بوجود مي آيد و در نهايت حركت مفصل كاملا محدود مي شود.

گاهي بدليل تلاش بيمار به انتقال وزن به قسمت بيروني پا درد در قسمت بيروني پا نيز بوجود مي آيد.

پاتوژنز:  

در سال ۱۸۸۷ اين بيماري توسط Davies-Colleyتوصيف شد. بلند بودن متاتارس اول يكي از علل سفتي مفصل شست مي باشد. فرسایش تدریجی مفصل MTPاول سبب آرتروز این مفصل شده و محدودیت حرکت این مفصل را بوجود می آورد.

کفش نامناسب ُبیماریهای روماتیسمی ُنقرس و ورزشهای با تحرک بالا مانند باله و ژیمناستیک از دیگر علل سفتی شست می باشد.

طبقه بندي:

الف: طبقه بندي راديوگرافيك

۱:علائم خفيف بدون تغيير در فضاي مفصلي و شروع خاري شدن استخوان مفصل

۲:تغييرات متوسط،كاهش فضاي مفصلي و ايجاد استخوانسازي در فضاي مفصل

۳:تغييرات شدي،استخوانسازي نابجا و محدوديت شديد در حركت مفصل.

ب)طبقه بندي باليني :

 ۰:  40 تا 60 درجه حركت Dorsiflexion حركت نرمال شست و كاهش ۲۰ درصدي حركت شست بدون درد.

۱:تغييرات مفصلي خفيف ،ايجاد استئوفيت در مفصل،۳۰ تا ۴۰ درجه حركت Dorsiflexion

 درجه2:  10تا 30درجه  يا كمتر حركت Dorsiflexion،كاهش خفيف تا متوسط فضاي مفصلي،ايجاد استئوفيت و اسكلروز مفصلي.

درجه 3:حركت مفصل از 10 درجه كمتر مي شود.كيت در استخوان مفصل ديده مي شود. شدت درد بصورت ثابت و دائمي است.

درجه 4:سفتي مفصلبطر كامل،از بين رفتن كامل فضاي مفصلي، و وجود loose bodies

Grade 0 DF of 40-60 Degrees (20% loss of normal motion), normal radiographic results and no pain.
Grade 1 DF of 30-40 Degrees, dorsal osteophytes, and minimal to no other joint changes.
Grade 2 DF of 10-30 Degrees, mild flattening of the MTP joint, mild to moderate joint space narrowing or sclerosis and osteophytes.
Grade 3 DF of less than 10 degrees, often less than 10 Degrees PF, severe radiographic changes with hypertrophied cysts or erosions
or with irregular sesamoids, constant moderate to severe pain, and pain at the extremes of ROM.
Grade 4 Stiff joint, radiographs showing loose bodies or Osteochondral Defects and pain throughout entire ROM.

درمان :

استفاده از كفش پنجه پهن

استفاده از كفي از نوع Morton’s extension orthosis براي ايجاد كاهش حركت در هنگام راه رفتن در مفصل شست .

استفاده از كفش  طبی پنجه قايقي  rocker bottom shoe

استفاده از داروهاي ضد التهابي غير استروييدي.

كشش عضلات پشت ساق پا.

تزريق كورتون در نوع دوم از نظر طبقه بندي راديوگرافيك.

در صورت عدم پاسخ به درمانهاي محافظه كارانه از روشهاي جراحي استفاده مي شود كه البته بندرت نياز به جراحي خواهد بود و معمولا در موارد شديد و در طبقه بندي آخر شست يفت بكار مي رود. 

http://www.bijanfr.blogfa.com/

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

درد پشت ساق ( التهاب تاندون آشیل)Achil tendonitit

تاندون آشیل بزرگترین و مهمترین تاندون عضلانی در بدن است – تاندون آشیل تاندون عضله سه سر ساقی است و در پائین به استخوان پاشنه پا اتصال دارد. التهاب و آسیب های آن علل مختلفی دارند که عموماً‌ ناشی از پرش, رقص پای مکرر, تمرین بیش از اندازه و گرم کردن نامناسب و کفش نامناسب و کف پای صاف است. 

پیش زمینه

تاندون آشیل بزرگترین و مهمترین تاندون عضلانی در بدن است – تاندون آشیل تاندون عضله سه سر ساقی است و در پائین به استخوان پاشنه پا اتصال دارد. التهاب و آسیب های آن علل مختلفی دارند که عموماً‌ ناشی از پرش, رقص پای مکرر, تمرین بیش از اندازه و گرم کردن نامناسب و کفش نامناسب و کف پای صاف است

از التهاب و آسیب های تاندون آشیل آمار دقیقی در دست نیست چرا که بسیاری از آسیب های تاندون آشیل بدون مراجعه به پزشک بهبود می یابد اما تخمین زده می شود که شیوعی بین 18-5/6% در دوندگان داشته باشد.

آناتومی کاربردی
آشیل تاندون عضله سه سر ساقی است که در پشت ساق قرار دارد. این تاندون 15 سانتی متر طول دارد و در پائین با یک زاویه 30 درجه به استخوان پاشنه اتصال دارد. حرکات تاندون توسط یک بورس بافت همبند تسهیل می شود. این تاندون از محل اتصال به استخوان و عضله سه سر خونگیری می کند. 6-2 سانتی متر انتهای تحتانی تاندون آشیل عروق خونی ندارد و همین بخش است که در حرکات متوالی و تکراری بیشترین آسیب را  می بیند.

بیومکانیک ورزشی
واحد عضله – تاندونی پشت ساق که از عضله سه سر ساقی و تاندون آشیل شکل می گیرد در بالا به زانو و در پائین به استخوان پاشنه اتصال دارند و سبب بسته شدن زانو و خم شدن به عقب کف پا می شوند.
در حین دویدن نیرویی معادل 10 برابر وزن بدن بر واحد سطح تاندون آشیل وارد می شود.

شرح حال
• آسیب تاندون آشیل اغلب در افراد مسن که گاهگاه ورزش می کنند رخ می دهد اما می تواند در ورزشکاران جوان آماده هم رخ دهد.
• باید پرسیده شود که آیا اخیراً در میزان فعالیت و سطحی که در آن ورزش می شود تغیری داشته است یا خیر.
• درد آشیل در هنگام ورزش نشانه آن است که غالباً دردی موضعی و سوزاننده است.
• با پیشرفت التهاب شروع درد با فعالیت کمتر و زودتر رخ می دهد.

معاینه
• فرد را در وضعیت خوابیده به شکم بطوریکه کف پا از تخت معاینه آویزان باشد معاینه می کنیم.
• باید محل تاندون و عضله لمس شود و هر گونه تورم- گرمی و حساسیت در لمس تشخیصی است.
• وجود کلیک ( صدای تق ) در معاینه می تواند نشانه التهاب تاندون باشد.
• وجود تحلیل عضلانی عضله سه سر ساقی که با اندازه گیری دور ساق و مقایسه با طرف مقابل انجام می شود نشانه مزمن بودن التهاب است چرا که ورزشکار بخاطر درد موجود کمتر از آن پا استفاده کرده است.
• باید دامنه حرکات فعال و غیر فعال ( توسط معاینه گر ) در مفاصل زانو و مچ پا تعیین گردد. افراد مبتلا به التهاب تاندون آشیل معمولاً‌ کاهش دامنه حرکات در مفصل مچ پا دارند.
• باید به وضعیتهای مستعد کننده آسیب هم توجه شود مثل کف پای صاف و راه رفتن بصورتی که فرد کف پا را به سمت داخلی قرار می دهد.
• باید یک معاینه عصبی – عروقی کامل در زیر زانو صورت گیرد.

علل التهاب تاندون آشیل
علل خارجی:
• فعالیت بیش از حد
• افزایش شدت فعالیت
• افزایش مدت فعالیت
• راه پله های زیاد ساختمان محل اقامت
• کفش نامناسب
• سطح نامناسب برای تمرین ( سطوح سفت )
• ورزشهای غلط کششی
علل داخلی:
• سن بالا
• تاندونهای سفت ( ژنتیکی )
• کف پا به سمت داخل در هنگام راه رفتن
• کف پای صاف
• علل پزشکی مثل دیابت, مصرف کورتون

تصویربرداری
• اولتراسوند نسبتاً ارزان – سریع و قابل تکرار است. استفاده از آن ارزیابی دینامیک حرکات و ساختار تاندون و تعیین درجه ضخیم شدگی آن را فراهم می آورد اما مشکل آن این است که اپراتور با تجربه می خواهد و وابسته به شخص است.
• MRI روش گرانی است و از سویی امکان بررسی بصورت دینامیک را فراهم نمی کند, اما در درگیری مزمن و پارگی های تاندونی بهترین روش است. با MRI می توانیم مایع – التهاب دور تاندونی – بورسیت و ضخیم شدگی تاندونی را تشخیص دهیم.
• رادیوگرافی معمولاً‌ غیر تشخیصی است ولی ممکن است تورم بافت نرم- کلسیفیکاسیون و جدا شدگی قطعه استخوانی همراه با آشیل کنده شده از استخوان را نشان دهد.

درمان
استراحت و کاهش فعالیت لازم است. کمپرس آب سرد ( یخ ) را می توان برای کاهش تورم و درد استفاده نمود. بنظر می رسد که ورزشهای کششی بهترین روش درمان باشد چرا که بهترین انعطاف پذیری را برای مچ پا ایجاد می کنند. کشش باید آهسته روی واحد عضله – تاندون اعمال گردد. هر بار برای مدت 30-20 ثانیه ادامه یابد و چند بار تکرار گردد.

پیشگیری
کلید پیشگیری از التهاب تاندون آشیل حفظ انعطاف پذیری و قدرت خوب عضلانی در ناحیه مچ پا است. گرم کردن مناسب قبل از تمرین لازم است و بهتر است با انجام حرکات کششی این امر صورت گیرد.

پیش آگهی
پیش آگهی عالی است و در صورت استراحت و توجه و انجام کارهایی که اشاره شد بهبودی حاصل می گردد.

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

درد جلوی ساق( shin splint)

درد در سطح جلویی و داخلی ساق پا است و بعد از فعالیت های شدید بدنی و ورزش زیاد به وجود می آید.

به دنبال فعالیت بدنی زیاد تاندون، عضله و پریوست(پرده نازكی كه روی استخوان ها وجود دارد) ملتهب می شود و این التهاب موجب درد می شود.

وجود صافی كف پا یا تغییرات دیگر در قوس كف پا، زمینه را برای این بیماری فراهم می كند. این وضعیت در دونده ها و كسانی كه درگیر فعالیت های بدنی شدید نظامی هستند بیشتر دیده می شود.


Shin Splintدرد در سطح جلویی و داخلی ساق پا است و بعد از فعالیت های شدید بدنی و ورزش زیاد به وجود می آید.

به دنبال فعالیت بدنی زیاد تاندون، عضله و پریوست(پرده نازكی كه روی استخوان ها وجود دارد) ملتهب می شود و این التهاب موجب درد می شود.

وجود صافی كف پا یا تغییرات دیگر در قوس كف پا، زمینه را برای این بیماری فراهم می كند. این وضعیت در دونده ها و كسانی كه درگیر فعالیت های بدنی شدید نظامی هستند بیشتر دیده می شود.

علل دیگر درد ساق:

* شكستگی استرسی: اسكن رادیوایزوتوپ یا ام آر آی به این تشخیص كمك می كند.

* تاندونیت

* سندروم كمپارتمان مزمن: در این بیماری به دنبال هر فعالیت بدنی شدید كه به ساق فشار زیادی وارد كند عضلات ساق متورم و دردناك می شوند.

درمان

* مهم ترین اقدام درمانی كاهش چند هفته ای فعالیت های بدنی است كه موجب درد شده است.

* كمپرس سرد یا بستن محل با بانداژ الاستیك هم می تواند مفید باشد.

* انجام نرمش های كششی مفید است.

بعد از چند هفته می توان ورزش یا فعالیت بدنی منجر به درد را مجدداً شروع كرد ولی باید مواظب بود كه اولا این بار شدت انجام فعالیت ها را كم كم افزایش داد و ثانیا قبل از انجام هر فعالیت بدنی، بدن را به اصطلاح گرم كرد؛ یعنی نرمش های كششی را به اندازه كافی انجام داد.

اگر درد دوباره شروع شد فعالیت را قطع كنید، كمپرس سرما بدهید و چند روز استراحت كنید و دوباره فعالیت را شروع كنید ولی با سطح باز هم كمتر از قبل.

  آقای 29 ساله ای که افسر پلیس است به پزشک مراجعه کرده است. در شرع حال بیمار آمده که وی در اوقات فراغت به دویدن و بازی بسکتبال می پرداخته است. او با بیان اینکه برنامه ی تمرینی اش پس از مدتی سبک شده است تصمیم می گیرد که با دو برابر کردن مسیر دو و بسکتبال بازی کردن در روزهای دیگر هفته سطح و شدت تمرینات خود را بالا ببرد. پس از گذشت چند هفته، وی احساس درد و حساسیت به لمس در قسمت قدامی پای راست می کند، که این درد مانع انجام فعالیت ها و کار وی می شده است. هم اکنون درد وی مزمن و طولانی شده است و حتی درد پای راست او هنگام خواب نیز وجود دارد.

 عوامل موثر در شین اسپلینت :

  1.  عضلات: ضعف در عضلات قدامی پا
    انقباض و گرفتگی در عضلات خلفی پا
  2. خطا و اشتباه در تمرینات: ورزش در زمین سفت و نامناسب
     افزایش اخیر سرعت و مسافت دو
  3.  کفش ورزشی: نبود کفه با نرمی مناسب و یا وجود پاشنه سفت
    کفشی که از پا به طور مناسب محافظت نکند
  4.  ساختمان و آناتومی پا: قوس کف پای کم

 درمان :درمان معمول به این شکل است:

  •   فاز 1 : .  استفاده از یخ به مدت 30 ـ 20 دقیقه، 2 تا 3 بار در روز
    . داروهای ضد التهابی: مثل دیکلوفناک، پیروکسیکام و...
  •   فاز 2 :.  کفش های طبی و یا ارتزهای مناسب؛ ب کفش یا وسیله ای که قوس کف پای مناسبی به وجود آورد
    . کشش در عضلات پشت پا (شکل 1 و 2) و کشش عضلات جلوی پا (شکل 3)
    .  تقویت و نیرومند کردن عضلات قدامی پا (شکل 4)


 شکل شماره 1: کشش عضله گاسترو سینموس (زیر ساق) : پای آسیب دیده را عقب بگذارید و در حالی که زانوی آن صاف و کشیده و پاشنه ی پا روی زمین باشد. به آرامی زانوی پای سالم (جلویی) را خم کنید و به سمت دیوار متمایل شوید به طوری که احساس کشش در ساق پای مصدوم کنید. 20 ثانیه مکث کنید و حرکت را 5 بار تکرار کنید

 شکل شماره 2 : کشش عضله ی سولئوس (عضله ی روی ساق) : مانند حرکت قبل اما در اینجا هر دو زانو را خم کنید و مثل قبل کف دو پا روی زمین باشد. به سمت دیوار متمایل شوید به طوری که اینبار احساس کشش در قسمت تحتانی ساق کنید. 20 ثانیه مکث کنید و حرکت را 5 بار تکرار کنید.

شکل شماره 3 : در حالت نشسته پای دردناک را روی پای سالم بیاندازید. انگشتان پا را طوری بکشید که به آرامی احساس کشش در قسمت روی پا کنید. 20 ثانیه مکث و 5 بار تکرار کنید.

شکل شماره 4 : ضربات آهسته با انگشت پا: روی صندلی بنشینید، دستها را به حالت عادی روی پاهایتان قرار دهید. در حالی که پاشنه ی شما روی زمین ثابت بماند. انگشتان قسمت قدامی پاها را از زمین بلند کنید و سریعاً پائین بیاورید. تمرکز شما باید در انقباض عضلات قدامی پایتان باشد. این حرکت را نیز به صورت 5 تکرار 20 ثانیه ای انجام دهید.

فاز 3 :. دویدن خود را (روی تریدمیل و یا زمین دو) محدود کرده و با سرعت مسافت و شدت کمتر کمتری تمرینات خود به ویژه دویدن را انجام دهید .
. اطلاع برای بیماران: نحوه ی تشخیص شین اسپلینت را یاد بگیرید تا در پیشگیری از بروز مجدد و یا خود درمانی در صورت بازگشت علاوم به شما کمک کند.

  •  فاز 4 :.  بازگشت به ورزش
    . تمرینات تقویتی و کششی عضلات مچ و ساق را ادامه دهید.


اگر علائمی شبیه بیماری که در ابتدا گفته شد داشتید. به پزشک مراجعه کنید و در صورتی که قبلاً تشخیص shin splint برای شما داده شده است، تمرینات فوق را در برنامه ی گرم کردن و نرمش روتین خود قرار دهید.

PTview.ir

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

حرکات ورزشی برای تقویت زانو

مفصل زانو یكی از مفاصل مهم بدن است كه توسط استخوان كشكك حمایت می‌شود. كشكك مانند یك سپر دفاعی از وارد شدن ضربات مستقیم به مفصل جلوگیری می‌كند، اما گاهی اوقات كشكك دچار دررفتگی و از جای طبیعی خود جابه‌جا می‌شود. این دررفتگی معمولا به علت ضعف عضلات سمت داخل ران یا قوت بیش از اندازه عضلات خارجی ران رخ می‌دهد. در این حالت استخوان كشكك بالاتر از جای طبیعی خود قرار می‌گیرد. دررفتگی كشكك باعث درد و تورم در پشت كشكك و درد هنگام خم و راست كردن زانو می‌شود. با تقویت عضلات داخلی ران می‌توانید از این دررفتگی پیشگیری كنید یا در صورت دررفتگی به بهبود آن كمك كنید.

حركت اول: روی یك سمت بدن خود دراز بكشید. عضلات جلوی ران پایی كه روی دیگری قرار دارد را منقبض كرده و آن را به اندازه 20 سانتی‌متر بالا بیاورید، بدون آن كه زانویتان را خم كنید. سپس به آهستگی آن را به نقطه شروع برگردانید. این حركت را در 3 نوبت و در هر نوبت 10 بار تكرار كنید.

حركت دوم: به كمر خود تكیه كنید و پاها را در مقابل قرار دهید. یكی از پاها را از زانو خم كنید و كف آن پا را روی زمین قرار دهید (اگر كشكك شما دچار دررفتگی شده است پای سالم را خم كنید)‌. عضلات ران پای دیگر را منقبض كرده و بدون خم كردن زانو آن را 10 سانتی‌متر از سطح زمین بالا بیاورید و به آرامی روی زمین برگردانید. این حركت را نیز در 3 نوبت و در هر نوبت 10 بار انجام دهید.

حركت سوم: پاشنه پای خود را روی یك چهارپایه كه 30 سانتی‌متر از سطح زمین بالاتر است قرار دهید. بدون خم كردن زانو به سمت جلو خم شوید تا جایی كه كشش را در پشت ران احساس كنید. دقت داشته باشید كه نباید قوز كنید و فقط باید از كمر خم شوید. 15 تا 30 ثانیه در حالت كشش بمانید. این حركت را 3 بار برای هر پا و در 3 نوبت انجام دهید.


مفصل زانو از سمت جلو توسط كشكك حمایت می‌شود. در واقع این استخوان كوچك همانند یك سپر دفاعی محكم از ورود ضربات مستقیم به مفصل جلوگیری می‌كند. اما گاهی اوقات كشكك دچار دررفتگی می‌شود و از جای طبیعی خود جابه‌جا می‌گردد. 
این دررفتگی معمولا ناشی از ضعف عضلات سمت داخلی ران یا قوی بودن بیش از حد عضلات خارجی ران است. در این حالت كشكك بالاتر از محل طبیعی خود قرار می‌گیرد و درد و تورم در پشت آن احساس می‌شود كه با خم و راست كردن زانو تشدید می‌شود. با تقویت عضلات سمت داخلی ران می‌توانید از این دررفتگی پیشگیری كنید یا در صورت دررفتگی بهبود را تسریع بخشید.

حركت اول: رو به دیوار بایستید و دست‌های خود را مقابل چشمان‌تان روی دیوار قرار دهید. یك پا را عقب‌تر و پای دیگر را جلوتر قرار دهید طوری كه پاشنه هر دو پا روی زمین باشند. پای عقبی را به سمت داخل بگردانید و در همین حالت بدن خود را به دیوار نزدیك كنید تا در پشت ران احساس كشیدگی كنید. 15 تا 30 ثانیه در همین حالت بمانید. این حركت را 3 بار برای هر پا تكرار كنید.

حركت دوم: پاها را به حالت ضربدری قرار دهید و بدن را در جهت مخالف پای جلویی خم كنید. دست موافق و پای عقبی را از روی سر به سمتی كه خم شده‌اید بكشید. 15 تا 30 ثانیه در همین وضعیت بمانید. این حركت را 3 بار در هر دو سمت انجام دهید.

حركت سوم: روی یك سمت بدن دراز بكشید (اگر یكی از كشكك‌های شما دچار دررفتگی شده است به سمت سالم دراز بكشید).‌ مفصل ران و زانو را خم كنید و پاها را كنار هم قرار دهید. به آهستگی زانوی بالایی را بلند كنید بدون آن كه قوزك‌های پایتان از هم جدا شوند. 2 ثانیه صبر كنید و مجددا زانویتان را پایین بیاورید. این حركت را 3 نوبت و در هر نوبت 10 بار تكرار كنید.

PTVIEW.IR

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

حرکات ورزشی برای پارگی ACL

شما برای کسب یک نتیجه موفق از جراحی بازسازی لیگامان متقاطع یاصلیبی قدامی مفصل زانو نیاز به برنامه ریزی دارید. باید زانوی خود را قبل از جراحی برای آن آماده کنید و بعد از جراحی هم اقدامات خاصی را طبق برنامه ای مشخص انجام دهید. 

مهمترین وظیفه شما قبل از جراحی بدست آوردن دامنه حرکتی مناسب در مفصل زانو است و بعد از جراحی شما باید با انجام نرمش های خاصی حرکت مفصل زانوی خود را به حالت اول برگردانده و عضلات اطراف آنرا قوی کنید. بدون انجام دادن این نرمش ها نمیتوانید انتظار داشته باشید نتیجه خوبی از عمل جراحی خود بگیرید. در این دوره باید صبر داشته باشید و با دقت اقدامات لازمی را که پزشک معالج ارتوپد از شما میخواهد انجام بدهید. دوران بازپروری زانو به پنج مرحله تقسیم میشود.مرحله اول نرمش ها در جراحی رباط صلیبی ACLاین مرحله قبل از انجام جراحی بازسازی زانو بوده و هدف از آن بدست آوردن حرکت کامل مفصل زانو است. به این معنی که در پایان این دوره شما باید بتوانید زانوی آسیب دیده را به اندازه زانوی سالمتان کاملاٌ خم و راست کنید. هدف دیگر این مرحله آنست که تا آنجا که ممکن است عضله چهارسر خود را تقویت کنید. عضله چهارسر در جلوی استخوان ران قرار داشته و وظیفه آن اینست که زانو را به حالت راست و مستقیم درآورد.



