روماتوئید

Rheumatoid arthritis

 

آرتریت روماتوئید یا روماتیسم مفصلی یک بیماری مزمن است که موجب التهاب، درد و تورم مفاصل بدن میشود. آرتریت روماتوئید جزو دسته بیماری های اتوایمون یا خود ایمنی بوده و در دراز مدت میتواند موجب تخریب مفصل شود.

مهمترین علائم بیماری آرتریت روماتوئید درد و خشکی صبحگاهی مفاصل بدن بخصوص در دست، همراه با احساس ضعف و خستگی است که بصورت تدریج در عرض چند هفته تا چند ماه ایجاد شده و شدت میابند.

آرتریت روماتوئید میتوانید دیگر ارگان های بدن را نیز درگیر کند. 

 منبع: ایران ارتوپد

آرتروپاتی شارکو ( Charcot Joint )

  يکی از بيماري­های ارتوپدی که متخصص ارتز و پروتز با آن زياد سروکار دارد، بيماری آرتروپاتی شارکو ( Charcot Joint ) است. شارکو برای اولين بار در سال 1868 اين بيماری را با مشاهده علائمی چون تخريب غيرعادی مفصل زانو، تورم بدون درد و ناپايداری اين مفصل در بيماران مبتلا به تابس دورساليس گزارش کرد. او علت بيماری را ضربه‌های مکرر وارد شده به مفصل فاقد حس تشخيص داد. امروزه شارکو به بيماري­ای گفته مي­شود که به هر دليلی حس درد و درک فضايی ( Proprioception ) مفصل، ازميان مي­رود و بيمار بدون آگاهی از اين نقص به فعاليت‌های روزانه­ی خود ادامه مي­دهد. بيماری شارکو به صورت درگيری و تخريب پيشرونده­ی مفاصل بروز می‌کند و در برخی از موارد آسيب ناشی از آن تا ضريح استخوان نيز پيش مي­رود.

  بيماري­هايی از قبيل فقدان مادرزادی حس درد ( Congenital Insensitivity to Pain )، آسيب­های اعصاب محيطی، نوروپاتی ديابتی، ضايعات نخاعی که اختلالات حسی را سبب مي­شوند، مانند ميلومننگوسل، سيفليس عصبی، سيرنگوميلی، جذام و نوروپاتي­های محيطی اين عارضه را ايجاد مي­کنند. تزريق مکرر کورتن در داخل مفصل نيز مي­تواند علائم مفصل شارکو را موجب شود. از آنجا که علل بروز اين بيماری متعدد است، هر علت، مفصل خاصی را درگير مي­کند؛ مثلاً، در فقدان مادرزادی حس درد و نوروپاتی ديابتی بيشترين تغييرات در مفاصل تارسال و متاتارسال رخ مي­دهد (شکل 1) ولی درگيری مفاصل مچ پا و زانو نادر است. در سيرنگوميلی درگيری در شانه، آرنج و دست­ها شايع­تر است (شکل2) و در تابس دورساليس، مفاصل زانو، هيپ، مچ پا و ستون فقراتِ توراکولومبار بيشتر مبتلا مي­شوند. به رغم آنچه پيش از اين آمد اين عارضه بيشتر در اندام تحتانی ديده مي­شود که توضيحات بيشتر در پی مي­آيد.

 

  شکل 1: تغييرات دژنراتيو در مفاصل تارسال و متاتارسال در اثر آرتروپاتی شارکو

 

  شکل 2: مفاصل دست درگير بيماری آرتروپی شارکو

 

  سبب شناسی

  ضربات کوچک چندگانه باعث بروز شکستگی خرد در مفاصل مي­شود اين شکستگی‌ها شل‌شدن رباط­ها و تخريب مفاصل را درپی دارد. به دنبال ضربه و ايجاد پيچ‌خوردگی يا همارتروز در مفصل طبيعی، دردِ ايجاد شده مانع از حرکت مفصل مي­شود در نتيجه امکان آسيب­های بيشتر کاهش مي­يابد. ولی در موارد نبود حس درد و درک فضايی اندام، بيمار به­رغم وارد آمدن صدمه­ به مفصل، به حرکت خود ادامه مي­دهد و آسيب افزايش می‌يابد. تجمع مايع در مفصل و تشديد همارتروز به همراه ضربه­های مکررِ وارده موجب کشيدگی، ضعف، و شل‌شدن ليگامان­ها و کپسول مفصلی مي­شود. افزايش خون در موضع استئوپروز و آتروفی استخوان را در پی دارد. با تشديد بيماری غضروف خورده‌شده و ريزشکستگي­هايی در استخوان ايجاد مي­شود. پاسخ ترميمی بدن به اين شکستگي­ها توليد کالوس و متاپلازی بافت نرم در اطراف مفصل است. با ادامه ضايعه، مفصل با از دست‌دادن ساختمان طبيعی خود ( Disorganized )، دچار نيمه دررفتگی و تغييرات شديد دژنراتيو مي­شود.

 

  نشانه‌های بالينی

  معمولاً مفصل مبتلا، به شدت متورم ولی فاقد درد و حساسيت است. اين گونه مفاصل دامنه حرکتی بيش از حد طبيعی و در جهت­های غيرمعمول دارند. همواره مفصل شارکو با علائم سه‌گانه تورم، ناپايداری و نبود درد تشخيص داده مي­شود.

 

  معاينه

  در معاينه­ی اين بيماران بايد به نکات زير دقت شود:

  1) در صورتی که پوست عضو مبتلا سالم باشد، بايد بدشکلي­های موجود با استفاده از معاينات فيزيکی شناخته و چاره­ای برای آن انديشيد، تا از بروز زخم جلوگيری شود. بايد توجه داشت که يکی از موارد حياتی در بيماری شارکو پيشگيری از ايجاد زخم است.

  2) بررسی کالوس­ها، التهاب­ها، بدشکلي­های استخوانی و ترک­های پوست ضروری است.

  3) يکی از نشانه­هايی که مي­توان از آن بهره گرفت کاهش ترشح غدد چربی و عرقی و کاهش رشد مو در عضو مبتلاست. کاهش ترشح اين غدد خشکی پوست و افزايش صدمه‌پذيری آن را سبب مي­شود؛ بنابراين در اين وضعيت بايد کفش بيمار را به دقت بررسی کرد و اصلاحات مورد نياز را در آن اعمال کرد.

  4) بدشکلی رايجی که در پای اين دسته از بيماران به وجود مي­آيد چنگالی شدن انگشتان پا است (شکل 3).

 

 

  شکل 3: بروز انگشت چنگالی امکان زخم شدن پوستِ مفاصل بين انگشتی را افزايش می‌دهد. 1- سر استخوان­های کف پايی نقش بيشتری در تحمل وزن دارند. 2- پوست فوقانی مفاصل بين انگشتی در اثر تماس با کفش ضخيم مي­شود. 3- با وارد آمدن وزن بر نوک انگشتان، تغييراتی در شکل ناخن­ها ايجاد می شود.

 

  5) در مرحله­ی Toe Off فشار زيادی بر انگشت شست وارد مي­شود که آسيب­های وارده را گسترش مي­دهد، از اين رو اين انگشت در بررسی وضعيت انگشتان و معاينه آنها اهميت بيشتری دارد.