  انقباض عضله چهارسر ران موجب مستقیم شدن زانو میشود

نرمش هایی که در این مرحله باید انجام شوند عبارتند از:

به پشت دراز بکشید. پاشنه خود را روی یک کتاب کلفت قرار داده و اجازه بدهید زانوی شما شل شده و کاملاٌ به حالت مستقیم درآید. چند لحظه در همین حالت بمانید سپس بدون اینکه پاهایتان را حرکت دهید، عضله چهارسر ران خود را که در جلوی ران قرار دارد به مدت ده ثانیه با حداکثر قدرت منقبض کنید. سپس عضله را شل کرده و چند ثانیه استراحت کنید و مجدداٌ این کار را تکرار کنید. این نرمش را ده مرتبه تکرار کنید


 به پشت دراز بکشید. در حالیکه سعی میکنید کف پای خود را روی زمین نگه دارید زانوی طرف مبتلا را به آرامی خم کرده تا جاییکه زانو بیشتر از آن خم نشود و شما یک احساس کشیدگی و ناراحتی خفیف در زانو بکنید. چند لحظه در همین حال بمانید و سپس به آرامی پا را به وضعیت اول برگردانید.چند لحظه استراحت کنید و این حرکت را ده مرتبه تکرار کنید

به پشت دراز بکشید. در حالیکه زانوی خود را مستقیم نگه داشته اید پاشنه پا را به اندازه یک وجب از زمین بلند کنید. پا را چند لحظه در همین حالت نگه داشته و سپس به آرامی آنرا پایین بیاورید. چند لحظه استراحت کنید و این حرکت را ده مرتبه تکرار کنید.

مرحله دوم نرمش ها در جراحی لیگامان صلیبی
 شامل دو هفته اول بعد از عمل جراحی است. از اهداف مهم این مرحله، کم کردن تورم زانو است که به طور طبیعی بعد از جراحی مفصل زانو بوجود میاید. کاهش تورم با انجام دو اقدام مهم عملی میشود. اول آنکه نباید زیاد سرپا بایستید چون ایستادن به مدت طولانی تورم زانوی شما را بیشتر میکند. در این دو هفته باید بیشتر سعی کنید دراز کشیده و با گذاشتن یک بالشت در زیر ساق، زانو را بالاتر از سطح قلبتان نگه دارید.


اقدام مهم دیگر برای کاهش تورم سرد کردن زانو است. برای سرد کردن زانو میتوانید از زانوبند های مخصوص که به یک سیستم آب سرد متصل هستند استفاده کرده یا بطور ساده از کیسه آب سرد یا یک کیسه پلاستیکی حاوی خرده های یخ استفاده کنید. سرد کردن زانو را باید تا رفع کامل تورم که ممکن است چند هفته هم طول بکشد ادامه دهید. دقت کنید که زانو نباید بطور ممتد سرد شود. آنرا بمدت بیست دقیقه سرد کنید و سپس اجازه بدهید مدتی هوا بخورد تا مجدداٌ گرم شود و سپس دوباره آنرا سرد کنید. مواظب باشید زانویتان خیس نشود. در تمام این دوران سعی کنید زانو را بالا و سرد نگه دارید مگر مواقعی که نرمش میکنید


ممکن است پزشک معالج شما نوعی جوراب به شما بدهد که با پوشیدن آن تورم مفصل زانوی شما کم شود. پوشیدن این جوراب ممکن است با کمی خارش همراه باشد و شما را اذیت کند ولی مطمئن باشید استفاده از آن به نفع شما است


نرمش های این مرحله را میتوانید بلافاصله بعد از عمل جراحی شروع کنید. به یاد داشته باشید که نرمش ها را به آرامی بیشتر کنید و آنفدر به خودتان فشار نیاورید که زانویتان درد بگیرد. این نرمش ها عبارتند از:

1-به پشت دراز بکشید. پاشنه خود را روی یک کتاب کلفت قرار داده و اجازه بدهید زانوی شما شل شده و کاملاٌ به حالت مستقیم درآید. روش دیگر انجام دادن این نرمش که میتوانیم آنرا بعد از یک هفته انجام دهیم به این صورت است که یک ملحفه را از زیر کف پا عبور داده و دو طرف آنرا با دو دست میگیریم و با کشیدن دو طرف ملحفه سعی میکنیم زانوی خود را در حالت مستقیم و کشیده قفل کنیم.

2-به پشت دراز بکشید. در حالیکه سعی میکنید کف پای خود را روی زمین نگه دارید زانوی طرف مبتلا را به آرامی خم کرده تا جاییکه زانو بیشتر از آن خم نشود و شما یک احساس کشیدگی و ناراحتی خفیف در مفصل زانو بکنید. چند لحظه در همین حال بمانید و سپس به آرامی پا را به وضعیت اول برگردانید.چند لحظه استراحت کنید و این حرکت را ده مرتبه تکرار کنید

3-در حالیکه پای شما کاملاٌ کشیده است عضلات چهارسر ران خود را که در جلوی ران قرار دارند به مدت ده ثانیه با حداکثر قدرت منقبض کنید. سپس عضله را شل کرده و چند ثانیه استراحت کنید و مجدداٌ این کار را تکرار کنید. این نرمش را ده مرتبه تکرار کنید

1-به پشت دراز بکشید. در حالیکه زانوی خود را مستقیم نگه داشته اید پاشنه پا را به اندازه یک وجب از زمین بلند کنید. پا را چند لحظه در همین حالت نگه داشته و سپس به ارامی آنرا پایین بیاورید. چند لحظه استراحت کنید و این حرکت را ده مرتبه تکرار کنید

2-حرکت کشکک. به این صورت که با انگشتان سبابه و شست دست، استخوان کشکک را گرفته و در جهت های بالا و پایین و چپ و راست حرکت میدهیم. این حرکت را باید تا پایان مرحله سوم انجام دهیم
 مچ پا را صد بار در هر ده دقیقه بالا و پایین میبری
م

در ابتدا نرمش های اول و دوم را هر دو ساعت ده دقیقه و سپس بعد از چند روز هر ساعت ده دقیقه انجام میدهیم. نرمش های سوم و چهارم را در هفته های اول روزی 4 بار و هر بار 10 دقیقه انجام میدهیم سپس بتدریج مقدار آنرا به هر بار 20 دقیقه افزایش میدهیم.

از روز بعد از عمل میتوانید با دو عصای زیر بغل راه بروید. در حین راه رفتن هردو پای خود را زمین بگذارید ولی سعی کنید پای عمل شده را کامل به زمین فشار ندهید و مقداری از فشار وارده به آن را با کمک عصا بگیرید. بعد از گذشت 4-2 هفته باید بتوانید بدون کمک عصا راه بروید. وقتی که مایعی که بعد از جراحی در مفصل زانوی شما جمع میشود بطور کامل جذب شد و توانستید بدون درد زانوی خود را خم و راست کنید و دامنه حرکتی زانوی شما از صفر تا 100 درجه بود و قدرت عضلات ران شما به حد کافی رسید میتوانید بدون عصا راه بروید. تشخیص این موارد معمولاٌ با پزشک معالج ارتوپد است.

در آخر هفته اول باید بتوانید زانوی خود را کاملاٌ صاف کرده و 90 درجه خم کنید و بدون کمک روی صندلی بنشینید و بلند شوید. در پایان هفته دوم باید بتوانید مقدار خم شدن زانو را به 110 درجه برسانید

توانایی اینکه بیمار بتواند زانوی خود را کاملاٌ صاف و مستقیم کند معمولاٌ مشکل تر از توانایی خم کردن زانو بدست میاید و باید تاکید فراوانی شود که هرچه زودتر این توانایی بدست آید. بطور مثال در حین راه رفتن باید بیمار تشویق شود که زانوی خود را وقتی در حالت کاملاٌ صاف قرار داده است به عقب قفل کند

اگر بعد از گذشت یک هفته نتوانستید زانوی خود را کاملاٌ صاف کنید باید از اکستنشن بورد  Extension board یا از روش آویزان کردن وزنه به زانو یا مچ پا استفاده کنید.

 

اکستنشن بورد Extension boaed
آویزان کردن وزنه به زانو
  آویزان کردن وزنه به مچ پا

اگر بعد از گذشت دو هفته نتوانستید زانوی خود را تا 90 درجه خم کنید باید آنرا با فشار دست خم کرده یا از روش وال اسلاید Wall slide استفاده کنید


بعد از 4 هفته اگر هنوز موفق به خم کردن زانو تا 90 درجه نشدید ممکن است پزشک شما تصمیم بگیرد زانوی شما را با فشار زیاد و زیر بیهوشی عمومی خم کند.

بعد از جراحی زانو ممکن است پوست اطراف محل شکاف جراحی کمی بیحس باشد. نگران نباشید. این بیحسی بتدریج کمتر میشود. البته ممکن است بطور کامل برطرف نشود.

 بعد از جراحی ممکن است کمی تب کنید. این طبیعی است ولی اگر تب زیاد شد یا باقی ماند باید به پزشک خود اطلاع دهید. اگر بعد از جراحی درد زانوی شما شدید شود بطوریکه با دارو بهبودی نیابد، تورم زانو زیاد شود، به علت مصرف دارو ناراحتی معده بگیرید، ترشح از زخم جراحی شما زیاد شود، حرکات زانوی شما بهتر نشود و یا درد و تورم در ساق پیدا کردید باید به پزشک معالج خود اطلاع بدهید
.
در پایان این مرحله زخم جراحی شما بهبود یافته است.

ممکن است پزشک معالج بعد از جراحی از بریس زانو استفاده کند. البته استفاده از بریس مورد تایید همه پزشکان نیست.

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

سندرم تونل کارپال

این بیماری که عصب میانی مچ را در گیر می کند معمولا در بین زنان شایع تر بوده و سن بروز این بیماری از 35 تا 55 سالگی می باشد. تاکنون علت مشخصی برای بروز این مشکل ذکر نگردیده است گروهی عوامل ژنتیکی و مادرزادی را در بروز این مشکل سهیم می دانند ولی به طور کل عواملی که منجر به وارد آمدن فشار بر روی عصب میانی مچ شوند باعث بروز این مشکل خواهند شد .

 عواملی چون رماتیسم و ورم مفاصل، اختلالات هورمونی مانند دیابت، تیرویید و یایسگی، وارد آمدن ضربه شدید یا هر نوع جراحتی که باعث تورم مچ دست گردد ، انجام کارهای تکراری و ظریف و استفاده مکرر و طولانی مدت از مچ و تاندونهای اطراف آن بدون استراحت مانند خیاطی،تایپ و... باعث بوجود آمدن بیماری بخصوص در دوران بارداری و بعد از آن می گردد.


از علائم اولیه مشخصه این بیماری که معمولا در هنگام خواب بروز می کند از احساس درد، گزگز، سوزش و بی حسی در انگشتان دست، بخصوص انگشت شصت، انگشت اشاره و دو انگشت میانی آغاز می شود و در مواردی که به آن توجه نشود یا آن را با قرار گرفتن نادرست دست درهنگام خواب و یا به اصطلاح “بد خوابیدن”  اشتباه شود می تواند به آرنج ، شانه و حتی به گردن نیز سرایت کرده و گاهی به علت سائیدگی مهره های گردنی و شاید با T.O.S  همراه باشد که علائم را بسیار پیچیده کرده و تفکیک را مشکل می نماید.

بعد از تشخیص این سندرم در مراحل اولیه باید درمان را به سرعت و نه تنها بر روی مچ بلکه بر روی کل سیستم عصبی اندام فوقانی ( گردن و شانه ) صورت گیرد .

معمولا درمان به صورت ارتوپدی بوده و فیزیوتراپی در مراحل اولیه می تواند درمان موثری باشد ولی در کل درمان به صورت زیر می باشد:

در ابتدا مچ دست را به مدت 2 الی 3 هفته بی حرکت کرده و یا حداقل در طول این دوران از انجام کارهای ظریف و طولانی مدت پرهیز کند ، از حمل و نقل اجسام سنگین خودداری و دست را در معرض تحریکاتی مانند آب سرد ،ضربه و فشار قرار ندهد. بعد از دوره بی حرکتی (مراعات کردن) اقدام به ماساژ فریکشن ملایم و حرکات کششی ساده و تقویتی ایزومتریک کرد که در ادامه به توضیح  بعضی از حرکات می پردازیم.

حرکات ایزومتریک :

  1. بند های اول انگشتان هر دو دست را روی هم قرار داده و بدون اینکه انگشتان جمع شود (بصورت ایزومتریک) سعی در جمع کردن انگشتان می نمائیم.فشار را به مدت 5 ثانیه اعمال و 6 الی 10 مرتبه تکرار و 3 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.
  2. انگشتان دست درگیر را مشت کرده و با کف دست دیگر انگشتان را محصور می کنیم و بدون اینکه انگشتان باز شود (بصورت ایزومتریک) سعی در بازکرن انگشتان می نمائیم. فشار را به مدت 5 ثانیه اعمال و 6 الی 10 مرتبه تکرار و 3 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.
  3. روی صندلی نشسته و کف دست درگیر را روی میز قرار داده و دست خود را به میز فشار می دهیم. فشار را به مدت 5 ثانیه اعمال و 6 الی 10 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.
  4. روی صندلی نشسته و قسمت تحتانی دست درگیر (آرنج و مچ) را روی میز قرار داده و کف دست دیگر را روی مچ دست درگیر قرار می دهیم و مچ دست زیرین را به بالا (بصورت ایزومتریک ) فشار می دهیم. فشار را 5 ثانیه اعمال و 6 الی 10 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.

بعد از انجام حرکات ایزومتریک می توان  اقدام به حرکات پیشرفته تر  نمود که در زیر مختصری به آن می پردازیم.

  1. دست درگیر را در امتداد شانه از آرنج خم کرده و مچ دست را به سمت بالا نگه داشته و به آهستگی دست را از آرنج در حد امکان صاف می کنیم . ( حرکت در حد توان بدون ایجاد درد و یا با درد مختصر انجام شود.)
  2. حرکت شماره 1 در تمرینات ایزومتریک را به صورت فعال انجام می دهیم. ( بند های اول انگشتان هر دو دست را روی هم قرار داده و انگشتان را جمع می نمائیم.حرکت را 6 الی 10 مرتبه تکرار و 3 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.)
  3. حرکت شماره 2 در تمرینات ایزومتریک را به صورت فعال انجام می دهیم. ( انگشتان دست درگیر را مشت کرده و با کف دست دیگر انگشتان را محصور می کنیم و به آرامی شروع به بازکرن انگشتان می نمائیم.حرکت را 6 الی 10 مرتبه تکرار و 3 مرتبه در طول 24 ساعت انجام می دهیم.

نکات :

  • این حرکات بهتر است زیر نظر فیزیوتراپیست تجویز شود.
  • انجام حرکات با انقباض و فشار ملایم و بدون رها کردن ناگهانی ودرد و خستگی باشد.
  • تمرینات مکررا و مرتب انجام شود.

 در درمان فیزیوتراپی می توان از اولتراسوند (Ultra Sound ) استفاده نمود. لیزرهای کم توان (Low Level Laser)  با فرکانس پائین 80 الی 150 هرتز با توان نسبتا بالا نیز در درمان تاثیر گذار میباشد. در این بیماری حرارت سطحی و تحریکات الکتریکی چندان تاثیر گذار نبوده و مهمترین درمان توصیه به کم کاری مچ و انگشتان درگیر و دوری از فعالیتهای ریز و طولانی مدت می باشد و در ضمن باید به کل سیستم عصبی توجه نمود و اقدام به تقویت اکستنسورهای گردنی و شانه ای با آموزش تمرینات ورزشی نمود.

در صورت عدم موفقیت در درمان ( در انواع پیشرفته ) می توان به ترزیق کورتیزون و داروهای مشابه ودر موارد حادتر اقدام به اعمال جراحی برای از بین بردن فشار بر روی عصب پرداخت که با تشخیص متخصصین صورت خواهد گرفت.

در صورت انجام اعمال جراحی مجددا انجام فیزیوتراپی و تقویت عضلات مچ و انگشتان و حرکات کششی و استراحت  ضروری بوده و مانع برگشت بیماری خواهد شد.

یک درمان تجربی و اعمال شده در بخش فیزیوتراپی کلینیک شخصی بصورت ذیل می باشد.

استفاده از جریان IDC بصورت نقطه ای بوده که الکترود صفحه ای روی عضلات تنار قرار گرفته و الکترود قلمی روی عصب مدین و نوع مثلثی برای تحریک بیشتر با Hold دو (2)  و Rest در (2) میکروثانیه و مد نرمال و در 3 ست 3 دقیقه ای اعمال گردیده و بین هر ست حرکات آرام و اکتیو انگشتان اعمال شد که در طول درمان خواب رفتگی و پاراستزی در اندام کاهش یافت و شکایت بیمار از درد کاهش یافت که البته توضیح علمی در مورد این نوع درمان وجود ندارد.

در کل ماساژ فریکشن ملایم بر روی قسمت قدام مچ بخصوص به سمت پروگزیمال ، اصلاح پوسچر ، حرکات ایزومتریک ، اصلاح وضعیت شانه و گردن و لیزر در درمان این بیماری موثر می باشد. ولی به خانمهای مستعد  توصیه می شود به هر گونه خواب رفتگی ، گزگز ومورمور و درد در مفصل مچ توجه بیشتری داشته باشند و به پزشک مراجعه نمایند.

ptview.ir

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

حرکات ورزشی برای کشیدگی و رباط های مچ پا

شایعترین آسیب مچ پا کشیدگی و پارگی رباط های آن به خصوص لیگامانهای کوچک است که در اثر پیچش و یا چرخش مچ رخ می دهد. به طوری که باعث تورم و درد در آن ناحیه می شود و حتی گاهی فرد احساس شکستگی می کند.
آسیب های مربوط به مچ به طور کلی بیشتر در ارتباط با افتادن و پیچ خوردن پا روی زمین می باشد اما صدمات به رباط به طور شایع در هنگام ورزش و تمرین رخ می دهد.
هنگام معاینه بالینی نشانه های آن با تورم و تغیر رنگ (کبودی و تیره گی) در قسمت خارجی مفصل مشخص می شود که لمس آن نیز با میزان متفاوت درد و ناراحتی همراه است. دامنه حرکات مچ ممکن است محدود شود اما قدرت ان همیشه تحت تاًثیر قرار نمی گیرد.

 حرکات ورزشی در کشیدگی و پارگی رباط های مچ پا :Ankle Sprain Rehabilitation

شایعترین آسیب مچ پا کشیدگی و پارگی رباط های آن به خصوص لیگامانهای کوچک است که در اثر پیچش و یا چرخش مچ رخ می دهد. به طوری که باعث تورم و درد در آن ناحیه می شود و حتی گاهی فرد احساس شکستگی می کند.
آسیب های مربوط به مچ به طور کلی بیشتر در ارتباط با افتادن و پیچ خوردن پا روی زمین می باشد اما صدمات به رباط به طور شایع در هنگام ورزش و تمرین رخ می دهد.
هنگام معاینه بالینی نشانه های آن با تورم و تغیر رنگ (کبودی و تیره گی) در قسمت خارجی مفصل مشخص می شود که لمس آن نیز با میزان متفاوت درد و ناراحتی همراه است. دامنه حرکات مچ ممکن است محدود شود اما قدرت ان همیشه تحت تاًثیر قرار نمی گیرد.

توانبخشی و درمان :بیشتر مشکلات ناشی از پیچیدگی و کشیدگی رباط مربوط به ادم (تورم) و گردش خون اطراف محل آسیب دیده است. جلوگیری از تورم و کاهش آن بهبود را تسریع می کند.اکثر کشیدگی های لیگامانها در عرض چند هفته به طور کامل بهبود می یابند. از سوی دیگر با افزایش شدت آسیب کار توانبخشی و درمان نیز پیچیده تر و گسترده می شود.
به کشیدگی ها و پارگی های رباط سمت خارج مچ که مزمن و یا عود کننده باشند که در نتیجه آنها میزان بالانس و تعادل در پای آسیب دیده کاهش می یابد، تمرینات تقوییتی، قدرتی و عمقی بافتی داده می شود.

+ فاز اول (فاز مقدماتی یا زودرس) :هدف : کاهش درد : تورم و خونریزی پس از صدمه و محافظت از لیگامنت(های) بهبود یافته است.
مواردی که در 24 ساعت اول از آنها باید اجتناب شود :
ـ دوش آب داغ
ـ مالش و ماساژ گرم
ـ عدم قرار دادن پک آب گرم
ـ نوشیدن الکل
مصرف آسپرین با جلوگیری از تشکیل لخته ممکن است باعث افزایش جریان خون به مچ شود که خود میزان آسیب را افزایش می دهد.
مصرف ایبوپروفن (ibuprofen ) ممکن است در کاهش درد کمک کننده باشد اما بهبود را تسریع نمی بخشد.
انجام و رعایت PRICE مهمترین بخش از آغاز کنترل آسیب دیدگی ها و در اینجا sprain می باشد.کلمه ی PRICE متشکل از حروف اول اقدامات زیر است :

 Protection : محافظت : لیگامان (مچ پا) در جهت بهبود و تسریع درمان باید در حالت مناسب تثبیت شود.
• در ابتدا توجه شود پس از استفاده از محافظ در صورت ایجاد درد آن را بیرون آورید.
• در صورت نیاز از آتل و یا یک عصا استفاده کنید زیرا با کاهش فشار وارده بر پای آسیب دیده به روند بهبود کمک می کند.
• شروع پیاده روی ضروری است. زیرا فشار اندک روی پا پس از روزهای اول استراحت ، از بروز سختی و التهاب رباط ها (تاندونیت) جلوگیری   می کند.

Rest  : استراحت 
• پای مصدوم را تقریباً تا 24 ساعت استراحت دهید.
• در انجام تمرینات شدید باید احتیاط شود.
• بهتر است برای پای سالم برنامه ی تمرینی طراحی کرد
• تمرینات ایزومتریک (در افزایش قدرت در حالت ایستا و جلوگیری از آتروفی و کاهش حجم عضلانی) در چهار حالت که

1. انگشت شست به طرف بالا  2. پائین   3. داخل و   4. خارج باشد انجام شوند. توجه شود که انجام تمرینات بدون درد باشند و انجام هر کدام تا 8 ـ 6 شماره طول بکشد.

Ice : استفاده از یخ :
در مدت زمان هر 2 ساعت یکبار به مدت 20 دقیقه به منظور کاهش درد، تورم و اسپاسم و گرفتگی عضلانی در 72 ـ 48 ساعت اول پس از آسیب از یخ استفاده کنید.
توجه شود که یخ را بیش از 30 دقیقه روی محل آسیب نگذارید.

 Compression :  استفاده از فشار
از یک کیسه یخ و یا هوای سرد می توانید در ایجاد فشار استفاده کنید و روی آن را از سمت کف پا به سمت ساق باندپیچی کنید. برای ایجاد فشار بیشتر در صورت وجود می توانید از پد های نعلی شکل در زیر باند استفاده کنید.