  6) کاهش حس در بيمار تدريجی است، به همين دليل ممکن است بيمار و درمانگر در مراحل اوليه آن را ناديده بگيرند. بدين منظور درمانگر مي­تواند از تک رشته­های luticie rod , semmes – weinstiei استفاده کند. در اين روش درمانگر نوک رشته را روی پوست بيمار فشار مي­دهد و بعد از خم شدن مفتول آن را برمی‌دارد و عکس العمل فرد را يادداشت مي­کند. بيماران بر اساس قطر مفتول، ميزان فشار وارده و واکنش بيمار، به چند دسته تقسيم مي­شوند: بيمارانی با پای نرمال (ضخامت مفتول 17/4 و فشار وارده 1 گرم)، بيمارانی که با کاهش حس حمايتی پا، به استفاده از کفی نياز دارند (ضخامت مفتول 07/5 و فشار10 گرم)، بيماران فاقد حس (قطر1/6 و فشار15 گرم). در مجموع خطر بروز زخم با از دست دادن ميزان حس تناسب دارد؛ ميزان دقت اين روش 95% است.

  7) آخرين مولفه­ای که درمانگر بايد بدان توجه داشته باشد دمای عضو مبتلا است. افزايش دما در يک ناحيه ممکن است ناشی از فشار زياد، بيماری عصبی شارکو يا عفونت باشد. در تمام اين موارد بايد به سرعت فشار از روی عضو برداشته شود. کاهش دما نيز بيانگر مشکلات عروقی است، بنابراين درمانگر بايد در هر معاينه دمای نقاط حساس و آسيب­پذير را اندازه­گيری و ثبت کند.

 

  درمان

  هدف از درمان در آرتروپاتی نوروپاتيک کاهش فشار از روی مفصل است تا سينويوم، غضروف و ليگامان­های آسيب ديده فرصت ترميم داشته باشند. گچ­گيری به مدت چند هفته و به دنبال آن استفاده از ارتزهای راهبرنده مخصوص آسيب عصبی (شارکو واکر) روش­ متدوال درمان در اين بيماری است. پس از طی اين دوره، پا با استفاده از کفش و کفي­های مناسب محافظت مي­شود. اگر با اين روش­ها علائم برطرف نشود از AFO استفاده می کنند.

  

  گچ­گيری

  هدف از گچ­گيری عضو مبتلا، به حداقل رساندن احتمال آسيب و اصلاح بدشکلي­ها است، با اين روش عضو در وضعيت نوترال قرار مي­گيرد و در نتيجه حرکات مفصل به حداقل مي­رسد و احتمال آسيب­ديدگی کاهش مي­يابد. در اين بيماران بدشکلی بسيار رخ­مي­دهد، بنابراين در بسياری از موارد برای اصلاح بدشکلی يا جلوگيری از بدشکلي­های بعدی گچ­گرفتن بهترين پيشنهاد است. در کتاب اطلس ارتز دو روش برای گچ­گيری پيشنهاد شده است الف) گچ گيری با تماس کامل ( TCC ) ب) سيستم ارتز پويا( 0DS ) (شکل‌های 4و5)

 

  شکل 4: روش TCC . در اين روش به منظوره پيشگيری از ايجاد زخم های احتمالی قبل از گچ گيری ميان انگشتان را با مواد نرم پر می کنند.

 

  شکل 5: سيستم ارتز پويا ( ODS )

 

 

  راهبرنده­های مخصوص آسيب عصبی

  واکرهای مورد استفاده در افراد مبتلا به شارکو، نوعی AFO است که در بخش جلو و عقب آن کوپلي­مرها تعبيه شده­اند و سطح درونی آن با فوم ميکروسل آستر شده و در کف آن نيز از راکر استفاده شده است (شکل 6). اگر پس از گچ­گيری نشانه­هايی از بهبودی در بيمار ديده شود، به عنوان مثال دمای عضو مبتلا به حالت طبيعی بازگردد، واکر به مدت 2 تا 3 ماه تجويز مي­شود. استفاده از واکر در افرادی با بي­ثباتی حاصل از شارکو در مفصل مچ و ساب تالار و بيماران مبتلا به زخم­های مزمن به صورت دائمی توصيه مي­شود.