 Elevation : بالا نگه داشتن : تا حدی که ممکن است عضو آسیب دیده را به همراه یخ و فشار روی آن بالا نگه دارید.
توجه شود که در جلوگیری از تورم سطح پا از سطح کمر بالاتر باشد.
هنگام خواب نیز سطح پا بالا باشد زیرا بالا نگه داشتن عضو به بازگشت خون و لنفاتیک از پا کمک می کند.
و همچنین در اثر کاهش فشار هیدرواستاتیک در از بین رفتن مایع در گردش جلوگیری می کند.

  فاز 2 (فاز توانبخشی) :این فاز زمانی آغاز می شود که پیشرفت تورم و ادم متوقف شده و میزان درد کاهش یافته است. بنابراین رباط ها کم کم به مرحله ی بهبود و ترمیم نزدیک می شود و دیگر مقابل حرکات سبک،حساس نیستند. میزان وجود درد راهنمای خوبی در کنترل شدت انجام تمرینات است.
هدف : افزایش میزان قدرت و حرکات که خود در بهبود جریان و پاکسازی و دور کردن فاکتور های التهابی نقش مهمی دارد.
 حرکات کششی :
•  حرکات کششی را قبل و بعد از انجام فعالیت و تمرین ها انجام دهید.
•  حرکات کششی پاشنه و ساق را هر چه زودتر شروع کنید. (هر کششی را به مدت 20 ثانیه و هر 2 ساعت یکبار انجام دهید) کشش به اندازه متوسط باشد به طوری که ایجاد درد نکند.
•  سپس حرکات مچ به صورت گفته شده که شست و انگشتان پا به سمت بالا و سپس پائین باشند را انجام دهید.
•  تمرینات را با انجام دو حالت دیگر کج شدن مچ به سمت خارج (Inv ) و داخل (Ev ) را انجام دهید به طوری که در حالت اول کف پا به سمت داخل و , حالت دوم بالعکس باشد.
تمام تمرینات باید با تکرار های زیاد و بدون درد در 3 ست 20 تایی انجام شوند.
•  یک حوله را لوله کنید و روی زمین بگذارید. سعی کنید با جمع کردن انگشتان پا روی آن، آن را از زمین بلند کنید.
• چند تیله روی زمین بیاندازید و سعی کنید آن ها را با انگشتان پا بلند کنید.
• پاشنه ی پا را روی زمین قرار دهید و به طور فرضی با انگشت شست در هوا حروف الفبا را بکشید. هر اندازه بزرگ تر بنویسید اثر بهتری دارد .
• تمرین با دوچرخه ثابت
 تمرینات قدرتی:
• تمرینات را با حرکات ایزومتریک آغاز کنید و سپس به تمرینات ایزوتونیک ارتقاء دهید. حرکات را می توانید با و یا بدون وجود مقاومت انجام دهید اما توجه داشته باشید که در هر صورت نباید هموراه با درد باشد.
• در صورتی که بهبودی پیشرفت کند و دامنه ی انجام حرکات بیشتر شود, تیوپ دوچرخه یا نواری کشسان تقریباً به اندازه نیم متر تهیه کنید، آن را دور انگشتان پا  بیاندازید و در چهار جهت بکشید. توجه کنید که در این حرکت فقط مچ و کف پا حرکت کند نه ساق به بالا.
• خارج و بالا:
روی زمین یا صندلی بنشینید، یک تیوپ را دور پایتان و پایه ی صندلی بیاندازید. پاشنه روی زمین باشد. مچ را به خارج و بالا حرکت دهید.
• داخل و بالا:
مانند بالا عمل کنید اما اینبار مقاومت تیوپ در برابر حرکت به داخل باشد. پا را به سمت داخل و بالا حرکت دهید.
• مستقیم به بالا:
مانند بالا عمل کنید. پاشنه روی زمین و اینبار فقط صاف به سمت بالا.
• مستقیم به پائین:
اینبار مقاومت تیوپ در حرکت رو به پائین باشد. در حالی که پاشنه روی زمین است انگشتان را به سمت پائین حرکت دهید. در آغاز تمرینات توانبخشی، از وزنه های مچ برای ایجاد مقاومت سبک در چهار جهت مثل بالا استفاده کنید. (در 4-2 ست 20 تایی)
• بلند کردن پاشنه: روی لبه ی یک پله بیاستید (مواظب باشید) به طوری که پاشنه از زمین جدا باشد. به آرامی به روی انگشتان بلند شوید. در صورتی که با پیشرفت تمرینات انجام این حرکت ساده شد، می توانید فقط روی پای مصدوم بیاستید.
• خم شدن روی یک پا: روی پای مصدوم بیاستید. به آرامی زانوهایتان را خم کنید و سپس به آرامی بلند شوید.
 تمرینات تعادلی و ادراکی :
بدین شکل توصیف می شود که درک انسان از موقعیت خود در فضای پیرامون است.
پس از آسیب وارده به مچ ممکن است در تعادل فرد اختلال ایجاد شود که این  خود می تواند باعث آسیب مجدد شود و به شکل یک سیکل معیوب هر چه آسیب بزرگتر باشد تعادل بیشتر مختل می شود.
اقدام زود هنگام به راه رفتن در کاهش اختلال تعادلی کمک می کند. سعی کنید در بهبود وضعیت تعادلی خود با چشمان بسته و در پیشبرد تمرینات با چشمان بسته روی پای مصدوم راه بروید.


 فاز 3 (مرحله بازگشت به سطح کارایی کامل) Functional :
هدف: بازگشت به وضعیت اولیه قبل از آسیب و بازگشت به تمرینات.

  • باید دامنه ی حرکات کامل باشد.
  •  باید قدرت پای مصدوم 90-80 %قدرت در پای سالم باشد.
  •  قدرتمند سازی پای سالم
  •  دویدن درون استخر. استفاده از یک وسیله ی شناور کننده و شنا کردن در استخر.
  •  نوار بندی و tapping مچ در صورت نیاز
  •  پوشیدن کفش های ساق بلند در ثابت سازی مچ
  •  بند کفش باید محکم بسته شود. این نیز در جهت ثابت سازی پا می باشد
  •  شروع فعالیتها به آرامی باعث کاهش فشار روی رباطها می شود
  •  راه رفتن و انداختن وزن کامل روی پاها در صورتی که لنگش و مشکل در راه رفتن وجود نداشته باشد.


شما پس از کسب توانایی تحمل فشار بر روی پا ، می توانید حرکات کششی از طریق حوله را آغاز کنید . هنگامی که انجام این کشش ها برای شما ساده شد ، تمرینات کششی عضلات ساق را به  صورت ایستاده انجام دهید .

شما پس از کسب توانایی تحمل فشار بر روی پا ، می توانید حرکات کششی از طریق حوله را آغاز کنید . هنگامی که انجام این کشش ها برای شما ساده شد ، تمرینات کششی عضلات ساق را به  صورت ایستاده انجام دهید .

 

کشش به وسیله حوله :

روی یک سطح سفت بشینید . پاهایتان را رو به جلو دراز کنید و یک حوله معمولی را دور پایتان بیاندازید طوری که قوس پا را بگیرد. در حالی که صافی زانوهایتان را حفظ کرده اید حوله را بکشید ،در هر حرکت 30 – 15 ثانیه مکث کنید و سپس 3 بار تکرار کنید .

کشش عضلات ساق در حالت ایستاده :

رو به دیوار بایستید و دستان خود را هم سطح  سر روی دیوار قرار دهید . پای آسیب دیده عقب و پای سالم را جلو بگذارید . پای مصدوم را کمی به سمت داخل بچرخانید و پاشنه ی آن روی زمین حفظ کنید . به آرامی و در حالی که پاها ثابت است به سمت دیوار متمایل شوید تا زمانی که احساس کشش در ساق کنید 15 – 30 ثانیه مکث و 3 بار تکرار کنید . این حرکت را چند بار در روز انجام دهید . 

کشش عضله ی سولئوس درحالت ایستاده :

رو به دیوار بایستید و دستان خود را هم عرض قفسه سینه روی دیوار قرار دهید به طوری که هر دو زانو کمی خم باشند و پای آسیب دیده عقب تر باشد . به آرامی به سمت دیوار تکیه کنید به طوری که در قسمت تحتانی ساق احساس کشش کنید . بار دیگر حرکت را طوری انجام دهید که پای آسیب دیده کمی به سمت داخل بچرخد . در این حرکت 30 – 15 ثانیه مکث کنید .. به حالت شروع اولیه برگردید و این حرکت را 3 بار تکرار کنید .

شما 5 حرکت بعدی را می توانید پس از توقف افزایش تورم (ادم ) مچ تان انجام دهید :

 

1)افزایش دامنه حرکتی مچ پا :

 در حالت نشسته و یا وقتی دراز کشیده اید پاهایتان را به جلو دراز کنید . مچ پا را به صورت جلو عقب ، داخل و خارج و به صورت چرخشی به حرکت درآورید . به خاطر داشته باشید که فقط مچ خود را حرکت دهید و پاها ثابت باشند . هر سری را 10 بار تکرار کنید ( هر جهت 10 بار ) در هر جهت پا را بکشید .

 

2) خم کردن مچ پا به عقب با وجود مقاومت :

روی زمین و نزدیک تکیه گاه بنشنید و پاهایتان را به جلو دراز کنید . یک تیوپ الاستیکی را از یک طرف به تکیه گاه ببندید و طرف دیگر را حلقه کرده و دور قوس کف پا بیاندازید. کمی عقب بروید تا تیوپ کمی کشیده شود. در حالی که زانوهایتان  صاف است، کف پا و انگشتان را به سمت خود بکشید تا تیوپ کشیده می شود . به آرامی پا را برگردانید . تمرین را در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

3) کشش کف پا ( باز کردن مچ ) با وجود مقاومت :

این تمرین عکس حرکت قبل می باشد. روی زمین بنشینید ، قسمت میانی یک تیوپ الاستیکی را دورسینه ی پا (پشت انگشتان) بیاندازید و دو سر آن را در دست بگیرید . به آرامی کف پا را به سمت جلو فشار دهید و انگشتان به سمت جلو برود به طوری که تیوپ کشیده  شود. این تمرین را نیز به صورت 3 ست 10 تایی انجام دهید . 

4) به داخل خم کردن مچ با مقاومت :

روی زمین بنشینید و پاهایتان را به جلو دراز کنید و پای سالم را روی پای آسیب دیده بیاندازد . یک سر توپ الاستیکی را دور قوس کف پای آسیب دیده ببندید و آن را از کف پای سالم عبور دهید، سر دیگر آن را در دست بگیرید. پای آسیب دیده را به سمت داخل و بالا خم کنید . با این حرکت تیوپ کشیده می شود . سپس به حالت اولیه برگردید . حرکت را در 3 ست 10 تایی انجام دهید.

5) به خارج خم کردن مقاومتی مچ :

روی زمین بنشینید و پاهایتان را  به عرض شانه ها باز و به جلو دراز کنید .در انتهای تیوپ یک حلقه درست کنید وآن را دور کف پای مصدوم بیاندازید و از روی کف و خارج پای سالم عبوردهید و سر دیگر آن را با دست بگیرید . مچ پای آسیب دیده را به سمت بالا و خارج خم کنید (بچرخانید)و برای ایجاد کشش مناسب پای سالم را ثابت نگه دارید . به حالت اولیه برگردید . حرکت را در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

شما می توانید باقی تمرینات را زمانی که توانستید بدون درد روی مچ آسیب دیده بایستید انجام دهید .

 

1) بلند کردن پاشنه :

پشت یک میز یا صندلی بایستید و پاهایتان روی سطح صاف باشد. همزمان روی پنجه پا بلند شوید و 5 ثانیه مکث کنید و سپس به آرامی پایین بیاورید و حرکت را 10 بار تکرار کنید .

 

2) بلند شدن روی لبه ی سطح:

پای مصدوم را روی یک آجر و یا چوب صاف به ارتفاع 10 سانتیمتر قرار دهید   و پای دیگر زمین باشد . وزن خود را روی پای آسیب دیده بیاندازید و زانوی خود را صاف کنید به طوری که پای سالم از زمین بلند شود ، سپس به آرامی پایتان را پایین بیاوید . حرکت را در 3 ست 10 تایی انجام دهید .

3) حرکت تعادلی ایستا و فعال :

 

A : برای حفظ تعادل و در صورت نیاز کنار صندلی و یا تکیه گاه بایستید و پای سالم را بالا نگه دارید. کف پای خود را بالا بیاورید و روی انگشتان بایستید . سعی کنید تعادل خود را حفظ کنید و به مدت 30 ثانیه مکث کنید . برای مشکل تر کردن این حرکت می توانید روی یک سطح نرم مثل تشک یا بالش بایستید و حرکت را انجام دهید و یا با چشمان بسته .

B : مثل حالت بالا بایستید . پا و دست سمت آسیب دیده را به جلو متمایل کنید طوری که زانو خم شود . این تمرین را 10 بار انجام دهید . برای مشکل تر کردن این حرکت می توانید بیشتر به سمت جلو متمایل شوید . در 2 ست حرکت را انجام دهید .

C : مثل حرکت بالا بایستید ( روی یک پای آسیب دیده . کف پا به سمت بالا ) با حفظ تعدل پای مصدوم به سمت صندلی متمایل شوید. هر چه کشش شما به سمت صندلی بیشتر شود حرکت مشکل تر می شود 2.این تمرین را در دو  ست 10 تایی انجام دهید .

4) طناب زدن : به مدت 5 دقیقه روی 2 پا طناب بزنید و سپس روی پای مصدوم نیز در صورت توان 5 دقیقه دیگر طناب بزنید .  

ptview.ir

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

تقویت مچ پا

مچ پای شما نقش مهمی در راه رفتن و دویدن ایفا می‌كند. تاندون‌های عضلات ساق پا نیز از همین ناحیه عبور می‌كنند. مچ پا از استخوان‌های ریز و درشت مختلفی تشكیل شده است كه توسط رباط‌های محكمی به یكدیگر متصل شده‌اند. به دنبال پیچ‌خوردگی پا ممكن است این رباط‌ها دچار تابیدگی یا پارگی شوند. پیچ‌خوردگی مچ باعث درد و تورم و محدودیت‌ حركات ناحیه می‌شود. برای پیشگیری از پیچ‌خوردگی مچ پا قبل از شروع فعالیت، مفصل را به كمك حركات زیر گرم كنید.

حركت اول: روی زمین بنشینید و پاهایتان را در مقابل خود دراز كنید. قسمت میانی كش ورزشی را از زیر پنجه یك پا عبور داده و دو سر آن را با هر دو دست بگیرید. حالا به آهستگی پنجه پا را از خود دور كنید تا كش به حالت كشیده درآید. سپس به آرامی پا را به نقطه شروع برگردانید. این حركت را 3 نوبت و هر نوبت 10 بار برای هر پا تكرار كنید.

حركت دوم: روی پنجه یكی از پاها بایستید و برای حفظ تعادل دست مخالف را روی صندلی قرار دهید. دقت داشته باشید پایی كه روی آن ایستاده‌اید باید دورتر از صندلی باشد. در حالی كه روی پنجه پا قرار گرفته‌اید دستی را كه دورتر از صندلی قرار دارد از مقابل بدن به سمت صندلی بكشید. سعی كنید این كشش را تا جایی كه برایتان امكان دارد حفظ كنید. این حركت را 2 نوبت و در هر نوبت 10 بار تكرار كنید.

حركت سوم: برای مدت 5 دقیقه طناب بزنید و سپس یكی از پاها را بالا بگیرید و طناب زدن را با یك پا برای 5 دقیقه ادامه دهید. همین كار را با پای دیگر نیز انجام دهید.

ptview.ir

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

آرتریت روماتوئید

آرتریت روماتوئید، یك بیماری خودایمنی است كه در آن بدن به تخریب بافت‌های خود می‌پردازد. این بیماری مفصل، كیسه‌های زلالی، غلاف وتر، عضلات و بافت‌های اطراف را درگیر می‌سازد. با پیشرفت بیماری، اندام‌های داخلی نظیر قلب، ریه‌ها، خون، چشم‌ها، پوست و اعصاب بدن نیز ممكن است تحت تاثیر قرار بگیرند.

منشا و دلیل اصلی آرتریت مشخص نیست، اما عوامل ژنتیكی، استرس زیاد، سیگار، الكل و شیوه زندگی افراد در بروز آن می‌تواند موثر باشد. نسبت ابتلای زنان به مردان سه به یك است و زنان بیشتر دچار این بیماری می‌شوند. همچنین احتمال از دست دادن حجم عضلانی و افزایش بافت چربی در زنان مبتلا، بیشتر از مردان است. معمولا آرتریت روماتوئید بین 20 تا 50 سالگی بروز می‌كند، اما بروز آن در سنین پایین‌تر یا بالاتر نیز ممكن است وجود داشته باشد.

علائم روماتیسم مفصلی تقریبا مشابه علائم آرتروز است. اما با مراجعه به پزشك و انجام آزمایش خون و اشعه ایكس می‌توان آن را تشخیص داد. اگر این دو بیماری بموقع تشخیص داده شوند و مورد معالجه قرار بگیرند، به طور قابل توجهی می‌توان از پیشروی آنها جلوگیری كرد. اما تا به حال درمانی قطعی برای آنها كشف نشده است.

از علائم تا درمان آرتریت روماتوئید

درد و تورم در مفاصل، خستگی و ضعف، احساس خشكی و كاهش دامنه حركتی در مفاصل، بخصوص هنگام صبح، بالا و پایین شدن ناگهانی درد در طول روز از جمله علائم این بیماری است. البته در مراحل پیشرفت این بیماری بروز تغییر شكل در مفاصل رخ می‌دهد و برجستگی‌های ناشی از آرتریت روماتوئید ایجاد می‌شود.

در این میان فیزیوتراپی و فعالیت ورزشی برای حفظ آمادگی بدن، استفاده از مسكن‌ها و داروهای ضدالتهاب، استفاده از داروهای ایمن‌سازی بدن، درمان‌های موضعی با استروئید و جراحی اندام‌های تغییرشكل‌یافته از جمله درمان‌های این بیماری محسوب می‌شوند.

ورزش، راهكاری مناسب برای درمان آرتریت

خواب و میزان استراحت افراد مبتلا به این بیماری باید كافی باشد، یعنی تقریبا نیمی از شبانه‌روز را باید استراحت كنند، مخصوصا اگر دچار درد و التهاب مفصلی هستند. از طرف دیگر باید فعالیت بدنی مناسب و منظمی در طول روز داشته باشند، زیرا روماتیسم مفصلی كم‌كم باعث ایجاد محدودیت حركتی می‌شود، بنابراین به هیچ عنوان ورزش نباید از برنامه روزانه این بیماران حذف شود. حتی در مراحل خیلی شدید نیز فرد باید فعالیت بدنی خود را در حد دامنه حركتی مفاصلش داشته باشد.

انتخاب نوع فعالیت ورزشی بستگی به میزان پیشروی روماتیسم دارد. اگر فرد در مراحل ابتدایی این بیماری باشد، آزادی عمل بیشتری برای پرداختن به فعالیت بدنی دارد. اما در موارد شدیدتر راه رفتن و ایروبیك در آب می‌تواند برای شخص مفید باشد. داخل آب، وزن بدن كاهش یافته و شناوری و آزادی حركت بیشتر است. هنگامی كه این بیماری و خشكی مفاصل پیشروی زیادی كرده باشد، ورزش‌های سخت و وزنه‌های سنگین باعث تخریب بیشتر مفاصل می‌شود، در عین حال حفظ انعطاف و قدرت عضلانی با انجام ورزش‌هایی كه منجر به تحرك شوند مفید است. انجام حركات كششی در آب گرم و جكوزی از خشكی و درد مفاصل می‌كاهد.

كم كردن وزن بدن فشار وارده بر مفاصل را كاهش می‌دهد. ورزش ایروبیك سبك، حركات كششی، شنا، ایروبیك در آب، دوچرخه‌سواری و پیاده‌روی با دو چوبدستی می‌تواند به حفظ دامنه حركتی مفاصل كمك كند.

مراقب نوع تغذیه‌تان باشید

به دلیل مبهم بودن و درمان نشدن قطعی در این بیماری و همچنین تغییر شكل مفاصل و محدودیت حركتی، معمولا این افراد روحیه خود را از دست می‌دهند و دچار افسردگی می‌شوند. نحوه برخورد اطرافیان و كمك گرفتن از روانپزشكان می‌تواند در بهبود آنها موثر واقع شود. این اشخاص باید بتوانند مشكل خود را بپذیرند و روش زندگی بهینه و برخورد با این نوع بیماری را یاد بگیرند. اگر داروهای خود را تحت نظارت پزشك به موقع مصرف كنند و ورزش و رژیم غذایی سالم داشته باشند، قادر هستند به میزان زیادی از پیشروی آن جلوگیری كرده و زندگی بانشاطی برای خود بسازند.

یكی از عواملی كه باعث تشدید و بروز بیشتر روماتیسم مفصلی می‌شود، استرس است تا جایی كه ممكن است محیط زندگی و محل كار این بیماران باید بدون استرس و فشار روحی باشد. انجام كارهای نشاط‌بخش، تفریح، گوش كردن به موسیقی ملایم، ماساژ، مدیتیشن و... برای آرامش روحی مفید است. همچنین نوع رفتار خانواده و اطرافیان با این بیماران در كاهش استرس آنها تاثیرگذار است.

مواد مفید شامل تمام میوه‌ها و سبزیجات بخصوص انار، انگور، كیوی، كرفس، زیتون، سیر، آجیل‌ها و مغزها، ماهی، مارچوبه، زردچوبه، زنجبیل، شیره‌انگور، غلات و چای سبز است.

مصرف مكمل مولتی ویتامین مینرال از سوءتغذیه این بیماران جلوگیری می‌كند. آنتی‌اكسیدان‌هایی مثل ویتامین C,E,A و سلنیوم به نوعی مانع تخریب مفاصل می‌شوند. اسیدهای چرب امگا3 كه در روغن ماهی، بذر كتان و سویا وجود دارد، التهاب مفصلی را كاهش می‌دهد.

مواد مضر شامل كلسترول و اسیدهای چرب اشباع شده، سیگار و الكل است.


+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

گزگز دست نشانه چیست؟

آیا شما هم این علائم را در بدن خود احساس می کنید و نگران شده اید، آیا شما به بیماری دچار شده اید ؟
سندرم کانال کارپال،بیماری شایعی در بین زنان میانسال است که به علت درگیر کردن عصب با گزگز و ضعف عضلانی بروز می یابد. كانال «كارپال» تونلی در مچ است كه عصب میانی دست از آن رد می شود.این عصب شاخه حركتی است و عضلات حركت دهنده انگشتان دست را عصب دهی می کند. آسیب این کانال به علل مختلف با نام «سندرم کانال کارپال» خوانده و موجب تحت فشار قرار گرفتن شاخه عصبی می شود و سست شدگی،گز گز كردن دست هنگام خواب،احساس ضعف و درد در مچ دست و لاغر شدن عضلات كف دست از علایم آن است

این بیماری در زنان شایع‌تر است و از علل پدید آمدن آن می توان به فعالیت سنگین و كششی،قرار گرفتن دست در وضعیت نامناسب،قرار دادن مكرر دستها در زیر چانه و تغییرات هورمونی در زنان اشاره کرد.  اولین اقدام درمانی،تشخیص درست و در مرحله بعد انجام تست نوار عصب و عضله است كه وجود این سندرم و همچنین شدت و ضعف آن را مشخص می نمایددرمان این بیماری با درمانهای طبی و  فیزیوتراپی امكان پذیر است و در موارد كمی نیاز به جراحی دارد.
همچنین جلوگیری از فعالیتهای كششی و سنگین در كاهش و درمان این بیماری توصیه می شود.
تمرینات
تعداد هر تمرین بستگی به وضعیت شما دارد که باید توسط فیزیوتراپیست تان  تعیین گردد اما در زیر تعداد معمول هر تمرین را مشخص کردم
active Range of motion, wrist flexion exercise, wrist extension exercise,grip strengthening 
3 بار در روز و هر بار 10 الی 15 تکرار
tendon glide
3 بار در روز و هر بار 5 تکرار
wrist stretch
3 بار در روز هر بار یک تکرار 10 تا 20 ثانیه

 

ptveiw.ir

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

10 تمرین برای کمردرد

یلی‌ها وقتی دچار کمردرد می‌شوند، فکر می‌کنند که باید با ورزش وداع کنند. شاید برای‌تان جالب باشد که بدانید ورزش‌ از آنجا که سبب کاهش شدت درد می‌شود و احتمال عود درد را کاهش می‌دهد، برای بیماران مبتلا به کمردرد، نقش درمانی بسیار مهمی دارد. یک برنامه ورزشی خوب زیر نظر فیزیوتراپیست می‌تواند سبب تسریع بهبود درد، کاهش شدت درد و حتی پیشگیری از عود کمردرد شود. برای اینکه تمرین شما موثرتر باشد، یک کلید مهم وجود دارد: برنامه ورزشی منظم.

1.روی شکم دراز بکشید و حدود 20 ثانیه خودتان را در این وضعیت نگه دارید.(تمرینات مک کنزی)

2.ابتدا روی شکم دراز بکشید. دست راست و پای چپ را حدود 15 سانتی‌متر بالاتر از سطح زمین آورده و حدود 6 ثانیه در همین وضعیت نگه دارید. دست و پا را پایین بیاورید و همین حرکت را با دست و پای دیگر تکرار کنید.(تمرینات مک کنزی)


3.به پشت روی زمین دراز بکشید؛ به صورتی که زانوها خم شود و کف پا روی زمین قرار بگیرد. اکنون یک زانوی خود را تا سینه بیاورید. پای دیگر را حرکت ندهید. باید قوس کمرتان صاف شود و کشش خفیفی را در باسن خود حس کنید. این کشش را 30 ثانیه ادامه دهید.

 

4.روی زمین دراز بکشید. زانوها باید حدود 90 درجه خم شوند. به تدریج عضلات شکم را منقبض کنید و شانه‌هایتان را بالا بیاورید. گردن خود را خم نکنید. 6 ثانیه در همین وضع بمانید.


5.روی زمین دراز بکشید. قوس کمر خود را به زمین بچسبانید. اگر حرکت را درست انجام دهید، یک نیروی رو به بالا در شانه‌ها و باسن خود حس می‌کنید. این وضعیت را 6 ثانیه حفظ کنید.

6.روی زمـیــن زانو بزنید. به تدریج تنه خود را به جلو ببرید. دقت کنید که پای جلویی و زانوی عقبی روی زمین ثابت بمانند و وضعیت ستون فقرات و قوس کمر نیز تغییر نکند. این حالت را 30 ثانیه حفظ کنید.

 

7.ایـــــن ورزش، عضلات پشت، تنه و ران را تقویت می‌کند. در فاصله 20 سانتی‌متری یک دیوار بایستید. به دیوار تکیه بدهید؛ به نحوی که ستون فقرات شما به دیوار بچسبد. زانوهای‌تان را کمی خم کنید و قوس کمر را به دیوار بچسبانید. این وضعیت را حدود 6 ثانیه حفظ کنید.


 

8.روی تخت دراز بکشید؛ به صورتی که پا‌های‌تان دراز باشد. یک ملحفه را به نحوی بگیرید که دو سر آن در دست شما و وسط آن پشت پاشنه پای راست شما قرار گیرد. به آهستگی ملحفه را بکشید (نباید زانوها خم شود) هر وقت کشش پشت ران را حس کردید، آن را حدود 20 تا 30 ثانیه حفظ کنید. همین کار را برای پای چپ تکرار کنید.

 

9.این حرکت برای تقویت عضلات ‌همسترینگ و عضلات اطراف مفصل ران و لگن (هیپ) است. روی زمین دراز بکشید. دقت کنید که فقط پاشنه‌های پا روی زمین باشد. اکنون پاشنه‌ها را روی زمین فشار دهید. باسن را منقبض کنید و آن را از زمین بلند کنید، به نحوی که شانه‌ها، باسن و زانو در امتداد هم باشند. این وضعیت را حدود 6ثانیه حفظ کنید.

منبع :ptveiw.ir

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

نرمش ها ( حرکات کششی) برای کاهش خستگی کمر

ناحیه كمر از عضلات ریز و درشت مختلفی تشكیل شده ‌است كه در درازمدت و در نتیجه موقعیت نامناسب بدن و شغل‌های پشت میز‌نشینی دچار خستگی و ضعف می‌شوند. انجام فعالیت‌هایی كه باعث ایجاد كشش در این عضلات می‌شود باعث زدودن خستگی كمر می‌شود و در عین حال از دردهای این ناحیه پیشگیری می‌كند. 

حركت اول: روی صندلی بنشینید و كف پاهایتان را روی زمین قرار دهید. اندكی از ناحیه كمر به سمت جلو خم شوید. پاهایتان را از هم دور كنید تا بیشتر از عرض شانه‌ها از هم فاصله بگیرند و با دست‌هایتان پشت ساق پاها را بگیرید. سپس به آرامی به جلو خم شوید و در همین حین دست‌هایتان را پشت ساق پا تا پشت مچ پاها پایین بیاورید. برای افزایش كشش در ماهیچه‌های كمر بهتر است بدن خود را تا جایی كه می‌توانید به سمت جلو خم كنید.

حركت دوم: رو به سمت دیوار بایستید. دست‌ها را به اندازه عرض شانه باز كنید و در مقابل خود و حدود نیم‌متر بالاتر از سرتان روی دیوار قرار دهید. حالا به آهستگی بدن خود را به سمت عقب حركت دهید تا جایی كه دست‌های شما تقریبا موازی با زمین قرار گیرند، سپس سر و سینه خود را به سمت جلو خم كنید و 5 ثانیه در همین حالت بمانید. این حركت را 10 بار تكرار كنید.

حركت سوم: زانوهای خود را خم كنید و با دست‌ها یك میله افقی، نرده یا دستگیره در را بگیرید. بدن خود را طوری قرار دهید كه كمرتان صاف و تقریبا موازی زمین قرار گیرد. حالا همراه با یك بازدم، بدن خود را به سمت عقب بكشید تا جایی كه كشش را در ماهیچه‌های كمرتان احساس كنید. این حركت را نیز 10 بار تكرار


دردهای  قسمت های بالایی کمر


قسمت فوقانی كمر از مهره‌های سینه‌ای تشكیل شده و ممكن است دچار درد شود. این درد معمولا به علت كشیدگی رباط‌ها و عضلاتی كه به این مهره‌ها متصل شده‌اند، ایجاد می‌شود. چرخش‌های ناگهانی ستون فقرات، وضعیت نامناسب قرارگیری بدن، الیت مداوم، سقوط از ارتفاع و تصادفات از علل درد ناحیه فوقانی كمر به شمار می‌روند.

علاوه بر آن، حمل كردن اجسام سنگین، پرتاب اجسام سنگین هنگام ورزش و خم شدن نیز زمینه دردهای مشابه را فراهم می‌كنند.

پشت میزنشینی‌های طولانی‌مدت باعث سفت شدن ماهیچه‌های قسمت فوقانی كمر می‌شود، حتی سرفه و عطسه‌های شدید گاهی باعث درد این ناحیه می‌شوند.

علائم درد فوقانی كمر عبارتند از گرفتگی عضلانی، درد با نفس عمیق، درد با لمس ناحیه فوقانی كمر یا درد در هنگام حركت دادن شانه‌ها یا خم كردن گردن. برای پیشگیری از درد فوقانی كمر با انجام حركات زیر قبل از انجام فعالیت‌های سنگین خود را گرم كنید و هنگام حمل اجسام سنگین از حركات چرخشی اضافی پرهیز كنید.

حركت اول: به حالت چهار دست و پا روی زمین قرار بگیرید. عضلات شكم را منقبض كنید تا ستون فقرات شما در وضعیت پایدارتری قرار گیرد. سپس همان‌طور كه عضلات شكم را در حالت انقباض نگهداشته‌اید، یكی از دست‌ها و پای مخالف را از زمین بلند كنید و تا سطح ستون فقرات بالا بیاورید. 5 ثانیه در این وضعیت بمانید. سپس دست و پا را پایین آورده و حركت را با دست و پای دیگر تكرار كنید. این حركت را 10 بار در هر سمت انجام دهید.

حركت دوم: یك سمت كش ورزشی را لای در محكم كنید و دو سر آن را با دست‌هایتان بگیرید. آرنج خود را 90 درجه خم كنید طوری كه بازوهای شما همراستای شانه و ساعدهایتان در حالت عمودی قرار گیرند. حالا كش ورزشی را به سمت عقب بكشید و كتف‌های خود را به هم نزدیك كنید. این حركت را 3 نوبت و در هر نوبت 10 بار تكرار كنید.

قسمت فوقانی كمر شما كه از مهره‌های سینه‌ای تشكیل شده است، ممكن است به دلایلی دردناك شود. علت این درد معمولا كشیدگی رباط‌ها و عضلاتی است كه به این مهره‌ها متصل شده‌اند. حركاتی كه با چرخش ستون فقرات سینه‌ای همراهند، وضعیت قرارگیری نامناسب بدن، فعالیت مداوم یا آسیب‌هایی مانند سقوط و تصادفات، همگی می‌توانند زمینه را برای درد ناحیه فوقانی كمر فراهم كنند.

گاهی اوقات درد قسمت فوقانی كمر به دنبال انحنای ستون فقرات در نوجوانی بروز می‌كند.

انجام حركات زیر در بهبودی درد ناحیه فوقانی كمر موثر هستند.

حركت اول: در مقابل چارچوب در بایستید و دست‌های خود را كمی بالاتر از سر، روی دو طرف چارچوب قرار دهید. حالا به آرامی به سمت جلو خم شوید تا جایی كه كشش را در جلوی شانه‌ها احساس كنید. 15 تا 30 ثانیه در همین حالت بمانید. این حركت را 3 بار تكرار كنید.

حركت دوم: روی یك صندلی بنشینید و دست‌ها را در پشت سر به هم قلاب كنید. به آهستگی به طرف عقب خم شوید و نگاه خود را به سقف معطوف كنید. این حركت را 10 مرتبه چند بار در روز تكرار كنید.

حركت سوم: پشت خود را به دیوار بچسبانید و در جای خود بایستید. دست‌ها را در دو طرف بدن قرار داده و آرنج و مچ دست‌ها را نیز به دیوار بچسبانید. به آهستگی بدون آن كه آرنج و مچ دست‌ها را از دیوار جدا كنید، دست‌ها را تا جایی كه می‌توانید بالای سر ببرید. این حركت را 3 نوبت در روز و در هر نوبت 10 مرتبه انجام دهید.



كمردرد از دردهای شایع، بخصوص در دوران بزرگسالی به شمار می‌رود. قسمت فوقانی كمر كه از مهره‌های سینه‌ای تشكیل شده است گاهی اوقات به دنبال كشیدگی رباط‌ها و عضلات متصل به مهره‌ها دچار درد می‌شود.

پرتاب و حمل اجسام سنگین، خم شدن نادرست، وضعیت قرارگیری نامناسب، چرخش‌های ناگهانی ستون فقرات، سقوط از ارتفاع و تصادفات همگی از علل دردهای فوقانی كمر به شمار می‌روند. علایم درد فوقانی كمر عبارتند از گرفتگی عضلانی، درد با نفس عمیق، درد با لمس ناحیه فوقانی كمر یا درد هنگام حركت دادن شانه‌ها و خم كردن گردن. برای پیشگیری از چنین دردهایی باید قبل از فعالیت با انجام حركات زیر بدن خود را گرم كنید و نكات ایمنی را رعایت كنید.

حركت اول: روی زمین بنشینید و پاها را مقابل خود دراز كنید. قسمت میانی ران‌ها را از كنار با دست بگیرید. به آرامی سر و گردن خود را روی شكم خم كنید. 15 ثانیه در همین وضعیت بمانید و سپس به حالت اول برگردید. این حركت را 3 بار تكرار كنید.

حركت دوم: روی شكم دراز بكشید و یك بالش زیر سینه خود قرار دهید. دست‌های خود را در دوطرف بدن باز كنید طوری كه آرنج شما صاف باشد و شست‌های شما رو به سقف قرار گیرند. حال با نزدیك كردن كتف‌ها به یكدیگر دست‌های خود را از زمین بلند كنید و سپس به آرامی به جای اول برگردانید. این حركت را در 3 نوبت و هر نوبت 15 بار انجام دهید. در مراحل بعدی می‌توانید وزنه‌ای هم در دست بگیرید.

حركت سوم: در جای خود بایستید و دست‌ها را در دو طرف بدن آویزان كنید. حالا كتف‌های خود را از پشت تا جایی كه می‌توانید به هم نزدیك كنید و 5 ثانیه نگه دارید. این حركت را 3 نوبت در روز و هر نوبت 10 بار تكرار كنید.


منبع: http://ptview.ir

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

ضایعات نخاعی و ارتز های درمانی

در ضايعات اعصاب محيطی، شلی عضلات و از بين رفتن قوام طبيعی آن، آتروفی عضلات و از بين رفتن رفلکس ها وجود دارد.

در اين بيماران ارتزها به منظور تامين چهار هدف کلی حفظ ثبات بدن يا اندام، بهبود عملکرد اندام، جلوگيری از ايجاد دفورميتی های ثانويه و جلوگيری از عوارض بستری های طولانی مدت تجويز می شوند.

ارتزهايی که برای بيماران ضايعات نخاعی تجويز می شوند در چهار گروه کلی قابل تقسيم بندی می باشند:

الف ) ارتزهای اندام فوقانی برای بيماران ضايعات نخاعی:

هدف از تجويز ارتزهای اندام فوقانی در اين بيماران جلوگيری از دفورميتی، حفظ دامنه حرکتی، بازگشت عملکرد و حداکثر رساندن قدرت عملکرد اندام و در نهايت رساندن بيمار به استقلال نسبی در زندگی روزمره می باشد.

امروزه ارتزهای اندام فوقانی که در اين بيماران استفاده می شوند به دو دسته کلی تقسيم می شوند:

  1. ارتزهای استاتيک برای وضعيت دادن به اندام.

  2. ارتزهای دايناميک برای بهبود عملکرد و کمک به بهبود دفورميتی.

ارتزهای دست استاتيک از قبيل Ratchet WHO Wristdriven WHO ثبات و حرکت لازم را تامين می کند و به اين طريق استقلال بيشتری را در زندگی روزمره برای اين بيماران فراهم می کنند.

اصول طراحی ارتزی بر اساس سطح عملکرد:

در تجويز ارتز در ضايعات نخاعی سطح عملکرد بيمار مهمتر و موثرتر از سطح نورولوژيک ضايعه است به همين دليل با توجه به نقاط کليدی حسی، عضلانی و ارزيابی و درجه بندی قدرت آنها بر اساس جدول استاندارد     ASIA-IMSOP و ارزيابی سطح عملکرد و توان بهبود فانکشن بيمار می توان بيماران را در سطوح عملکرد C8,C7,C6,C5,C4 تقسيم بندی کرد و بر اساس توانايی هر بيمار ارتز مناسب را تجويز نمود.

ب ) ارتزهای ستون فقرات برای بيماران ضايعات نخاعی :

درمان ارتزی ستون فقرات در بيماران ضايعات نخاعی بيشتر جهت حفظ ثبات تنه و کمک به روند درمانی نوتوانی بيمار به کار می رود. در اين بيماران با توجه به محل ضايعه، حاد يا مزمن بودن ضايعه و بی ثباتی احتمالی ناحيه ای از ستون فقرات برای ايجاد ثبات از ارتزهايی نظير فيلادلفيا و Four poster و جهت اصلاح دفورميتی ها از ارتزهايی نظير ميلواکی و ژاکت تنه استفاده می شود.

ج ) ارتزهای اندام تحتانی برای بيماران ضايعات نخاعی:

هدف از تجويز ارتزهای اندام تحتانی برای اين بيماران ثبات بخشيدن به مفاصل اندام تحتانی هنگام راه رفتن و ايستادن، قرار دادن اندام در وضعيت عملکردی مناسب و در نهايت کمک به راه رفتن بيمار است ارتزهای تجويزی در اين بيماران بطور معمول عبارتند از : HKAFO, KAFO,AFO که بر اساس سطح ضايعه نخاعی و توان حرکتی بيمار ارتز مناسب تجويز می شود. مثلا" در بيماران با قدرت نسبی عضله چهار سر رانی استفاده از AFO کافی ميباشد و در صورت فقدان عضله چهار سررانی ( ضايعه بالاتر از حد L3-L4 ) نياز به KAFO يا HKAFO می باشند که معمولا" همراه با عصای مناسب استفاده می شون.

د ) ارتزهايی که امکان reciprocal gait را فراهم می سازند:

  1. پاراواکر: ويژگی اين ارتز به گونه ای است که سبب می شود بيمار تحت تاثير نيروی گرانشی ساق را بالا آورده و با نوسان جلو بياورد.

  2. L.S.U. RGO : برای بچه های ديسپلازی نخاعی به کار گرفته ميشود که جز با اين ارتز، با ارتز ديگری قادر به راه رفتن نيستند. اما هنوز دارای اندام فوقانی قوی برای استفاده از عصا جهت حفظ تعادل  می باشند.

  3. A.RGO : توسط اين مکانيسم، توانايی حرکت افزايش خواهد يافت. مهمترين ويژگی اين ارتز اين است که امکان بلند شدن بيمار از وضعيت نشسته و بالعکس ( نشستن از حالت ايستاده ) بدون استفاده از دستها جهت قفل کردن زانو را مقدور می سازد.

  4. A.RGO : ويژگی متمايز اين ارتز ترکيبی است از سختی ارتز با مکانيسم اصطحکاکی کم در هر دو مفصل مکانيکی ران

منبع: مقاله: "کاربرد ارتزها در بيماران ضايعات نخاعی" – مينا عباسی، شهرام عبادالهی-کلينيک فنی ارتوپدی فرهنگيان - خلاصه مقالات دومين كنگره ضايعات نخاعي ايران -6تا 7 اسفند 1381-دانشگاه شاهد-دانشكده پزشكي

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

بیماران دیابتى و مراقبت از پا

پا در بیماران دیابتى به سرعت دچار مشکل مى شود، بنابراین تشخیص مشکلات و درمان به موقع آنها بسیار با اهمیت است. تنها از این طریق است که مى توان از قطع پا ممانعت کرد.

با مراجعه به کلینک هاى توانبخشى و مراکز درمانى – بیمارستانى مشاهده مى شود که تعداد زیادى از بیماران دیابتى با مشکلات عصبى - عروقى نیز دست به گریبان هستند که این خود ضرورت توجه و مراقبت از پا را در این افراد توجیه مى کند. امروزه با پیشرفت روش هاى مختلف درمانى در درمان زخم هاى پاى دیابتى پیشرفت هایى مشاهده مى شود که البته هنوز بهترین راه، جلوگیرى از ایجاد زخم از طریق پوشیدن کفش مناسب و مخصوص است. در ادامه در خصوص مشکلاتی که ممکن است بیماران دیابتی در ناحیه پا با آن دست به گریبان باشند، قدری بیشتر صحبت می شود و در ادامه راه های مراقبت از پا بیان می شود.

در مراحل اولیه بیماری دیابت در پاى دیابتى مواردى مانند زخم، ایسکیمى، بدشکلى، پینه، تورم و غیره مشاهده نمى شود و در ظاهر پا سالم و طبیعى به نظر مى رسد، لذا لازم است تا با اقدامات خاص و انجام مراقبت های ویژه از بروز مشکلات مختلف از قبیل زخم، عفونت و تاول جلوگیری کرد.

 کنترل مکانیکی پا

پایش وضعیت پا برای جلوگیری از بروز مشکل و ناراحتی در پا ضروری است. کنترل مکانیکى پا از طریق استفاده از کفش هاى مناسب امکان پذیر است. براى این هدف لازم است تا مشکلات پا که بر اثر بیومکانیک پا ایجاد مى شوند به سرعت تشخیص و درمان شوند.

 کفش مناسب

اگر کفش از نظر اندازه و فرم نامناسب انتخاب شود، در درازمدت سبب صدمه و آسیب به پا و در نتیجه ایجاد مشکلاتى مانند پینه و زخم خواهدشد. بیماران دیابتى لازم است تا کفش هاى مناسبی بپوشند (شکل 1، 2 و 3). انتخاب کفش بهتر است بر اساس توصیه های کارشناسان ارتز و پروتز (کارشناس ارتوپدی فنی) خریداری یا دوخته شوند.

 

راهنماى انتخاب کفش

بهتر است کفش هایى که طول، پهنا و عمق کافى در ناحیه انگشتان دارند، انتخاب شوند تا به ناحیه انگشتان هیچگونه فشارى وارد نشود. همچنین وجود فاصله مناسب بین نوک انگشتان تا نوک کفش (حدود 7 تا 10 میلیمتر) سبب مى شود تا انگشتان فشرده نشده، عملکرد آنها مختل نشود.

بهتر است از کفش هایى که با استفاده از بند و استرپ (یا ولکرو) در روى کفش قابل تنظیم هستند، استفاده شود. وجود بند سبب مى شود تا پا محکم در محل خود نگه داشته شود و بدین ترتیب نیروهاى اصطکاکى در هنگام راه کاهش یافته و از حرکت پا و فشرده شدن مداوم انگشتان به جلوى کفش جلوگیرى می کند. کفش ها بهتر است شکل پا را داشته باشند و پاشنه آنها کمتر از 5 سانتیمتر باشد تا از تحمل بیش از حد وزن بر روى سر متاتارس ها جلوگیرى شود (شکل2 و 3). همچنین داخل کفش باید به صورت یکنواخت و یک دست لایه گذارى شده باشد به گونه اى که داخل کفش برجستگى و فرورفتگى وجود نداشته باشد. بهترین زمان براى خریدارى کفش بعدازظهر است، زیرا پا طی روز قدرى ورم دارد. از پوشیدن دمپایى براى مدت طولانى (به جاى کفش) خودداری شود.

  بهتر است همیشه از جوراب استفاده شود تا از ایجاد تاول جلوگیرى شود. برجستگى قسمت دوخت جوراب باید به سمت بیرون قرار داده شود و در صورت سوراخ شدن جوراب بلافاصله جوراب عوض شود.