 

  شکل 6: شارکو واکر

 

    کفش

  مرحله­ی درمانی بعدی در اين بيماران اصلاح کفش است. کفش خوب برای بيماران شارکو بايد خصوصيات زير را داشته باشد (شکل 7):

 

  شکل 7: قسمت‌های مختلف کفش

 

  1- toe box بايد فضای کافی برای جلوگيری از برخورد انگشتان به ديوارۀ کفش را داشته باشد.

  2- کانتر پاشنه و Upper های کفش بايد از استحکام کافی برخوردار باشند تا با کنترل پا در کفش، حرکات اضافی آن کاهش يابد.

  3- Outsole پهن و گسترده­ی کفش سطح اتکاء کافی برای پا فراهم مي­کند.

  4- کفی کفش، ( Insole ) بايد ضربه­گير باشد، افزون بر اين بهتر است جدا کردن کفی از کفش ممکن باشد زيرا در صورت تجويز ارتز بايد فضای کافی در کفش برای پا فراهم شود.

  5- استفاده از کفش بندی نسبت به نوع بدون بند آن مناسب­تر است زيرا ثبات بيشتری دارد.

  در برخی موارد تورم پا به حدی است که به بيمار پيشنهاد مي­شود از دو کفش با سايزهای مختلف استفاده کند. راه حل پيشنهادی ديگر برای اين قبيل بيماران استفاده از کفش­هايی است که متخصصان ارتز و پروتز می‌سازند. متخصص ابتدا با قالب­گيری از پای بيمار، کفش مورد نياز او را توليد و تغييرات لازم را در آن پديد می‌آورد.

  درمان ارتزی استفاده از انواع بريس­، مخصوصاً AFO است. در ساخت ارتز برای اين بيماران بايد در انتخاب ماده بسيار دقت شود، به عنوان مثال اين ماده بايد خاصيت ضربه­گير داشته باشد، اصطکاک را کاهش دهد و از پوست بيمار در برابر آسيب­های تخريبی محافظت کند. ارتز ساخته شده برای اين بيماران بايد حرکت­های خطرناک و آسيب­زای مچ را مهار کند. مشکل بيماران به هنگام استفاده از ارتز، فرسوده شدن مکرر آن است و بيمار بايد دائماً در صدد تعويض آن بر آيد. AFO مورد نياز بيمار بنابه تشخيص گروه توانبخشی انتخاب و تجويز می‌شود؛ برای مثال يکی از انواع AFO که برای اين دسته از بيماران تجويز مي­شود PTB AFO است (شکل 8). اين AFO به خوبی بار را از روی قسمت­های انتهايی برمي­دارد و آن را به تاندون پاتلا و فلير داخلی تيبيا انتقال می‌دهد. نقص اين ارتز نارسايی آن در مهار نيروهای چرخشی است.

 

  شکل 8: نمونه ای از يک PTB AFO

 

  در صورت ادامه­ی بيماری تنها راه درمان، آرترودزِ مفصل مبتلا است که البته در اين بيماران بسيار مشکل است و عموماً موفقيت آميز نيست.

 

  فهرست منابع

  1. اعلمی هرندی، بهادر و همکاران. 1388. درسنامه ارتوپدی و شکستگيها. تهران. انديشه رفيع. چ سوم.

  2. جلالی, مريم. 1388. ارتزهای اندام تحتانی, تهران. موسسه آموزش عالی علمی کاربردی هلال ايران.

  3. Hsu, John D, Michael John W., Fisk John R.. 2008. AAOS Atlas of Orthoses and Assistive Devices. Mosby. 4^th ed.

  4. www.amputee-coalition.org .