   

 

  شکل 1) کفش زنانه با پاشنه اى کوتاه و مناسب، پنجگى حجم دار و بند قابل تنظیم

 

    شکل 2) کفش مردانه بنددار با فضاى کافى در بخش پنجگى و پاشنه کوتاه و مناسب

   

  شکل 3)‌ کفش ورزشى مناسب

 

  شکل4) نمونه اى از یک کفش زنانه نامناسب

 

  عوارض بیماری دیابت در سلامت پا

  توجه و تشخیص به موقع مشکلات شایع که تنها مختص بیماران دیابتى نیست و در اکثر افراد نیز ممکن است دیده شو،د با اهمیت است. به طور کلی لازم است انجام موارد زیر در نظر گرفته شود:

  - شستشوى روزانه پا و کنترل تمامى نقاط آن

  - مراقبت از پوست پا و استفاده از کرم براى خشکى پا

  - مراجعه به پزشک در صورت مشاهده مواردى مانند خشکى پوست، پینه، تاول و غیره و ممانعت از خوددرمانى

  - مجهز بودن به جعبه کمک هاى اولیه شامل باندهاى استریل، چسب زخم و پمادهاى ضدمیکروبى

  - در صورت آسیب دیدن پا، تمیز کردن زخم و استفاده از چسب زخم و بانداژ

  - کوتاه کردن ناخن ها بعد از حمام زمانى که ناخن ها نرمتر هستند.

  - جلوگیرى از کوتاه کردن ناخن در گوشه ها

  - ناخن ها را از ته کوتاه نکنید.

  - اگر ناخن دردناک است و کوتاه کردن آن مشکل است به پزشک مراجعه نمایید.

  - کنترل پا و جستجوى علایمى مانند تاول، تغییر رنگ، درد یا ترک پوست و درمان سریع آنها

  پیگیرى زخم هایى که درمان نمى شوند و استفاده از پیشنهادات متخصصان براى درمان آنها

  برخی از مشکلات پا در بیماران دیابتی به شرح زیر می باشند:

 

  هیپرتروفى و چنگالى شدن ناخن ها : در این حالت ناخن ضخامت پیدا مى کند و بد شکل مى شود (شکل 5). در این وضعیت باید ضخامت ناخن توسط متخصص به صورت مرتب کاهش داده شود در غیر این صورت ناخن در زاویه اى نامناسب به رشد خود ادامه مى دهد و ممکن است به بافت هاى مجاور صدمه بزند.

 

    شکل 5) هیپرتروفى و چنگالى شدن ناخن

 

  فرو شدن ناخن در گوشت : این وضعیت در اغلب موارد در شصت پا اتفاق مى افتد و علت آن مربوط به کوتاه کردن نادرست ناخن یا ضربه است. لازم است در هنگام گرفتن ناخن دقت شود تا ناخن ها گرد چیده نشوند و گوشه های ناخن کوتاه نشود؛ چرا که احتمال فرو شدن گوشه های ناخن در گوشت افزایش می یابد. در صورتی که بخشى از ناخن که به علت نادرست کوتاه کردن آن در گوشه ناخن باقى بماند، کانال مربوط به ناخن را سوراخ مى کند و زمینه عفونت را فراهم مى آورد. در این حالت باید باقیمانده ناخن (شکل 6) برداشته شود (شکل 7) و لبه ناخن یکنواخت شود، در غیر اینصورت عفونت ایجاد مى شود. آسیب حاصله در این حالت به راحتى ترمیم نمى شود و التهاب گسترش مى یابد.

 

  شکل 6 و شکل 7) فرورفتن ناخن در گوشت و روش درمان آن

 

  تغییر رنگ ناخن : عفونت قارچى سبب سفیدى یا زردى سطح ناخن مى شود که غالبا ناخن ضخیم و شکننده مى گردد (شکل 8). لازم است تا ضخامت ناخن در فواصل زمانى منظم کاهش داده شود. براى درمان و به منظور جلوگیرى از فعالیت قارچ ها و کنترل شرایط، داروى تربینافین تجویز مى شود.

 

  ناخن هاى چرخیده : در این ناخن ها انحناى طرفى ناخن ها شدت مى یابد و طرفین ناخن دردناک مى شود در این حالت شیار مربوط به ناخن لازم است تا مرتبا با استفاده از پنس مخصوص تمیز شود. برش کناره هاى ناخن مى تواند به بهبود شرایط و کاهش درد کمک کند.

 

  خون مردگی در زیر ناخن : معمولا در اثر ضربه به ناخن اتفاق مى افتد. خون زیر صفحه ناخن جمع مى شود و سبب قرمزى، بنفشى یا کبودى ناخن مى شود. این وضعیت ممکن است با درد همراه باشد. در صورت تجمع زیاد خون در زیر صفحه ناخن احتمال شل شدن صفحه ناخن و افتادن ناخن افزایش مى یابد. خون مردگی یا هماتوم را مى توان با کمک چاقوى جراحى یا دریل ناخن و ایجاد سوراخ کوچکى در صفحه ناخن خارج کرد. در صورت لق شدن ناخن، بهتر است آن را مرتب کوتاه کرد تا به جوراب گیر نکند، چرا که ممکن است سبب ایجاد ضربه به ناخن شود.

 

  عفونت قارچى بین انگشتان پا و سطح پوست : علت این حالت ممکن است وجود شرایطى مانند رطوبت، ترک پوست بین انگشتان، خشکى یا قرمزى یا ضخیم شدن پوست باشد (شکل 8).

 

    شکل 8) تغییر رنگ ناخن

 

  زگیل : زگیل ممکن است در کف پا ایجاد شود از نظر ظاهر زگیل مانند پینه است و در صورت درد یا تکثیر با استفاده از روش فیریز و با کمک مایع نیتروژن باید درمان شود. در بیشتر موارد خود زگیل ها ظرف مدت دو سال بدون انجام درمان خاصى از بین مى روند.

 

  پینه : در مکان هایى که فشار یا اصطکاک بیشتر است، پینه ایجاد مى شود که در این قسمت ها پینه ها به صورت بافت هاى شاخى و ضخیم و ریشه دار قابل رویت هستند. پینه هاى بین انگشتان نرم و سفیدند. پینه ها زیر نظر متخصص باید درمان شود و لازم است تا با پوشیدن کفش هاى مناسب و کاهش نیروهاى مکانیکى غیرطبیعى از ایجاد دوباره آنها جلوگیرى شود.

  تاول : تاول ها که معمولا سطحى و مملو از مایع هستند در اثر ضربه به پوست ایجاد مى شوند. علل رایج ایجاد تاول مربوط به تنگى کفش یا نپوشیدن جوراب است. اگر پا و کفش و جوراب مرطوب باشند، پا تاول مى زند.اگر تاول کوچک باشد مى توان آن را تمیز کرد و با پوشش استریل روى آن را بست. در صورت بزرگى تاول لازم است تا با کمک چاقوى جراحى محتویات آن را با کمک پوشش استریل تخلیه کرد. تخلیه آن با کمک سرنگ چندان موثر نیست، زیرا سوراخ بسته مى شود و تاول مجدد پر آب مى شود.

 

  سرمازدگى : این نواحى به صورت آسیب دیدگى هاى التهابى در اثر سرما ایجاد مى شود که در مرحله حاد، انگشتان پا متورم و قرمز رنگ و در مرحله مزمن، بنفش رنگ مى شود. بهترین راه جلوگیرى از بروز این حالت محافظت از پا در برابر سرما است.

 

  زخم : زخم ها و بریدگى هاى سطحى باید ضدعفونى و پانسمان شوند. تمامى بیماران دیابتى باید در منزل مجهز به جعبه کمک هاى اولیه حاوى باند و پوشش هاى استریل، چسب زخم و پماد ضدعفونى کننده باشند تا در زمان آسیب دیدگى از آن استفاده نمایند.

 

  پوست خشک و ترک خورده : لازم است تا مبتلایان به دیابت از پوست خود مراقبت کنند و آن را پاکیزه نگه دارند و از ایجاد ترک و شاخى شدن آن جلوگیرى نمایند. با شستن مداوم و استفاده از پمادهاى مخصوص پوست خشک و رفع بخش هاى شاخى پوست کف پا زیر نظر متخصص، مى توان از شاخى شدن و ایجاد ترک در آن جلوگیرى کرد.

 

  بررسی وضعیت فیزیولوژیک بدن

 

  افزایش میزان گلوکز خون، افزایش تونوسیته عضلات، بالا بودن چربى خون و سیگار کشیدن عوامل مهمى هستند که سبب ایجاد نوروپاتى، نارسایی در خون رسانی (ایسکیمى) و به طور غیرمستقیم سبب نارسایى هاى قلبى و کلیوى و در نهایت تورم پا مى شود. از اینرو، کنترل وضعیت گلوکز خون، فشار خون و ترى گلیسیریدها در مرحله اول براى جلوگیرى از مشکلات نورولوژیکى و قلبى – عروقى بااهمیت است.

  لازم است تا با استفاده از یک برنامه غذایى مناسب میزان انسولین در بیماران دیابتى نوع اول تنظیم شود. بالا بودن فشار خون نیز خطر بیمارى قلبى - عروقى را افزایش مى دهد، بنابراین باید فشار خون کمتر از 80/140 میلى متر جیوه نگه داشته شود.

  کنترل چربى خون شامل پایین آوردن لیپوپروتئین با دانسیته پایین و ترى گلیسیریدها سبب کاهش میزان مرگ و میر در بیماران دیابتى نوع دوم مى شود. لازم است تا این دسته از بیماران با استفاده از ورزش، وزن خود را کاهش دهند و در مصرف کلسترول دقت کنند.

  سیگار کشیدن نیز عامل افزایش دهنده خطر ابتلا به بیمارى عروقى محیطى است، لذا بیماران باید در کمترین زمان ممکن سیگار را ترک کنند. همچنین تمامى بیمارانى که در آنها درجاتى از خطر ابتلا به بیمارى هاى قلبى - عروقى وجود دارد، باید روزانه آسپرین مصرف کنند.

  بیماران دیابتى که تحت درمان قرار دارند، ممکن است با افت میزان قند خون مواجه شوند، لذا لازم است که بیماران با تشخیص، مراقبت هاى لازم و درمان کاهش گلوکز خون آشنا شوند. علائم هشدار دهنده در افت قند خون شامل لرزش، بى حس شدن اطراف دهان، اضطراب، عصبانیت، خواب آلودگى و در موارد شدید، بیهوشى و از دست رفتن هوشیارى است. در صورتى که بیمار هوشیار است و قادر به بلع است، مى توان 200 میلى لیتر آب پرتقال به او داد. سپس مى توان به او یک تکه نان یا دو عدد بیسکویت رژیمى داد. در زمانى که بیمار نمى تواند ارادى عمل بلع را انجام دهد، مى توان از ژل هیپواستوپ در اطراف لثه ها یا گلیکاژون یک میلى گرم را زیرجلدى یا عضلانى تزریق کرد. در صورتى که بیهوشى عمیق باشد، مى توان 75 میلى لیتر گلوکز 20% وریدى یا یک میلى گرم گلوکاژون عضلانى تزریق کرد. در مجموع باید به بیماران آموزش هاى لازم براى ممانعت از افت میزان قند خون در اثر مصرف انسولین داده شود.

آشیل

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

اسکولیوز چیست؟ علایم و درمان آن؟

اسکولیوز چیست        اسکولیوز به معنای انحراف جانبی ستون مهره است. وقتی ستون فقرات را از جلو نگاه میکنیم به صورت یک خط صاف عمودی دیده میشود و وقتی این خط، قوسی شکل میشود به آن اسکولیوز میگویند. انواع مختلفی از اسکولیوز وجود دارد که عبارتند از :اسکولیوز برگشت پذیر Reversible scoliosis
در این نوع اسکولیوز ستون فقرات هنوز خاصیت انعطاف پذیری خود را حفظ کرده است. گر چه وقتی بیمار می ایستد دچار اسکولیوز میشود ولی وقتی به جلو خم میشود و یا دراز میکشد این انحراف جانبی برطرف میشود. این نوع اسکولیوز ممکن است به علل زیر ایجاد شودبد ایستادن انقباض عضلات شکمی : در این حالات به علت درد شدیدی که در ستون مهره وجود دارد بیمار برای کاهش شدت درد تمایل دارد به یک طرف خم شود و یا اسپاسم عضلات اطراف ستون مهره موجب خم شدن آن به یک طرف میشود. گاهی حتی در بعضی بیماری هایی که ارتباطی به ستون مهره ندارند اسکولیوز ایجاد میشود. بطور مثال آپاندیست میتواند به علت درد شدیدی که در یک طرف شکم ایجاد میکند موجب شود تا بیمار به یک طرف خم شود.کوتاه بودن یکی از اندام های تحتانی : در این حالات بیمار برای اینکه بتواند کف هر دو پا را بر روی زمین بگذارد و بر روی هر دو پا بایستد و راه برود لگن را در طرف کوتاه شده پایین تر میبرد. ابن انحراف لگن موجب میشود تا ستون فقرات بالای آن نیز به یک طرف خم شده و دچار انحراف جانبی شود.    اسکولیوز برگشت ناپذیر Irreversible scoliosisدر این نوع اسکولیوز ستون فقرات خاصیت انعطاف پذیری خود را از دست داده است و بیمار هر وضعیتی که به خود بگیرد انحراف جانبی ستون مهره از بین نمیرود. این نوع اسکولیوز ممکن است به علل زیر ایجاد شوداسکولیوز هایی که بر اثر مشکلات استخوانی و تغییر شکل مهره بوجود میایند مانند اسکولیوز مادرزادی و اسکولیوز بدنبال شکستگی مهره یا تغییر شکل مهره بدنبال نرمی یا پوکی استخواناسکولیوز هایی که بدنبال مشکلات عصبی بوجود میایند مانند اسکولیوز بدنبال ابتلا به فلج اطفال یا فلج مغزیاسکولیوز بدنبال بیماری های عضلانی مانند دیستروفی های عضلانیاسکولیوز بدنبال بیماری های مادرزادی مانند اسپینا بیفیدا یا نوروفیبروماتوزاسکولیوز هایی که هیچ علت خاصی برای آنها پیدا نمیشود که به آنها اسکولیوز ایدیوپاتیک Idiopathic scoliosis میگویند. شایعترین نوع اسکولیوز همین نوع ایدیوپاتیک است.       اسکولیوز یا انحراف جانبی ستون مهره چه علائمی دارد اسکولیوز Scoliosis به معنای انحراف جانبی یا کناری ستون مهره است. اگر ستون مهره را از جلو نگاه کنیم بصورت یک خط مستقیم یا حرف I انگلیسی است. اگر شکل ستون مهره بصورت حروف S یا C انگلیسی در آید یعنی از یک یا چند محل به کنار قوس بردارد به این وضعیت اسکولیوز میگوییم. اسکولیوز نه تنها موجب میشود ستون فقرات قوس طرفی یا کناری پیدا کند بلکه موجب چرخش مهره ها هم میشود و این چرخش مهره ها موجب میشود یک شانه یا یک طرف لگن بالاتر از طرف دیگر قرار بگیرد. اسکولیوز ستون مهره از بیماری های مهم استخوان و مفاصل بوده و وظیفه تشخیص و درمان های جراحی و غیر جراحی بیمار مبتلا، به عهده پزشک ارتوپد است. علت این بیماری در اغلب افراد نامعلوم است به همیت علت آنرا ایدیوپاتیک Idiopathic میگویند. Idiopathic scoliosis . اسکولیوز با قوس جانبی ستون مهره با اندازه کمتر از ده درجه در 3-1 درصد افراد جامعه دیده میشود و اسکولیوز با قوس جانبی بیش از سی درجه در دو دهم تا سه دهم درصد جامعه وجود دارد. این بیماری در هر سنی ممکن است اتفاق بیفتد. گاهی در بچه های کوچک کمتر از سه سال دیده میشود. این نوع اسکولیوز را مادرزادی مینامند و به علت تغییر شکل مهره در زمان تولید ایجاد میشود. بندرت در سنین بین 10-3 سالگی دیده میشود. شایعترین نوع آن در سنین نوجوانی یعنی بالای 10 سالگی است.                 قوس C                    قوس Sعلائم اسکولیوز یا انحراف جانبی ستون مهره مهمترین دلیل مراجعه بیماران به پزشک ارتوپد شکل تغییر یافته تنه است. نامتقارن شدن ستون فقرات، برجسته شدن یک طرف دنده ها و قفسه سینه، بالا بودن یک شانه نسبت به طرف مقابل از جمله این تغییر شکل هاست. این بیماری بندرت میتواند موجب درد، اختلال عصبی یا تنفسی شود. تشخیص اسکولیوز و بررسی اندازه انحراف جانبی ستون مهره با انجام رادیوگرافی ساده امکانپذیر است. در بسیاری از کشورها بچه ها در دوران مدرسه تحت بررسی های غربال گری قرار میگیرند و در صورت شک به وجود اسکولیوز فرد به متخصص ارتوپدی ارجاع داده میشود تا وجود یا عدم وجود آنرا بررسی کند. اسکولیوز ستون فقرات چگونه درمان میشود        اسکولیوز به معنای انحراف جانبی ستون مهره است. وقتی ستون فقرات را از جلو نگاه میکنیم به صورت یک خط صاف عمودی دیده میشود و وقتی این خط، قوسی شکل میشود به آن اسکولیوز میگویند. تصمیم گیری برای نوع درمان به عوامل مختلفی بستگی دارد که مهم ترین آنها شدت قوس جانبی ستون فقرات است و اینکه آیا فرد هنوز در حال رشد است یا بلوغ کامل شده و رشد بدنی او تمام شده است. این بیماری در مدت چند سالی که بچه بالغ میشود پیشرفت کرده و شدت آن بیشتر میشود و بعد از پایان بلوغ معمولا پیشرفت آن متوقف میشود پس این نکته که بیمار در زمان رشد بلوغ است یا بلوغ را به پایان رسانده است برای درمان بسیار مهم است. هر چه بیماری که دچار اسکولیوز است جوانتر باشد مشکلات بیشتری دارد چون زمان بیشتری برای رشد دارد و نتیجتا زمان بیشتری هم برای پیشرفت شدت اسکولیوز دارد. هر چه قوس اسکولیوز در ستون فقرات بالاتر باشد بیمار مشکلات بیشتری خواهد داشت.  تصمیم گیری درمانی در اسکولیوز  ◄  وقتی که شدت انحراف ستون مهره زیر 20 درجه است یا سن بچه نزدیک سن بلوغ است پزشک ارتوپد معمولاً فقط بیمار را تحت نظر گرفته و درمانی انجام نمیدهد. در این موارد پزشک معالج هر 6-3 ماه از بیمار عکسبرداری کرده و شدت قوس را اندازه گیری میکند تا اگر قوس شدیدتر شد درمان مناسب را انجام دهد.  ◄  اگر شدت قوس ستون مهره بین 45-25 درجه باشد و بچه هنوز در حال رشد باشد پزشک ارتوپد معمولاً از بریس استفاده میکند. هدف از استفاده از بریس در این وارد اینست که تا کامل شدن بلوغ فرد از بیشتر شدن شدت قوس جانبی ممانعت به عمل آید. بریس ها وسایلی هستند که به دور کمر و تنه بسته میشوند. گاهی در بیمارانی که سن کمی دارند ممکن است پزشک معالج تصمیم بگیرد موقتا از بریس استفاده کند تا وقتی سن وی کمی بیشتر شد عمل جراحی را انجام دهد. معمول ترین بریسی که در درمان اسکولیوز بکار میرود بریس میلواکی است که از ناحیه لگن تا گردن فرد را میگیرد و از کنار هم به قفسه سینه فشار میاورد تا انحراف جانبی را اصلاح کند. این بریس بای تا پایان بلوغ پوشیده شود و در آن زمان در یک بازه زمانی 12-6 ماه کم کم کنار گذاشته شود.  ◄  اگر شدت قوس ستون مهره بیش از 45 درجه باشد و بچه هنوز در حال رشد باشد پزشک معالج ممکن است توصیه به عمل جراحی کند.  ◄  در قوس های بیش از 55-50 درجه حتی وقتی سن رشد بچه کامل شده است ممکن است عمل جراحی انجام شود. در مواردی هم که علیرغم استفاده از بریس شدت انحراف جانبی ستون مهره همچنان رو به افزایش است هم از عمل جراحی استفاده میشود. مورد دیگری که از عمل جراحی برای درمان اسکولیوز استفاده میشود وقتی است که بدنبال بیماری های عصبی یا عضلانی ایجاد شده باشند. این اسکولیوز ها معمولا پیشرونده بوده و به درمان با بریس جواب مناسبی نمیدهند. "دکتر مهرداد منصوری"
+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

درمان اسکلیوز با بریس تریاس

در یک مطالعه آینده نگر امکان موفقیت درمان بیماران اسکولیوزی با خطر پیشرفت انحنا را می توان با استفاده از بریس تریاس (TriaC brace) ثابت کرد. بریس تریاس ساختاری مدولار و قابل تنظیم برای هر فرد دارد که سبب می شود تا در طی دوره درمان با بدن بیمار تماس داشته باشد. همچنین امکان اعمال نیروهای اصلاحی در دامنه طبیعی حرکت را برای بیمار فراهم می کند. ظاهر مناسب و غیر حجیم آن باعث می شود تا بیمار ارتز را با رغبت بپوشد. بریس تریاس می تواند به خوبی جایگزین بریس های قدیمی شود. این مقاله به طور خلاصه ساختار ارتز و نیز نتایج مطالعه انجام شده بر روی نتایج درمان اسکلیوز با این نوع بریس را بیان می کند.

مقدمه
درمان کانسرواتیو اسکلیوز با استفاده از بریس به علت ایجاد فشارهای روحی و روانی بر روی بیمار به تعویق می افتد، به همین دلیل غالبا شدت انحنا افزایش می یابد به نحوی که ممکن است بعدا قابل اصلاح شدن با بریس نباشد. از طرفی ممکن است حتی در صورت یک درمان مداوم شدت انحنا چندان کاهش نیابد.
بر اساس نظرMontgomery با افزایش زاویه cobb احتمال درمان بریسی کاهش می یابد اگر این زاویه زیر 30 درجه باشد احتمال 5% شکست در درمان وجود دارد در صورتی که زاویه cobb بین 30 تا 45 درجه باشد احتمال شکست درمان ارتزی 33% و اگر این زاویه بالای 45 درجه باشد احتمال 62% شکست وجود دارد.
زاویه cobb در ابتدای شروع درمان نقش مهمی را ایفا می کند اما این تنها فاکتور موثر در درمان نمی باشد. از آنجا که معمولا درمان ارتزی 23 ساعت در روز است و برای سالها به طول می انجامد، مدیریت روند درمان نقش مهمی در درمان ایفا می کند. این بدان معنا است که برای موفقیت آمیز بودن درمان باید یک تیم درمانی به طور مستمر و در راستای اهداف درمانی با یکدیگر و با بیمار و خانواده او در تعامل باشند. به این طریق بیمار می تواند برای رفع نیازهای ضروری خود مورد حمایت قرار گیرد. در صورت نظارت همزمان پزشک و ارتزیست می توان مشکلات مربوط به فیت ارتز و یا بدتر شدن اسکولیوز را با سرعت بر طرف کرد.

 

پذیرش ارتز
پذیرش ارتز از سوی بیمار به معنی رعایت مواردی که در درمان تاثیر گذار است. Landauer و همکارانش نشان دادند که اصلاح مناسب اولیه انحنا در صورت عدم پذیرش ارتز توسط بیمار به تنهایی نیم تواند جلوی پیشرفت انحنا را بگیرد. اصلاح اولیه و مناسب قوس اولین فاکتور مهم در درمان است ولی ضمانتی برای درمان موفق نیست. مهمترین چالش در درمان مربوط به این مورد است که بیمار تا حد از ارتز خود استفاده می کند چرا که تنها در صورتی که بریس به مقدار کافی پوشیده شود درمان ارتز نتیجه بخش خواهد بود. در مطالعه Houghton و همکارانش ، 65 درصد از بیماران اعلام کردند که بریس را به طور مرتب و طبق تجویز می پوشند ولی تنها 20 درصد آنها واقعا ارتز را همانطوری که تجویز شده بود می پوشیدند.
در درمان ارتزی می بایست تمامی مواردی که باعث تشویق بیمار به همکاری می شود در نظر گرفته شود. افزایش پذیرش بریس تریاس توسط بیمار مزیت تجویز این نوع بریس در درمان اسکلیوز می باشد.(شکل b , a 1). در ساختار بریس تریاس برای تماس بهینه بریس با بدن بیمار و پذیرش ارتز توسط بیمار، سه آیتم راحتی ، پذیرش و زیبایی در نظر گرفته شده اند (سه تا C، که دلیل نامگذاری این نوع بریس با عنوان TriaC) می باشد.

 

AWT IMAGE

  شکل 1) تصاویر سمت راست و چپ اتصالات بخش هاى سینه اى و کمرى در بریس تریاس در دامنه حرکتى ستون فقرات را نشان می دهد.

 

طراحی ارتز
این بریس به گونه ای طراحی شده است تا نیروهای اصلاحی به صورت دائمی و پایدار و بدون در نظر گرفتن وضعیت ایستاده، خوابیده، نشسته و یا حتی حین راه رفتن اعمال شوند (شکل 2). پدهای اصلاحی مستقل از حرکت همیشه نیروی اصلاحی مناسبی را بر روی ستون فقرات وارد می کنند. حرکت تنه بین توراسیک و پدلومبار همواره امکان پذیر است تا بیمار بتواند با حداقل محدودیت حرکت کند به همین دلیل فریم ساخته شده تنها بخش کوچکی از پوست را می پوشاند تا فشارهای ایجاد شده روی پوست حداقل باشد و از تجمع گرما بین ارتز و بدن جلو گیری شود. با این ساختار که حجیم هم نیست پذیرش ارتز از جانب بیمار افزایش می یابد. بریس تریاس شامل یک قسمت مدولار است که برای هر شخص به طور جداگانه توسط ارتزیست در مراحل مختلف تنظیم می شود.

 

AWT IMAGE

  شکل 2) پدهاى سینه اى و کمرى در زنجیره بسته عمل می کنن در حالی که اتصالات قابلیت حرکت دارند و بیمار مى تواند به طور طبیعی حرکت کند. به دلیل هماهنگى بین اتصالات ، پدهاى اصلاحى (در حالت خوابیده، نشسته، ایستاده یا حتى وقتى بیمار راه می رود) در زاویه قائمه قرار دارند.

 

تجویز
مانند تمامی بریس های مورد استفاده در درمان اسکولیوز، تجربه، تحلیل و درک عمیق وضعیت انحنا بسیار با اهمیت می باشد (شکل3) بریس تریاس برای حداکثر زاویه Cobb 30 درجه در توراسیک و در حدود 35 درجه برای ناحیه لومبار تجویز می شود.
زاویه Cobb در ناحیه مورد نظر ستون فقرات معیار انتخاب بیماران می باشد. همچنین وضعیت قرار گیری اوج انحنا نیز مهم است. انحناهای توراسیک با اوج T7,T11 و T12 و انحناهای کمر با اوج انحنا در L4 را می تواند با بریس تریاس درمان کرد. در انحناهای دوطرفه با اوج انحنا در T11 انتخاب این بریس مناسب نیست. از این رو اسکولیوز شکل C با اوج انحنا در T11 می تواند به خوبی با بریس تریاس درمان شود (شکل 4a ,b ). اساسا با توجه به ساختار بریس، قوس های لومبار، توراسیک که مهره های بیشتری را در بر گرفته باشند (شکل 5) و نیز انحناهای c شکل را به خوبی می توان با این بریس اصلاح کرد.

 

AWT IMAGE

  شکل3) مانند سایر بریس ها استفاده از سیستم مدولار بریس تریاس نیاز به تجربه و مهارت دارد.

 

 

AWT IMAGE


شکل 4a(تصویر بالا). ساختار این بریس به ارتزیست امکان می دهد تا بریس را به خوبی تنظیم کند.
شکل 4b(تصویر پایین). یک بیمار 13 ساله مبتلا به اسکلیوز C شکل با اوج T11 را نشان می دهد که از بریس تریاس با پد کمرى در او استفاده شده است.

AWT IMAGE


در زمانی که انحنا دارای اوج T 7 و بالاتر باشد درمان با این بریس نتیجه بخش نیست. همچنین استفاده از این بریس در بیمارانی با قد کمتر از 120 سانتى متر کارآمد نیست زیرا هم اجزا این بریس براى قد آنها خیلى بزرگ است و هم اصلاح رضایت بخشى بدست نمى آید.

AWT IMAGE

  شکل 5) یک دختر 12 ساله مبتلا به اسکلیوز S شکل که پس از پوشیدن بریس تریاس از او رادیوگرافی شده است.

 

مطالعه آینده نگر
یک مطالعه آینده نگر با این ارتز بر روی بیماران نا بالغ با اسکولیوز ایدیوپاتیک انجام شده است. هدف از این مطالعه یافتن این موضوع بود که آیا بریس تریاس می تواند بصورت موثر از پیشرفت اسکولیوز ایدیوپاتیک با خطر زیاد پیشرفت قوس(70 تا 100% احتمال) جلوگیری کند. بارول، روند طبیعى اسکلیوز ایدیوپاتیک گروهى از بیماران با متعیرهاى مشابه را با توجه به درجه قوس و سن (در اولین ارائه خود) مورد مطالعه قرار داد.

 

مواد و روشها
از سال 1997 تا 2005 افرادی که معیارهای لازم برای دریافت بریس تریاس را داشتند مورد ارزیابی و پایش قرار گرفتند. شرایط استفاده از این درمان، قوس پیشرونده با زاویه Cobb بین 25 تا 40بود. در همه قوس ها ( بجز آنهایی که در همان ابتدا 30درجه بودند) پیشرفت حداقل 5 درجه وجود داشت و بیماران باید به سن بلوغ استخوانی نرسیده باشند(Risser sign صفر و یا یک). برای دختران فاکتور شروع قاعدگی یا حداقل یک سال بعد از شروع قاعدگی به معیارهای ورود به این مطالعه اضافه شد. بیماران با بیماری سیتماتیک از مطالعه حذف شدند چرا که احتمال داشت بیماری نتایج مطالعه را تحت تاثیر قرار دهد.
از کل 212 نفری که برای درمان به کلینیک دانشگاه Groningen در طی مطالعه مراجعه کردند با اعمال معیارهای ورود و خروج تنها 63 بیمار برای مطالعه انتخاب شدند که 7 بیمار تنها یک انحنا و 56 بیمار دارای دو انحنا بودند. در این گروه مورد مطالعه 6 پسر و 57 دختر وجود داشت.
میانگین زاویه Cobb برای قوس اولیه قبل از درمان بریسی 5/7 ± 2/30 درجه و برای قوس ثانویه 4/6±3/22درجه بود همچنین میانیگن سنی بیماران شرکت کننده در ابتدای مطالعه 1/3±3/11سن می باشد. درمان هنگامی پایان یافت که بیمار دارای علامت ریسر 4 ( با میانیگن سن 1/1±6/15) رسیده بود. همه بیماران بعد از اتمام درمان بریسی مورد معاینه و بازبینی قرار گرفتند.

آنالیز رادیولوژیکی
در همه بیماران اشعه x در حالت ایستاده و در جهت قدامی- خلفی مورد استفاده قرار گرفت تا اشعه به سینه حداقل میزان ممکن باشد، که البته بر طبق پروتکل استاندارد انجام شد. اندازه گیری های مربوط به مهره های آناتومیکی با استفاده از مارکرها انجام شد و سپس میزان زاویه Cobb مورد محاسبه قرار گرفت اندازه گیر تا پایان دوره درمان بیماران تنها یک نفر بود.

 

نتایجبیماران به دو گروه ناموفق و گروه موفق تقسیم گردید. در گروه ناموفق پیشرفت قوس در مقایسه با میزان اولیه بیشتر از5 درجه بود در حالی که در گروه موفق اصلا ح اولیه قوس 17±34 درصد بود این میزان در گروه ناموفق17±16- درصد بود. موفقیت این مطالعه در کل گروه 76 درصد می باشد( یعنی 48 درمان موفقیت آمیز و 15 درمان ناموفق وجود داشت).
در گروه بیماران تک انحنایی، میزان زاویه Cobb ، 11± 35 درجه در ابتدای درمان بود و میانگین اصلاح اولیه در این گروه 9± 23 درصد بود که در مقایسه با گروه دارای دو انحنا اختلاف معنادار کمتر از حدی است که اجازه نتیجه گیری را دهد.
در انتهای درمان میانگین اصلاح زاویه Cobb در درمان موفق به13 ± 19 درصدکاهش یافت و میانگین میزان اصلاح در اولین معاینه پس از اتمام درمان بریسی 15± 20 درصد بود. در افرادی که درمان ارتزی جواب داده بود فاز مشاهده تا 6/1 سال پس از اتمام درمان ادامه داشت و آخرین معاینه 6 سال پس از اتمام درمان انجام شد (شکل 6).

AWT IMAGE

  شکل 6) این جدول نتایج حاصل از درمان با بریس تریاس ،چنو و بوستون را نشان می دهد.


بحث

مطالعه اخیر نشان می دهد که بریس تریاس میزان قوس اسکولیوز را حتی پس از اتمام درمان کاهش می دهد . در مجموع این بریس از پیشرفت بیشتر انحنا در اسکولیوز ایدیوپاتیک جلوگیری می کند . در مقایسه با مطالعات منتشر شده در زمینه اسکولیوز ایدیوپاتیک ، بریس تریاس به طور چشمگیری پیشرفت قوس بیمارانی که به سن بلوغ استخوانی نرسیده اند را کاهش می دهد.پیشرفت اسکلیوز در 76% بیماران متوقف یا حتی اسکلیوز آنها اصلاح می شود این در حالی است که در این مطالعه طبق نظرclarson و lonstein خطر پیشرفت انحنا در این بیماران 70-100 % بود. نتایج مطالعه با توجه به اصلاح اولیه قوس حتی می توانست بهتر باشد چرا که در ابتدای مطالعه تراپیست به دلیل ترس از عدم تحمل بیماران فشار اصلاحی خیلی کمی اعمال کرد. حتی با گذشت زمان با اعمال فشاراصلاحی بیشتر نیز بیماران قادر به تحمل آن بودند. در مورد کارایی ، بریس تریاس تفاوتی با بریس های قدیمی ندارد ولی موارد استفاده آن با محدودیت همراه است . بریس تریاس یک جایگزین مناسب برای بریس های قدیمی در بیمارانی است که شرایط استفاده از این بریس را دارند خصوصا برای درمان بیماران با اسکولیوز اولیه در ناحیه لومبار مناسب می باشد. به دلیل راحتی زیاد و ظاهر بهتر پذیرش این بریس از جانب بیماران افزایش نشان می دهد و در نتیجه احتمال موفقیت درمان ارتزی را افزایش می دهد.

منبع :ارتوپدی فنی آشیل

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

زانودرد دارید؟

زانودرد دارید؟

درد زانو از جمله دردهایی است که بیمار را وادار می سازد به پزشک مراجعه کند. با نوع زندگی و فعالیت های اجتماعی در جامعه امروزی شمار این گونه بیماری ها رو به فزونی گذاشته است. زانودرد علل گوناگونی دارد و درمان های متفاوتی را می طلبد.


علل زانودرد چیست؟
 
زانو درد بسته به سن افراد علل مختلفی دارد. به طور کلی زانودردها به دو دسته تقسیم می شوند:

یکی آنهایی که علل ثانویه دارند، مثلا فردی که دچار شکستگی زانو شده است.
 
در یکسری افراد هم زانودرد علت اولیه دارد، مانند افرادی که التهاب مفصل (آرتریت) زانو شده اند و غضروف مفصل زانوی آنها تخریب شده است.
 
چه افرادی دچار درد زانو می شوند؟
 
اصولا بر اساس سن بیمار که در چه سنی از زانو در شکایت می کند، افراد به دو دسته تقسیم می شوند:
 
1- یکی افراد جوانی که معمولا از لحاظ ورزشی و تحرک بدنی فعال هستند و از درد جلوی زانو شکایت می کنند و درد آنها بیشتر موقع نشست و برخاست ایجاد می شود، به خصوص هنگامی که به کوه می روند و از کوه پاین می آیند، و یا از پله بالا و وپاین می روند، و یا هنگام نماز خواندن در نشست و برخاست از درد زانو شکایت می کنند.
 
2- دسته دوم هم افرادی هستند که در سنین کهنسالی هستند و بیشتر تخریب غضروف مفصل زانو در این افراد است که موجب درد می شود که منجر به آرتروز می گردد.
 
چطور درد زانو را تسکین دهیم؟
 
وقتی درد زانو به صورت مزمن در می آید زانو ورم می کند. برخی از بیماری ها باعث ورم و التهاب زانوها می شوند. صدمات زانو در ابتدا باعث ورم زانو می شود که خود سبب صدمات بیشتر خواهد شد و این روند همچنان ادامه پیدا می کند تا به صورت مزمن درمی آید.

با محافظت های پزشکی می توان این چرخه معیوب را شکست و صدمات آتی بافت های زانو را به حداقل رساند.

محافظت از زانو در مقابل بروز برخی از دردها بسیار مشکل است، ولی می توان با رعایت چند اصل مهم احتمال صدمه به زانوها را به حداقل کاهش داد:
 
- برای کاهش بیماری های زانو مثل (استئوآرتریت)، اگر چاق هستید، باید لاغر شوید. با لاغر شدن چه در کارهای روزمره و چه در قدم زدن، فشار روی زانوهایتان کاهش می یابد. کاهش وزن صدمات احتمالی به رباط ها و تاندون ها را کاهش می دهد.


- اگر به درد مزمن زانو مبتلا هستید، به شنا و یا ورزش های آبی بپردازید. وقتی بدن در آب غوطه ور می شود، از وزن بدن کاسته می شود. در نتیجه وزن بدن به زانوها فشار وارد نمی کند.

 
- اگر به استخر دسترسی ندارید و یا علاقه ای به ورزش های آبی ندارید، به ورزش هایی بپردازید که باعث کشش بدن و ماهیچه ها شوند. ورزش هایی چون بسکتبال، تنیس و دویدن را کم انجام دهید. اگر با این گونه ورزش ها درد زانوی شما تشدید شد، حتماً آن را محدود کنید. به بدنتان توجه کنید، اگر احساس کردید برخی از حرکات ورزشی به شما صدمه وارد می کند، نوع ورزشتان را تغییر دهید.
 
- خودتان را با فعالیت زیاد خسته نکنید، بلکه در اولین فرصت به استراحت بپردازید. گوش به زنگ باشید، زیرا بیشتر صدمات بدنی زمانی اتفاق می افتد که انسان خسته است.
- از زانوهایتان محافظت به عمل آورید. پوشیدن زانوبند هنگام ورزش شما را از برخی صدمات مصون نگه می دارد.

 
مراقبت خانگی از زانو درد
 
درد زانویی که شما را از راه رفتن باز می‌دارد، باید بوسیله پزشک مورد بررسی قرار گیرد.
 
این توصیه‌ها  به تسکین درد جزئی زانو کمک می کنند:
 
- استراحت دادن : استراحت در منزل از مهم ترین اصول درمان است.
 

- زانو‌ی‌تان را بالا نگه دارید. می‌توانید زانو‌های‌تان را با گذاشتن بالش در زیر آنها بالا نگه دارید، یا بالشی را بین دو زانوی‌تان قرار دهید. قراردادن زانو در سطحی بلندتر از بدن باعث می شود نیروی جاذبه زمین، مایعات جمع شده در بافت صدمه دیده را کاهش داده، در نتیجه ورم نیز کمتر شده و خستگی را از ما دور می سازد.
 
- بستن زانوها : بستن زانوها به دو دلیل مفید است: هم ورم را کاهش می دهد و هم مکانیسم زانو را به نظم در می آورد. از بریس (تصویر مقابل) یا بانداژ زانو استفاده کنید.
 
- استفاده از داروها : اگر شما به زخم معده، بیماری کلیه و بیماری های خونی مبتلا نیستید، داروهای ضد التهابی در این مورد به شما کمک های فراوانی می کند. از داروهای مسکن معمول مانند استامینوفن یا ایبوپروفن برای کمک به تسکین درد و ورم استفاده کنید.
 
- روی زانوی‌ دردناک‌تان فشار نیاورید و از انداختن وزن روی آن پرهیز کنید.
 
- با کیسه یخ زانو را به طور مکرر کمپرس سرد کنید. در روز اول هر ساعت برای 15 دقیقه روی زانو کیسه یخ بگذارید. پس از روز اول، دست کم چهار با در روز روی زانو یخ بگذارید.

اوتک

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

صافی کف پا و درمان آن

صافی کف پا و درمان آن

 

اگر زمانی که فرد ایستاده است، پا دارای قوس طبیعی نباشد، آن فرد دارای صافی کف پا می باشد. به طور کلی، وقتی شما دارای پای صاف خواهید بود که قوس داخل پا صاف باشد و کف پا کاملا با سطح زمین در تماس باشد.
 
علل صافی کف پا
 
تاندون ها، مفاصل پا را به هم متصل می کنند. حال اگر تاندون ها سست گردند، موجب صافی کف پا می گردد.
 
البته صافی کف پا در نوزادان و کودکی که تازه به راه افتاده، طبیعی است. هنگامی که بچه بزرگ تر می شود (2 تا 3 ساله)، تاندون ها سفت تر می شوند و به شکل قوس در می آیند.
 
در دوران نوجوانی، بیشتر افراد دارای قوس طبیعی در کف پا می باشند. اما برخی هم دچار صافی کف پا می گردند.
 
صدمات بدنی، بیماری ها و افزایش سن ممکن است به تاندون ها صدمه وارد کرده و موجب صافی کف پا گردد. این نوع پای صاف، ممکن است فقط در یک پا ایجاد شود.
 
ندرتا، صافی کف پا در کودکان درد دارد. در این حالت، دو یا تعداد بیشتری از استخوان های پا رشد کرده و به هم متصل می شوند. این وضعیت را " پیوستگی قوزک پا" می نامند.
 
گاهی، صافی کف پا به علت مشکلات موجود در زانو و قوزک به وجود می آید. این مشکلات بر قوزک پا فشار وارد می کنند و قوزک را به سمت داخل  برمی گردانند و موجب عدم تراز پاها می شوند.
 
علائم صافی کف پا
 
بیشتر افراد دارای صافی کف پا، مشکلی ندارند، اما برخی هم دارای مشکلاتی می باشند.
 
- در کودکان، درد پا، قوزک و یا پاشنه پا، از علائم صافی کف پا می باشد.
 
- افرد بالغ، هنگامی که مدت طولانی می ایستند و یا بعد از ورزش، دچار در د و خستگی پا می شوند.
 
- عدم توانایی ایستادن بر روی نوک پا
 
- تورم درون قوزک پا


عواملی که باعث افزایش صافی کف پا می شود
- چاقی

- دیابت
 
- فشار خون بالا
 
- ضربه یا جراحت در پا و یا قوزک پا
 
- آرتریت روماتوئید
 
- افزایش سن

- ورزش بیش از حد
 
تشخیص صافی کف پا
 
افرادی که کف پای صاف دارند، هنگامی که می ایستند، پشت پایشان با زمین در تماس می باشد.
 
در معاینه بدنی، پزشک از فرد می خواهد که روی انگشتان پا بایستد. اگر قوس تشکیل شد، این صافی کف پا به نام "انعطاف پذیر" خوانده می شود و هیچ درمانی برای این مورد نیاز نیست. اما اگر قوس تشکیل نشود، این صافی کف پا به نام "کف پای سفت" خوانده می شود نیاز به درمان دارد.
 
پزشک از بیمار راجع به درد کف پا سوال می کند.
 
آزمایش هایی نیز برای تشخیص وجود دارد، از قبیل:
 
- سی تی اسکن، برای مشاهده استخوان های پا
 
- MRI (ام آر آی) برای مشاهده تاندون های پا
 
- اشعه ایکس برای یافتن علت


درمان صافی کف پا
 
اگر کودک‌تان، درد و یا مشکلی در راه رفتن ندارد، هیچ درمانی لازم نیست.
 
کودک ممکن است پابرهنه راه برود، بدود و یا بپرد، بدون آن که کف پای صافش بدتر شود.
 
در کودکان بزرگ تر و بالغین، کف پای صاف انعطاف پذیری که درد و یا مشکلی در راه رفتن ندارد، نیازی به درمان ندارد.
 
اگر شما دارای کف پای صاف انعطاف پذیر هستید و درد دارید، نکات زیر را مد نظر قرار دهید:
 
کفش های مخصوص و کفش هایی که قوس پا را حفظ می کنند، بپوشید.
 
اگر کف پا سفت شده و دردناک می باشد، نیاز به درمان دارد. درمان هم بستگی به علت کف پای صاف دارد.
 
برای پیوستگی قوزک پا، درمان شامل استراحت می باشد.
 
اگر با استراحت، درد کاهش نیابد، عمل جراحی مورد نیاز است. جراحی، آخرین مرحله درمانی برای این افراد می باشد. افرادی که جراحی می کنند، غالبا درد پایشان بهبود می یابد.


در موارد شدید، عمل جراحی ممکن است به صورت ترمیم تاندون و یا پیوستگی برخی مفاصل پا در موقعیت مناسب انجام شود.
 
کف پای صاف در بالغین با استفاده از داروهای ضد درد، اورتوتیک ها (وسایل و تجهیزات حفاظت کننده استخوان) و در بعضی مواقع با عمل جراحی درمان می شود (ارتوتیک ها در شکل مقابل نمایش داده شده اند)
 
ورزش های کششی نیز از آنجایی که تاندون ها را می کشند، ممکن است مفید باشند.
 