   تهيه و تنظيم:

  سجاد بيات­ ترک

لزوم پیگیری در درمان دررفتگی مادرزادی سر استخوان ران در کودک

لزوم پیگیری در درمان دررفتگی مادرزادی سر استخوان ران در کودک

 

پیگیری دررفتگی مادرزادی مفصل ران در بچه   فرزندم در هنگام تولد دچار دررفتگی مادرزادی لگن بود. این موضوع در روز تولدش مشخص شد. و ما بلافاصله استفاده از  ارتز «پاولیک هارنس بریس» را از روز سوم تولدش تا 6 ماهگی استفاده کردیم. در آخرین عکس‌های رادیولوژی که گرفتیم خوشبختانه مفصل ران خوب بود. الان که سه سال و نیمه است، مشکلی نمی‌بینیم و حرکات وی طبیعی است. آیا بیماری دوباره عود می‌کند و کلاً باید چه پیگیری هایی را انجام دهیم.

 

درمان دررفتگی مادرزادی ران در نوزادان باید هرچه زودتر انجام شود. درمان هرچه زودتر شروع شود انجام آن راحت تر بوده و نتیجه آن بهتر است. در سنین نوزادی تمام کاری که باید انجام داد بستن کمربند خاصی به کمر و پاهای بچه است که به آن پاولیک هارنس میگویند.  اگر درمان چند ماه به تاخیر بیفتد این وسیله دیگر کارساز نبوده و ممکن است نیاز به گچ گیری بچه باشد. در سنین بالاتر جااندازی مفصل دررفته نیاز به عمل جراحی دارد و هرچه جراحی دیرتر انجام شود نیاز به انجام جراحی وسیعتری خواهد بود. بعد از سنین خاصی دیگر جااندازی مفصل دررفته عملی نخواهد بود.

هرچه درمان در سنین پایین تری شروع شود شکل سر استخوان ران و حفره استابولوم بیشتر به حالت طبیعی برمیگردد. درمان در سنین بالاتر ممکن است بتواند مفصل را جااندازی کند ولی شکل مفصل ران در بسیاری اوقات طبیعی نمیشود و همین موجب میگردد بیمار در میانسالی دچار آرتروز و ساییدگی مفصل ران شود.

پس هر بیماری که به علت دررفتگی مادرزادی مفصل ران تحت عمل جراحی قرار میگیرد باید در سال های بعد تحت نظر پزشک ارتوپد باشد. این در مورد بچه هایی که درمان خود را در چند روز اوال بعد از تولد شروع کرده اند صادق است تا بچه هایی که دیر درمان شده اند.

در معاینات دوره ای پزشک معالج مفصل را معاینه کرده و در صورت لزوم از آن رادیوگرافی به عمل میاورد. این معاینات و بررسی ها در ابتدا با فواصل کوتاه انجام گرفته و با بالا رفتن سن بچه فاصله معاینات بیشتر میشود.

بعضی از بیمارانیکه در سنین پایین به علت دررفتگی مادرزای درمان شده اند ممکن است در سنین بعد از بلوغ علائمی از دیسپلازی مفصل استابولوم را نشان دهند. این دیسپلازی میتواند زمینه ساز بروز آرتروز در سنین بالاتر باشد. اگر فرد تحت نظر پزشک باشد این وضعیت در صورت بروز زودتر شناسایی شده و درمان مناسب برای آن انجام میشود.

بیماری دررفتگی مادرزادی مفصل ران در صورت درمان مناسب عود نمیکند ولی تمام این بیماران باید تحت نظر پزشک معالج باقی بمانند.

 "دکتر مهرداد منصوری"

ساییدگی استخوان کشکک

در زير استخوان کشکک غضروفی قرار گرفته که با زانو مفصل ميشود.در حالت طبيعی اين غضروف صاف و درخشان است اما ممکن است در اثر عواملی اين غضروف سائيدگی پيدا کند.

 اين سائيدگی به دو علت است :

يکی اينکه با افزايش سن و فشار به غضروف مثل ساير نقاط بدن اين فضروف نيز دچار سائيدگی ميشود.

نوع دوم در جوانان بخصوص دختران در سنين رشد ديده ميشود. با توجه به رشد سريع در اين سنين اختلاف قدرت عضلات دو طرف کشکک باعث کشيده شدن کشکک به يک سمت ميشود و در اين حالت کشکک در مسير طبيعی خود حرکت نکرده و درد جلوی زانو ايجاد ميشود. درد با چمباتمه زدن يانشستن بی حرکت تشديد ميشود و حتی گاهی درد به پشت زانو نيز تير ميکشد.