عوارض جراحی در صافی کف پا
 
ممکن است بعد از جراحی، مشکلات زیر را داشته باشید:
 
عدم پیوستگی استخوان ها
 
بد شکلی و تغییر شکل پا که برطرف نمی شود
 
عفونت
 
کاهش حرکات قوزک پا
 
دردی که متوقف نمی شود
 
التهاب تاندون آشیل
 
التهاب عضلات کف پا
 
 
درمان خانگی
 
استراحت کنید و از فعالیت بدنی بپرهیزید تا درد پایتان کمتر شود.
 
داروهای ضد درد را مصرف کنید.

اگر اضافه وزن دارید، وزن خود را کاهش دهید.

اوتک

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

استئوپروز (پوکی استخوان)

استئوپروز (پوکی استخوان )

پوکی استخوان یا استئوپروز، حالتی است که در اثر تخریب بافت استخوانی، توده‏ استخوان کاهش یافته و سرانجام به شکستگی استخوان منجر می‏شود.

 
این بیماری علائم زیادی نداشته و تنها زمانی بروز می‌کند که استخوان‌ها به راحتی می‌شکنند. در این زمان فرد متوجه می‌شود دچار پوکی استخوان شده، به همین دلیل معروف به بیماری خاموش قرن است.
 
تقریبا تمامی افراد مسن و خانم‌ها پس از یائسگی با این بیماری مواجه می‌شوند.
 
ماده اصلی که سختی و شکل استخوان را به وجود می آورد کلسیم است. ذخیره شدن کلسیم در استخوان قبل از تولد آغاز می‌شود و تا سن 30 سالگی ادامه دارد.
 
توده استخوان هر فرد معمولا در 30 تا 35 سالگی به بیشترین میزان خود می رسد. پس از این سن کاهش توده استخوانی به صورت یک روند طبیعی آغاز می‌شود که معمولا 30 درصد افرادی که به سن 75 سالگی می رسند، دچار شکستگی ناشی از پوکی استخوان می‌شوند.
 
چه عواملی باعث پوکی استخوان می شوند؟
 
علت اصلی پوکی استخوان، کمبود کلسیم و ویتامین D در بدن است. هر فرد باید روزانه معادل یک و نیم گرم کلسیم دریافت کند تا دچار پوکی استخوان نشود.
 
برای کامل شدن فرآیند جذب کلسیم باید دستگاه گوارش، کبد و کلیه فعال باشند. بروز مشکل در کار هر یک از این اندام‌ها موجب می‌شود جذب کلسیم به خوبی صورت نگیرد.
 
موادغذایی حاوی ویتامین D مانند زرده تخم‌مرغ، روغن ماهی و غلات غنی شده بهترین موادغذایی برای جلوگیری از ابتلا به پوکی استخوان‌ هستند. فراورده‌های لبنی هم کلسیم فراوانی‌ دارند. مصرف روزانه چهار لیوان شیر یا ماست می‌تواند کلسیم بدن را تامین کند. البته فردی که در صورت مصرف فراورده‌های لبنی دچار مشکل گوارشی (مثل نفخ و دل درد) می‌شود، می‌تواند کلسیم را به صورت دارویی مصرف کند. قرص‌های کلسیم باید روزانه در سه وعده همراه با غذا میل شوند تا جذب اندام‌های بدن شوند.
 
کم‌تحرکی نیز یکی از مهم‌ترین عوامل افزایش پوکی استخوان در افراد است. تحرک و ورزش موجب افزایش تراکم استخوان‌ها می‌شود. 


بیماری‌های مزمن مانند دیابت، بیماری‌های ریوی و بیماری‌های قلبی و عروقی هم باعث می‌شوند، بدن میزان زیادی از کلسیم استخوان‌ها را از دست بدهد و تراکم استخوان‌ها کاهش یابد.
 
یائسگی و کمبود استروژن، یائسگی زودرس (زیر 45 سال)، سابقه پوکی استخوان در افراد درجه یک خانواده و سابقه شکستگی قبلی، استعمال دخانیات، مصرف زیاد کافئین، زندگی کم‌تحرک، افراد سفیدپوست و نژاد آسیایی، مصرف داروهایی مانند کورتیکواستروئیدها، داروهای ضد انعقاد، ضد صرع و سیکلوسپورین به مدت طولانی، وجود یک‌سری بیماری‌های زمینه‌ای مانند کم‌کاری تیروئید، ناراحتی‌های کلیه و استخوان‌بندی ظریف و کوچک از دیگر عوامل مستعد کننده ابتلای فرد به پوکی استخوان هستند.
 
علائم ابتلا به پوکی استخوان چیست؟
 
خمیدگی ستون فقرات (قوز کردن) و کاهش قد از علائم ابتلا به پوکی استخوان هستند، ولی از آنجایی که این موارد تدریجی بوده و چندان مشهود نیست، تشخیص به موقع آن دشوار است.
 
کمردرد شدید در یک نقطه خاص، درد ناگهانی در ناحیه ستون فقرات و شکستگی‌های بدون دلیل و خودبه خودی استخوان از دیگر نشانه های بیماری پوکی استخوان به شمار می‌روند.

توده استخوانی هر فرد معمولا در سن 30 تا 35 سالگی به بیشترین حد خود می رسد و پس از آن کم شدن توده استخوان به صورت یک روند طبیعی آغاز می‏شود. در سن بالاتر از 60 سال، این بیماری بیشتر شایع بوده و با گذشت هر دهه از عمر بعد از 50 سالگی، خطر ابتلا 2 تا 3 برابر افزایش می‌یابد.
 
با افزایش سن استخوان‌ها از جمله سر استخوان ران، ستون مهره‌ها و مچ دست نازک و شکننده می‏شوند، به حدی که به راحتی و حتی به خودی خود یا با حرکات ساده‌ای مانند سرفه و عطسه می‏شکنند
 
 چه افرادی بیشتر دچار پوکی استخوان می شوند؟
 
زنان مسن و یائسه، افراد کم تحرک، کسانی که در غذای روزانه آنها لبنیات و مواد حاوی کلسیم کم است، افراد سیگاری و کسانی که الکل مصرف می‌کنند بیشتر در معرض پوکی استخوان قرار دارند.
 
این افراد باید نسبت به وضعیت جسمی خود حساسیت داشته باشند و پیگیر چکاپ‌های استخوانی خود باشند که از جمله این چکاپ ها می‌توان به انجام تست سنجش تراکم استخوان اشاره کرد.
 
چطور از ابتلا به پوکی استخوان جلوگیری کنیم؟
 
افرادی که در معرض خطر پوکی استخوان قرار دارند، باید برای تشخیص زودرس، قبل از شروع عوارض مورد ارزیابی قرار گیرند و در صورت مبتلا بودن، اقدامات پیشگیرانه صورت گیرد.
  
رژیم غذایی با کلسیم کافی و دریافت مناسب ویتامین D، انجام مرتب تمرینات ورزشی، ترک استعمال سیگار و عدم مصرف الکل، تغذیه مناسب و تحرک کافی از جمله راهکارها به منظور پیشگیری یا کاهش روند ابتلا به پوکی استخوان هستند.
 
جایگزین کردن هورمون‌های زنانه در زنان یائسه (استروژن درمانی) می‌تواند مانع پوکی استخوان زودرس شود.
 
چطور جلوی پیشرفت بیماری را بگیریم؟
 
با اطلاع از وضعیت استخوان‌ها به ویژه در زنان در دوران نزدیک به یائسگی به وسیله مشورت با پزشک، به کاربردن روش تشخیص مناسب و در صورت نیاز تجویز داروهای ویژه می توان از پیشرفت این بیماری و عوارض حاصل از آن پیشگیری کرد.

اوتک

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

معاینه ی بیماریهای ارتوپدی در کلینک های توانبخشی

12.00

معاینه ی بیماریهای  ارتوپدی  در کلینک های توانبخشی

  در کلینک های توانبخشی ( فیزیوتراپی ارتوپدی فنی _ کاردرمانی و...) با وجود تشخیص متخصص باید دوباره به معاینه ی بیمار پرداخت تا پروسه ی درمان در مسیر درست تری هدایت شود.

   شرح حال

   غالبا در تشخیص بیماریهای ارتوپدی شرح حال از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد . مثلا در پارگی منیسک زانو فقط     بر اساس شرح حال بیماری می توان تشخیص داد.

    ابتدا دقیقا مشخص می کنیم شکایت بیمار از چیست و وضعیت مورد شکایت از زمان ایجاد بیماری تا زمان مراجعه جه       تغییری کرده است. بیمار چه عواملی را باعث بیماری خود میداند( که در اغلب موارد علت ذکر شده توسط بیمار صحیح    می باشد.)

    سرانجام در مورد علت مراجعه ی او به پزشک و اینکه تا چه حد از بیماری خود نگران است می پرسیم

    جمع آوری اطلاعات با ترتیب معین از اصول پایه در رابطه با درمانگر و بیمار می باشد.   

    شرح حال بیماری اگر ثبت نشود بی ارزش است زیرا  ثبت شرایط فعلی  مبنای اقدامات درمانی بعدی خواهد شد.      

 

  معاینه ی فیزیکی

  بررسی محل آسیب در مکان با نور کافی با پوشش لازم انجام شود. حتما در حین معاینه با اندام سالم مقایسه شود.

  نگاه : توجه به موارد زیر

     1 وضع قرار گیری اندام ( راستا ی اندام)  تا دفرمیتی و یا کوتاهی و... مشاهده شود.

    2-  بافت های نرم : مقایسه دو اندام برای کشف آتروفی یا تورم و ... توجه به گرافت های پوستی در آمپوتاسیون

     3- رنگ پوست : توجه به قرمزی ، براق شدن و ....

   4-   مشاهده ی گیت بیمار با حداقل لباس ضروری . توجه به پاها حین راه رفتن . که در این زمینه اول باید به جهت پا ها ( مثلا داخل  گذاشتن انگشتان) سپس به پتلا با خط  حرکت توجه شود سومین نکته مشاهده ی حرکت کل اندام می باشد.

 

 

  لمس : 

 توجه به موارد زیر مهم می باشد: 

  دمای پوست : مقایسه دو اندام با هم که در حقیقت به واکنش های التهابی توجه می کنیم.

  استخوانها : توجه به لندمارک ها ضروری می باشد تا انحرافها و ... مورد توجه قرار گیرد.

  تندرنس موضعی : باید محل های دارای حساسیت به طور دقیق مشخص شود. تا در حین درمانهای دستی  و یا ساخت ارتزها و پروتز مورد توجه قرار گیرد.

 

اندازه گیری :

  مشخص نمودن اندازه ی اندام ها به ویژه اندامهای تحتانی ضروری است. با اندازه گیری محیط و طول اندام ها به کوتاهی ها و آتروفی ها پی خواهیم برد.

برای اندازه گیری بیمار باید در وضعیت آناتومیکال خود قرار گیرد سپس با  توجه به لندمارکها طول و محیط هر دو اندام اندازه گیری می شود.

 در اندازه گیری  از متر پارچه ای کولیس و... استفاده می شود . اندازه گیری اندام ها در ساخت وسایل ارتوپدی ( ارتزها )  اهمیت بسیار مهمی می یابد چرا که اثر  مستقیمی بر راحتی و کارایی ارتز ها دارد.

   حرکات :

   در معاینه ی حرکات مفاصل باید اطلاعات زیر را به دست بیاوریم.

   1 دامنه ی حرکات اکتیو   2- دامنه ی پاسیو   3- دردناک بودن حرکات و کریپتوس

   باید رنج دامنه ی حرکتی اندام دارای ضایعه با اندام سالم مقایسه شود.

  دامنه ی حرکتی پاسیو جز دو مورد برابر با دامنه ی حرکتی اکتیو می باشد که این دو مورد عبارتند از:

   1  - فلج عضلات اطراف مفصل

   2-  پاره شدن یا آسیب دیدن یا آتروفی شدید عضلات.

 

پایداری مفصل :

 برای پی بردن به سلامت تاندون ها و قدرت اطراف مفاصل می باشد.

 قدرت عضلات :

  که پنج گرید دارد . بسته به نوع مقاومت اعمالی و قدرت عضله بیمار متفاوت می باشد.

 گرید 1 عدم انقباض

 گرید 2( ضعیف)  -  انقباضی از عضله که جاذبه حذف شده و بیمار اندام را در سطح افقی نگاه می دارد. هیچ مقاومتی از طرف درمانگر اعمال نمی شود.

 گرید 3  ( متوسط) -  بیمار بر نیروی جاذبه غلبه می کند. و مفصل خود را در خلاف جاذبه حرکت میدهد.

 گرید 4  ( خوب )  - بیمار علاوه بر غلبه بر جاذبه به نیروی مقاومتی متوسط درمانگر هم غلبه می کند.

 گرید 5 ( عالی)  - قدرت عالی عضله

 

 حس :

باید در مورد حس و نوع حس اندام ها ( حس کاذب و...) اطلاع پیدا کرد.  

   توجه به کلیشه های رادیوگرافی در تشخیص بیماری و روند درمان مخصوصا در درمانهای دستی و ارتزی بیماریهای ستون فقرات ( اسکولیوز -  شوئرمن و...) بسیار مهم می باشند.

 

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

آناتومی ستون فقرات

آناتومی ستون مهره (ستون فقرات) - کلیات


ستون مهره ساختمانی است که از سر تا لگن امتداد دارد و تنه در اطراف آن شکل گرفته است. این ساختمان از استخوان ها، عضلات، و دیگر بافت ها تشکیل شده است.
 192

ستون فقرات یا ستون مهره یا اسپاین Spine از بیش از سی استخوان کوچک تر به نام مهره Vertebrae تشکیل شده است که روی یکدیگر قرار گرفته اند. در اطراف مهره ها عضلات، لیگامان ها، اعصاب و دیسک بین مهره ای قرار گرفته اند.

کل ستون مهره از بالا تا پایین چهار قسمت دارد که در هر کدام از آنها مهره ها نه در امتداد یک خط مستقیم، بلکه به شکل یک قوس هستند. پس ستون مهره از چهار قسمت قوسی شکل تشکیل شده است که عبارتند از :
  • قوس بالایی که در زیر سر قرار گرفته است، قوس گردنی یا سرویکال Cervical بوده و تحدب آن به سمت جلو است این قوس از 7 مهره تشکیل شده است. این مهره ها را از بالا به پایین و از یک تا هفت بصورت C1-C7 نامگذاری میکنند
  • قوس وسطی را قسمت سینه ای یا توراسیک Thoracic میگویند که تحدب به سمت عقب دارد و از 12 مهره تشکیل شده است. قفسه سینه یا قفسه صدری در اطراف این 12 مهره تشکیل شده است. مهره های سینه ای را از بالا به پایین و از یک تا دوازده بصورت T1-T12 نامگذاری میکنند.
  • قوس پایینی همان قسمت کمری یا لومبار Lumbar است که به سمت جلو تحدب دارد و از 5 مهره تشکیل شده است. این ناحیه وزن تنه را تحمل کرده و کمردرد بیشتر در این محل احساس میشود. مهره های کمری را از بالا به پایین و از یک تا پنج بصورت L1-L5 نامگذاری میکنند.
  • قسمت خاجی یا ساکروم Sacrum که از به هم چسبیدن چند مهره کوچک درست شده است. استخوان خاجی یا ساکروم 5 مهره به هم چسبیده است. این استخوان جزیی از حلقه لگن است پس ستون مهره از طریق مهره های خاجی یا ساکروم به لگن متصل میشود.
192 3

مهره های ستون فقرات نسبت به هم حرکت میکنند و این حرکت در محل دیسک بین مهره ای و مفاصل بین زوائد مهره ای ایجاد میشود. بدین ترتیب ستون مهره ای میتواند به سمت جلو و عقب و طرفین انحنا پیدا کند.
آناتومی ستون مهره (ستون فقرات) - جسم مهره



 192
ستون فقرات از مهره هایی درست شده که پشت سر هم از بالا به پایین ردیف شده اند. هر مهره از دو قسمت تشکیل شده است. یک قسمت جلویی که به شکل یک استوانه است و یک قسمت پشتی که شامل تیغه های استخوانی است که به نحوی به یکدیگر متصل شده اند که یک حلقه را تشکیل میدهند. در درون این حلقه نخاع قرار دارد.

اندازه مهره های ستون فقرات با یکدیگر متفاوت است بطوریکه مهره های ستون مهره در بالا کوچک هستند و هرچه به سمت پایین میاییم مهره ها بزرگنر میشوند.
شکل مهره های ستون فقرات بجز مهره های اول و دوم گردنی، تقریبا مشابه یکدیگر بوده و خصوصیات مشترکی دارند.

همانطور که گفتیم بزرگترین قسمت مهره، یک استخوان استوانه ای شکل است که آنرا تنه Body مینامند و در پشت تنه تیغه های استخوانی وجود دارد که با به هم پیوستن آنها یک حلقه استخوانی ایجاد شده است. در دو طرف کناری این حلقه دو برجستگی استخوانی بنام زائده های عرضی Transverse process قرار گرفته اند. در پشت این حلقه هم یک تیغه استخوانی به نام زائده خاری Spinal process وجود دارد. زوائد عرضی و خاری مهره محل هایی هستند که از طریق آنها عضلات به ستون مهره میچسبد. پس عضلات اطراف ستون مهره که موجب خم و راست شدن و چرخش ستون مهره میشوند از طریق اتصال به این زوائد موجب حرکت مهره ها میشوند.

قسمت استوانه ای مهره از جنس استخوان اسفنجی است که روی آن را یک لایه از استخوان کورتیکال فرا گرفته است.
همانطور که گفته شد در پشت تنه مهره، زوائد مهره ای یک حلقه تو خالی استخوانی را درست میکنند. با پشت سرهم قرار گرفتن این حلقه های توخالی مهره ایی که روی یکدیگر قرار گرفته اند یک کانال استخوانی درست میشود که به آن کانال مهره ای Spinal canal میگویند. به این کانال، کانال نخاعی هم میگویند چون در داخل آن نخاع قرار گرفته است.

آناتومی ستون مهره (ستون فقرات) - دیسک بین مهره ای




دیسک بین مهره ای Inter vertebral disc همانطور که از اسمش پیدا است به شکل یک دیسک یا یک استوانه کم ارتفاع است که بین مهره ها قرار میگیرد.

دیسک بین مهره ای مثل لاستیک قابلیت ارتجاعی و تغییر شکل دارد. آنها در واقع ضربه گیر ستون مهره هستند و موقعیکه شما میدوید یا میجهید ضربات و فشارهایی که به ستون مهره وارد میشود در دیسک ها جذب و مستهلک میشود. ارتفاع دیسک های بین مهره های بالایی کم بوده و هر چه به قسمت های پایینتر ستون فقرات میرویم ارتفاع و کلفتی دیسک بیشتر میشود. ارتفاع دیسک بطور متوسطی یک سانتیمتر است.
192 1
دیسک از دو قسمت تشکیل شده است. یک قسمت محیطی و یک قسمت مرکزی. قسمت محیطی که به آن آنولوس فیبروزوس Anulus fibrosus میگویند به شکل یک حلقه کلفت و محکم ولی قابل انعطاف مثل لاستیک است. قسمت مرکزی در داخل قسمت محیطی قرار داشته و نرم و ژله ای است. به این قسمت مرکزی نوکلئوس پولپوزوس Nucleus pulposus میگویند و خاصیت اصلی دیسک یعنی خاصیت جذب کننده شوک و ضربه بخاطر همین قسمت است.

گرچه مهره ها و دیسک بین مهره ای محکم به یکدیگر چسبیده اند ولی انعطاف دیسک بین مهره ای موجی میشود تا مهره های بالایی و پایینی آن بتوانند نسبت به هم حرکت کنند. دو مهره میتوانند نسبت به هم به طرف جلو یا عقب و یا به طرفین خم شوند و یا نسبت به هم بچرخند.

در پارگی دیسک بین مهره ای در واقع قسمت قسمتی از حلقه آنولوس فیبروزوس پاره میشود و محتویات داخلی آن یعنی نوکلئوس پولپوزوس به بیرون از آن راه پیدا میکند. به این بیرون زدگی محتویات داخلی دیسک، فتق دیسک میگویند. این بیرون زدگی میتواند به نخاع یا ریشه های عصبی فشار آورده و موجب بروز علائم سیاتیک شود.

1310
 از چپ به راست مراحل پاره شدن آنولوس فیبروزوس و بیرون زدگی نوکلئوس پولپوزوس دیده میشود



آناتومی ستون مهره (ستون فقرات) - مفصل بین مهره ای، عضلات و رباط ها



مفاصل بین مهره ای

به مفاصل بین مهره های ستون فقرات فاست Facet joint میگویند. این مفاصل در واقع قسمت هایی از زوائد مهره ها هستند که به یکدیگر نزدیک شده و بین آنها غضروف قرار گرفته و به شکل یک مفصل درآمده اند. در موقع حرکت ستون مهره، این مفاصل هم حرکت میکنند. حرکت این فاست ها و قابلیت ارتجاعی دیسک بین مهره ای است ک موجب میشود مهره ها بتوانند نسبت به یکدیگر حرکت کنند.

192 2192 4

مفاصل بین مهره ای یا فاست ها کپسول مفصلی دارند که حاوی مایع مفصلی است. این مفاصل با بالا رفتن سن دچار ساییدگر میشوند و میتوانند یکی از علل بروز کمر درد باشند.

 

رباط ها

 لیگامان ها تنه و زواند مهره های بالا و پایین را به هم متصل میکنند. در جلو و در پشت جسم استوانه ای شکل مهره دو رباط یا لیگامان محکم به شکل نوار قرار گرفته اند که به آنها رباط طولی جلویی و رباط طولی خلفی میگویند. در بین زوائد عرضی مهره ها و همچنین در بین زوائد خاری آنها هم رباط هایی به شکل پرده قرار گرفته اند.
     192 2
  لیگامان ها به رنگ آبی نشان داده شده اند

عضلات ستون مهره

عضلات عمدتاً در پشت تنه مهره ها و در اطراف زوائد مهره ای قرار گرفته اند و موجب حرکات مهرها نسبت به یکدیگر میشوند. ضعیف شدن این عضلات یکی از مهمترین علل کمردرد است. عضلات کم قدرت نمیتوانند مهره ها را در وضعیت صحیح و مناسب در امتداد هم قرار دهند و در نتیجه به علت بر هم خوردن نظم چینش مهرها، نیروهای وزن بطور نامتقارن و بیش از حد تحمل به آنها وارد میشود. این نیروهای زیاد در نهایت میتوانند موجب آسیب دیسک بین مهره ای و مفاصل بین مهره ها شده و ایجاد کمردرد کنند.

192 3
  عضلات اطرف ستون مهره

پایداری ستون مهره عمدتا به علت رباط ها و عضلات اطراف آن تامین میشود.

آناتومی ستون مهره (ستون فقرات) - نخاع و اعصاب (ریشه های عصبی)




همانطور که قبلا گفته شد در پشت تنه مهره، زوائد مهره ای یک حلقه تو خالی استخوانی را درست میکنند. با پشت سرهم قرار گرفتن این حلقه های توخالی مهره ایی که روی یکدیگر قرار گرفته اند یک کانال استخوانی درست میشود که به آن کانال مهره ای Spinal canal میگویند. به این کانال، کانال نخاعی هم میگویند.

نخاع در داخل کانال نخاعی قرار گرفته و به توسط مهره ها محافظت میشود. نخاع ساختمانی عصبی است که از مغز به پایین کشیده شده است و تا حدود مهره اول کمری ادامه دارد. وظیفه نخاع انتقال پیام های عصبی بین مغز و اندام ها ( عضلات، پوست و ...) است. رشته های عصبی حسی از طریق نخاع به مغز میروند و رشته های عصبی حرکتی از مغز و از طریق نخاع به اندام ها میرسند.

از هر مهره از نخاع چند رشته عصبی خارج میشود که به آن ریشه عصبی یا روت Root میگویند. این ریشه های عصبی هم حاوی اعصاب حسی و هم حرکتی هستند. ریشه های عصبی از فضاهایی که ما بین مهره هاست خارج شده و به اندام ها میروند. به این فضاهای بین مهره ها فورامن میگویند.
192 1
رشد طولی نخاع در زمان بچگی متوقف میشود ولی ستون مهره همچنان به رشد خود ادامه میدهد. بر اثر این عدم هماهنگی است که طول نخاع برابر با طول کانال نخاعی نیست. پس رشته های عصبی که از نخاع خارج شده و به اندام تحتانی میروند قبل از خروج از کانال نخاعی چند اینچ را در داخل کانال طی میکنند. به این دسته رشته های عصبی که در داخل کانال نخاعی هستند دم اسب یا کادا اکینا Cauda equine میگویند.

1313

 قسمت زرد رنگ پایین نخاع در واقع ریشه های عصبی یا کادا اکینا هستند که از نخاع منشعب شده و مسیری را طی کرده و سپس از فورامن بین مهرها خارج میشوند.

آناتومی ستون مهره (ستون فقرات) - رادیوگرافی


 

 رادیوگرافی ساده از مهمترین وسایل تشخیصی در بیماری های ستون مهره است. در بسیاری از موارد پزشک بعد از صحبت با بیمار و معاینه وی درخواست تهیه رادیوگرافی را میدهد. گرچه روش های تصویربرداری دیگر مانند سی تی اسکن، ام آر آی، اسکن رادیوایزوتوپ و سایر روش ها در بررسی مشکلات ستون فقرات کاربرد دارد ولی در غالب موارد قبل از تهیه هر کدام از آنها پزشک معالج ترجیح میدهد ابتدا رادیوگرافی ساده این ناحیه را مشاهده کند.

رادیوگرافی ساده ستون مهره را معمولا از دو نما تهیه میکنند. یک نما رخ یا قدامی خلفی Anteroposterior یا به اختصار AP است که در آن اشعه ایکس از جلو به مفصل ناحیه تابانده شده و کاست رادیولوژی در پشت کمر قرار میگیرد و نمای دیگر نمای نیمرخ یا لترال Lateral یا به اختصار .Lat است که در آن اشعه ایکس از کنار به ستون مهره تابانده شده و کاست رادیولوژی در طرف مقابل کمر قرار میگیرد.

 

1553 1 
                      رادیوگرافی رخ ستون مهره کمری

 

 1553 4
                                     رادیوگرافی نیمرخ ستون مهره کمری

 

 1553 3
                                          رادیوگرافی رخ ستون مهره گردنی

 

 1553 2
                           رادیوگرافی نیمرخ ستون مهره گردنی

 

ایران ارتوپد

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

بررسی درد عصب سیاتیک

بررسی درد عصب سیاتیک و چگونگی درمان آن

سیاتیک، نام یک عصب است
اصطلاح سیاتیک در حقیقت مربوط به دردی است که در طول عصبی به همین نام انتشار‌می‌یابد. این عصب طولانی‌ترین عصب داخل بدن شما است که از لگن تا انتهای پا ادامه دارد و در طول مسیر خود به شاخه‌های متعددی تقسیم می‌شود. هرگونه فشار بر روی این عصب می‌تواند باعث ایجاد درد در تمام طول عصب شود (یعنی مسیری که از کمر شروع می‌شود و از پشت پا پایین می‌آید و تا پاشنه پا می‌رسد.) البته علائم ممکن است از یک درد خفیف تا ناتوانی و از کارافتادگی کامل متغیر باشد و گاهی ممکن است با احساس خارش، سوزش، بی‌حسی و ضعف عضلانی هم همراه باشد.
این درد به‌طور تدریجی شروع شده و با گذشت زمان افزایش می‌یابد و در هنگام نشستن، برخاستن، عطسه و یا سرفه‌کردن بدتر می‌شود. ویژگی آن هم این است که معمولا فقط یکی از اندام‌های تحتانی شما را درگیر می‌کند. در موارد خیلی شدید بیماری، شاید حتی کنترل مثانه و یا روده نیز از دست برود. این وضعیت اخیر، بسیار نادر، اما بسیار خطرناک است.
درد سیاتیک از کجا می‌آید؟
شایع‌ترین علت بیماری سیاتیک، بیرون‌زدن دیسک بین ‌مهره‌ای و فشار آن بر روی ریشه‌‌های عصبی است که به آن فتق دیسک‌بین‌مهر‌ه‌ای نیز گفته می‌شود. دیسک‌های بین مهره‌ای صفحاتی از جنس غضروف هستند که مهره‌ها را از هم جدا می‌کنند. دیسک‌های سالم، ستون مهره‌ها را انعطاف‌پذیر نگاه‌ داشته و کمک می‌کنند تا مهره‌ها بتوانند به‌راحتی بر روی هم بلغزند.
با افزایش سن، این دیسک‌ها شروع به تحلیل رفتن می‌کنند و خشک و تاحدی شکننده می‌شوند. این مسئله موجب بیرون رانده‌شدن دیسک از محل خود (فتق) و فشار آن بر روی ریشه عصبی و در نتیجه بروز علائم بیماری سیاتیک می‌شود. البته به غیر از فتق دیسک بین‌‌مهره‌ای، عوامل دیگری نیز باعث ایجاد درد سیاتیک می‌شوند. مثلا تنگی ستون مهره‌ها در قسمت کمری و نیز بیماری اسپوندیلولیستزی (که در آن یک مهره به آرامی بر روی مهره دیگر و رو به جلو می‌لغزد) می‌توانند باعث ایجاد علائم بیماری شوند. نشانگان پیریفورمیس هم نام اختلالی است که در اثر اسپاسم عضله‌ای به همین نام ایجاد می‌شود. این عضله در نزدیکی عصب سیاتیک قرار دارد و اسپاسم آن باعث فشار بر عصب و بروز درد سیاتیکی می‌شود. سایر علل ایجادکننده بیماری سیاتیک عبارتند از: تومورهای نخاعی که بر روی ریشه‌های عصبی فشار وارد می‌کنند، سوانحی نظیر تصادفات اتومبیل و یا ضرب دیدن ستون مهره‌ها که موجب آسیب به اعصاب می‌شوند و تومورهای خود عصب سیاتیک که البته بسیار شایع هستند. در برخی موارد هم هیچ‌گاه علتی جهت بیماری سیاتیک یافت نمی‌شود.


درد سیاتیک از کجا می‌آید؟

شایع‌ترین علت بیماری سیاتیک، بیرون‌زدن دیسک بین ‌مهره‌ای و فشار آن بر روی ریشه‌‌های عصبی است که به آن فتق دیسک‌بین‌مهر‌ه‌ای نیز گفته می‌شود. دیسک‌های بین مهره‌ای صفحاتی از جنس غضروف هستند که مهره‌ها را از هم جدا می‌کنند. دیسک‌های سالم، ستون مهره‌ها را انعطاف‌پذیر نگاه‌ داشته و کمک می‌کنند تا مهره‌ها بتوانند به‌راحتی بر روی هم بلغزند.
با افزایش سن، این دیسک‌ها شروع به تحلیل رفتن می‌کنند و خشک و تاحدی شکننده می‌شوند. این مسئله موجب بیرون رانده‌شدن دیسک از محل خود (فتق) و فشار آن بر روی ریشه عصبی و در نتیجه بروز علائم بیماری سیاتیک می‌شود. البته به غیر از فتق دیسک بین‌‌مهره‌ای، عوامل دیگری نیز باعث ایجاد درد سیاتیک می‌شوند. مثلا تنگی ستون مهره‌ها در قسمت کمری و نیز بیماری اسپوندیلولیستزی (که در آن یک مهره به آرامی بر روی مهره دیگر و رو به جلو می‌لغزد) می‌توانند باعث ایجاد علائم بیماری شوند. نشانگان پیریفورمیس هم نام اختلالی است که در اثر اسپاسم عضله‌ای به همین نام ایجاد می‌شود. این عضله در نزدیکی عصب سیاتیک قرار دارد و اسپاسم آن باعث فشار بر عصب و بروز درد سیاتیکی می‌شود. سایر علل ایجادکننده بیماری سیاتیک عبارتند از: تومورهای نخاعی که بر روی ریشه‌های عصبی فشار وارد می‌کنند، سوانحی نظیر تصادفات اتومبیل و یا ضرب دیدن ستون مهره‌ها که موجب آسیب به اعصاب می‌شوند و تومورهای خود عصب سیاتیک که البته بسیار شایع هستند. در برخی موارد هم هیچ‌گاه علتی جهت بیماری سیاتیک یافت نمی‌شود.‌
چه کسانی دچار درد سیاتیک می‌شوند؟
مهم‌ترین عوامل خطر برای بیماری سیاتیک عبارتند از:
سن: تغییرات وابسته به سن درستون مهره‌ها شایع‌ترین علت بیماری سیاتیک هستند. تحلیل رفتن دیسک‌‌های‌بین مهره‌ای کمری از سن ۳۰ سالگی شروع می‌شود ولی تنگی‌های ستون مهره‌ای که یک علت دیگر بیماری سیاتیک هستند اغلب افراد را در سنین بالاتر از ۵۰ سال درگیر می‌کنند.
شغل: افرادی که شغلشان نیاز به چرخش مکرر کمر دارد، آنهایی که بارهای سنگین حمل می‌کنند و کسانی که به‌مدت طولانی رانندگی می‌کنند، بیش از سایر افراد دچار بیماری سیاتیک می‌شوند.‌
فعالیت‌های فیزیکی: افرادی که برای مد‌ت‌های طولانی می‌نشینند و یا یک زندگی راکد و کم‌فعالیت را دنبال می‌کنند نسبت به افراد فعال‌تر، بیشتر مستعد ابتلا به بیماری سیاتیک هستند.
فاکتورهای ژنتیکی: دانشمندان ۲ ژن را شناسایی کرده‌اند که تصور می‌رود وجود آنها باعث استعداد برخی افراد به بروز بیماری سیاتیک می‌شود. علاوه بر موارد فوق، افراد مبتلا به بیماری دیابت نیز به‌دلیل آسیب و تخریب عصبی که در اثر دیابت در آنها ایجاد می‌شود، بیشتر مستعد ابتلا به بیماری سیاتیک هستند.

چه کسانی دچار درد سیاتیک می‌شوند؟
مهم‌ترین عوامل خطر برای بیماری سیاتیک عبارتند از:
سن: تغییرات وابسته به سن درستون مهره‌ها شایع‌ترین علت بیماری سیاتیک هستند. تحلیل رفتن دیسک‌‌های‌بین مهره‌ای کمری از سن ۳۰ سالگی شروع می‌شود ولی تنگی‌های ستون مهره‌ای که یک علت دیگر بیماری سیاتیک هستند اغلب افراد را در سنین بالاتر از ۵۰ سال درگیر می‌کنند.
شغل: افرادی که شغلشان نیاز به چرخش مکرر کمر دارد، آنهایی که بارهای سنگین حمل می‌کنند و کسانی که به‌مدت طولانی رانندگی می‌کنند، بیش از سایر افراد دچار بیماری سیاتیک می‌شوند.‌
فعالیت‌های فیزیکی: افرادی که برای مد‌ت‌های طولانی می‌نشینند و یا یک زندگی راکد و کم‌فعالیت را دنبال می‌کنند نسبت به افراد فعال‌تر، بیشتر مستعد ابتلا به بیماری سیاتیک هستند.
فاکتورهای ژنتیکی: دانشمندان ۲ ژن را شناسایی کرده‌اند که تصور می‌رود وجود آنها باعث استعداد برخی افراد به بروز بیماری سیاتیک می‌شود.
علاوه بر موارد فوق، افراد مبتلا به بیماری دیابت نیز به‌دلیل آسیب و تخریب عصبی که در اثر دیابت در آنها ایجاد می‌شود، بیشتر مستعد ابتلا به بیماری سیاتیک هستند.

زمان مراجعه به پزشک
بیماری خفیف معمولا با کمی صبر و حوصله خودبه‌خود از بین می‌رود. ولی اگر بیماری شما با کارهایی که انجام دادید بهبود نیافت و یا آنکه درد شما بیش از ۶ هفته طول کشید،باید به پزشک مراجعه کنید. در مواردی هم که درد شما از ابتدا بسیار شدید است و یا روزبه‌روز بدتر می‌شود،‌باید به پزشک مراجعه کنید.
در مواردی هم که درد شما به‌دنبال یک آسیب شدید نظیر یک تصادف اتومبیل ایجاد شده و یا اگر علاوه بر درد، دچار مشکلاتی در اجابت مزاج شده‌اید و یا اینکه درد شما شدید و ناگهانی و همراه با بی‌حسی و ضعف عضلات کمر و یا پا است، هیچ‌گونه تاخیری در مراجعه به پزشک جایز نیست.
برای تشخیص بیماری سیاتیک، پزشک از شما در مورد سابقه بیماریتان سوال خواهد کرد و سپس یک معاینه بالینی کامل با توجه ویژه به ستون مهره‌ها و پاهای شما انجام خواهد داد. در طی معاینه به‌طور معمول چندین آزمون پایه‌ای، جهت بررسی قدرت عضلات و رفلکس‌های شما انجام می‌شود. مثلا پزشک از شما می‌خواهد که بر روی انگشتان پا و یا پاشنه‌‌پایتان راه بروید و یا اینکه به‌صورت طاق باز دراز بکشید و به آرامی یک پای خود را به‌صورت مستقیم بالا ببرید. دردی که در اثر بیماری سیاتیک ایجاد می‌شود، معمولا در اثر این فعالیت‌ها بدتر می‌شود. تصویربرداری هم از رایج‌ترین اقداماتی است که برای تشخیص بیماری شما انجام می‌شود.
درمان سیاتیک، راحت و آسان
جراحی و درمان‌های فیزیکی، روش‌هایی موثر در درمان سیاتیک
جراحی نخاعی که سبب درمان مشکلات دیسک کمر می‌شود،‌ بسیار موثرتر از ورزش‌های ویژه و داروهای ضد التهابی است. سیاتیک دردی است که از قسمت مفصل، ران و کفل شروع می‌شود و تا پایین پاها ادامه می‌یابد، همچنین این وضعیت اغلب با درد در پایین کمر همراه است. طی تحقیقاتی که پژوهشگران به مدت دو سال انجام دادند دریافتند که این جراحی تاثیربسزایی در درمان افراد مبتلا به سیاتیک دارد.

درد سیاتیک بیشتر وقت‌ها به خوبی به درمان‌های سرپایی جواب می‌دهد. در واقع شما می‌توانید زندگی روزمره‌تان را ادامه دهید و فقط بایستی از انجام فعالیت‌هایی که ممکن است درد شما را بدتر کنند، پرهیز کنید. اگر چه استراحت به مدت یک تا چند روز سبب بهبودی نسبی بیماری می‌شود، ولی توجه داشته باشید که استراحت در بستر به مدت طولانی و عدم فعالیت علائم شما را بدتر خواهند کرد. قبل از اینکه به یکسری توصیه‌ها برای بهبود درد شما اشاره کنیم، تاکید می‌کنیم که چنانچه درد شما با گذشت زمان بهتر نشد، حتما به پزشک مراجعه کنید زیرا درصورت عدم درمان، ممکن است دچار عوارضی مثل آسیب دائمی عصب، از دست رفتن حس و حرکت در اندام مبتلا و یا حتی از بین رفتن عملکرد روده و یا مثانه شوید.
اقدامات معمول جهت درمان بیماری سیاتیک در منزل عبارتند از:
* استفاده از کیسه یخ‌: مقداری یخ در یک حوله تمیز قرار دهید و آن را به مدت حداقل ۱۵ تا ۲۰ دقیقه بر روی ناحیه دردناک قرار دهید. این عمل را روزی ۴ مرتبه تکرار کنید. کیسه یخ باعث کاهش التهاب در محل می‌شود.
*استفاده ازکیسه‌ ‌آب گرم: پس از ۴۸ ساعت از شروع درد، بهتر است در نواحی آسیب‌دیده، از گرما استفاده کنید. چنانچه درد شما ادامه داشت، سعی کنید به‌طور تناوب کیسه‌های گرم و سرد را بر روی ناحیه مبتلا قرار دهید.
*انجام حرکات کششی: ورزش‌های کششی غیرفعال به شما کمک می‌کنند تا زودتر خوب شوید‌. از انجام حرکات پرتابی و یا پیچشی جدا پرهیز کنید.
* داروهای ضددرد: آسپرین، استامینوفن و بروفن معمول‌ترین داروهای ضددردی هستند که مورد استفاده قرار می‌گیرند،‌ولی استفاده بیش از مقادیر توصیه شده، نه تنها نفعی برای شما ندارد، بلکه بسیار زیان‌آور است، زیرا این داروها در صورت استفاده بیش از حد دارای عوارض جانبی نظیر تهوع، خونریزی از معده و یا زخم‌های دستگاه‌ گوارشی هستند. برای جلوگیری از چنین حالتی، استفاده از پمادهای پیروکسیکام و دیکلوفناک هم مناسب است.
علاوه بر این داروها در برخی از موارد ممکن است پزشک با توجه به علائم بیماری از داروهای دیگری نظیر شل‌کننده‌های‌ عضلانی، داروهای ضدافسردگی و…‌‌ استفاده کند، ولی استفاده از این‌گونه داروها فقط با دستور پزشک امکان‌پذیر است.

* فیزیوتراپی: اگر دیسک‌ شما از جای خود بیرون زده است میتواند مناسب باشد که غالبا همراه با استفاده از  کمربندهای کمری توصیه می شود تا ضعف عضلانی به وجود نیاید.

*انجام ورزش‌های معمولی: ورزش موجب آزاد کردن اندورفین‌ها (مورفین درونی بدن) می‌شود. اندورفین‌ها واسطه‌های شیمیایی هستند که از رسیدن پیام‌های درد به مغز جلوگیری می‌کنند. ورزش با تحریک آزاد شدن اندروفین‌ها در مقابله با ناراحتی‌های مزمن کمک بسیاری می‌کند.

در مورد درد سیاتیک، ترکیب ورزش‌های هوارسان با ورزش‌هایی که انعطاف‌پذیری شما را بهبود می‌بخشند، می‌تواند در جلوگیری از تغییرات وابسته به سن در کمر شما موِثر باشد.
چنانچه مجموعه درمان‌های فوق در طی چندین ماه نتوانند درد شما را کاهش دهند، ممکن است انجام درمان‌های دیگرنظیر تزریق کورتن به پرده‌های نخاعی و یا انجام عمل جراحی ضرورت پیدا کند.
پیشگیری
اگرچه تنها در ۵ درصد موارد علت کمردرد، سیاتیک است، اما اگر دچار آن شوید، واقعا آزارتان می‌دهد. انجام اعمال زیر می‌تواند نقش کلیدی در مراقبت از کمر شما داشته باشد:
*ورزش کردن به طور منظم: مهم‌ترین کاری که بر سلامت کمرتان و البته سلامت کلی بدنتان می‌توانید انجام دهید، ورزش کردن است. در طی ورزش، بهتر است تمرکز شما بیشتر بر روی عضلات شکم و کمرتان باشد، زیرا این عضلات جهت راست ایستادن و قرار گرفتن شما در وضعیت مناسب بدنی ضروری هستند.

انجام ورزش‌هایی نظیر یوگا، استفاده از دوچرخه‌های ثابت و تردمیل‌‌ به قوی نگاهداشتن این عضلات کمک می‌کنند. البته می‌توانید دوچرخه‌‌‌سواری را در خارج از منزل هم انجام دهید ولی ابتدا باید مطمئن شوید که صندلی و دستگیره‌های دوچرخه در وضعیت مناسبی برای بدن شما تنظیم شده‌اند.

*درست بنشینید:

یک صندلی خوب باید بتواند به‌خوبی از قوس کمری شما حمایت کند. اگر چنین نیست، برای حفظ این قوس در هنگام نشستن، بهتر است از یک بالش نرم در پشت کمرتان استفاده کنید. سعی کنید در فواصل بین فعالیت‌های نشستنتان حتما به‌طور تناوب استراحت کنید، حتی اگر استراحت کردن شما فقط به‌صورت راه ‌رفتن در اداره باشد. در حین رانندگی هم سعی کنید صندلی شما وضعیت مناسبی داشته باشد و وضعیت آن را طوری تنظیم کنید که لازم نباشد جهت دسترسی به پدال گاز، پای خود را به سمت آن پرتاب کنید!
*وضعیت بدنی مناسبی داشته باشید:

آگاهی از اینکه چگونه باید درست بایستید و درست بخوابید و نیز آشنایی با صحیح بلند کردن اجسام سنگین، تاثیر بسیاری جهت حفظ و نگهداری کمر شما دارد.

اگر قرار است برای مدت زمان طولانی بایستید، سعی کنید به‌طور تناوب بر روی یک پایتان تکیه کنید و به پای دیگر استراحت دهید و یا اگر قرار است در حالت ایستاده چیزی را بخوانید، به‌جای آنکه جهت خواندن آن، به سمت جلو خم شوید، کتاب را بلند کرده و جلوی چشمانتان بیاورید.‌
جهت حفظ بهترین حالت هنگام خوابیدن بهتر است روی یک تشک سفت بخوابید و از بالش‌ جهت حمایت کمرتان استفاده کنید، ولی از بالش‌هایی که موجب می‌شوند گردن شما بیش از حد بالا رفته و زاویه تندی ایجاد کند، به هیچ‌وجه استفاده نکنید.

*بلند کردن یک جسم سنگین:

ابتدا تصمیم بگیرید که آن را کجا می‌خواهید قرار دهید و چگونه قصد دارید آن را به آن نقطه برسانید. جهت بلند کردن یک جسم سنگین، کمرتان را خم نکنید بلکه زانوهای‌تان را خم کنید و آن جسم را بلند کنید. جسم سنگین را نزدیک به بدنتان حمل کنید و هیچ‌گاه بر روی کمرتان نچرخید، بلکه سعی کنید با محور کردن پاهایتان، بر روی پاهایتان بچرخید. هنگامی که خسته هستید از حرکت دادن اجسام سنگین جدا خودداری کنید زیرا خستگی موجب می‌شود با سختی و رنج بیشتری حرکت کنید. هرگز سعی نکنید جسمی را که احساس می‌کنید سنگین‌تر از توانایی شماست، بلند کنید


http://www.pezeshk.us

+ نوشته شده در  ساعت   توسط ariyatavan  | 

مطالب قدیمی‌تر