در مراحل اوليه اسيب زيادی به غضروف وجود ندارد و با انجام تمرين درمانی و استفاده از اورتز های زانو قابل پيشگيری و درمان است. اما در صورت ادامه بيماری، غضروف بتدريج آسيب ميبيند. تمرين براساس نوع مشکل تجويز ميشود و بيشتر بر تقويت غضلات داخلی ران و کشش عضلات خارجی تکيه دارد. گرم کردن بدن و انجام حرکات کششی قبل از ورزش ضروری است

حرکاتی مثل زانو زدن، بالا و پائين رفتن از پله، چمباتمه زدن، دويدن در سرازيری و سربالائی و دوچرخه سواری با ارتفاع کم زين دوچرخه همگی اين حالت را بدتر ميکنند. کفش بايد  مناسب باشد و در صورت لزوم از کفی ها ی طبی استفاده ميشود .

در موارد بسيار کمی نياز به جراحی است و اکثر بيماران با اقدامات توانبخشی بهبود پيدا ميکنند.

منبع:http://www.bijanfr.blogfa.com/cat-4.aspx

مراقبت از پا در بيماران ديابتي

مراقبت از پا در بيماران ديابتي

 ديابت بيماري نسبتاً شايعي است كه به مرور عوارض مختلفي را ايجاد مي‌كند. يكي از خطرناك‌ترين عوارض ديابت ايجاد زخمهاي مزمن در پا  مي‌باشد كه نهايتاً مي‌تواند منجر به قطع عضو گردد. بطوريكه بعد از جراحات منجر به قطع عضو، ديابت شايعترين عامل قطع عضو اندام  تحتاني است. قطع عضو يك اندام با توجه به فشاري كه به اندام مقابل وارد مي‌سازد نهايتاً مي‌تواند باعث قطع عضو اندام مقابل نيزگردد.

هزينه‌هاي وارد به فرد و جامعه چه از نظر روحي و جسمي و يا اقتصادي و امكان پيشگيري ازاين عوارض باعث ايجاد درمانگاههاي خاص جهت  پيشگيري و درمان بيماريهاي پا در بيماران ديابتي در كشورهاي پيشرفته شده است.

اساس كار اين درمانگاهها آموزش بيماران است. با شناخت علل ايجاد زخمها و رعايت دستورات ساده تا حدود زيادي  مي‌توان از ايجاد زخمهاي  پا و نهايتاً قطع عضو بيماران ديابتي پيشگيري نمود. هدف از نگارش اين مطلب انتقال و آموزش برخي از اين موارد به افراد مبتلا به ديابت است و اميدواريم  بتوانيم امكانات آموزشي بيشتري را براي اين بيماران در آينده نزديك مهيا سازيم.

از افراد مبتلا به ديابت به علل مختلفي در معرض زخمهاي پا مي‌باشند. معمولاً چند عامل دست به دست هم داده و نهايتاً باعث ايجاد زخم مي‌گردند كه در صورت عدم بررسي و درمان به موقع مي‌تواند براي فرد عوارض خطرناكي را به همراه داشته باشد. از مهمترين عوامل زمينه  ساز مي‌توان به درگيري اعصاب محيطي اشاره نمود كه باعث كاهش حس در پاها شده و فرد را در معرض آسيب قرار مي‌دهد. ساير علل شامل  آسيب‌هاي جزئي و مكرر، خراشيدگي‌هاي پوستي، عفونت، اختلال عروق خوني در اندام تحتاني و اشكال در بهبود زخم‌مي‌باشد. حذف يك يا  چند عامل مي‌تواند باعث كاهش ايجاد زخمهاي ديابتي گردد. توصيه‌هاي زير بطور كلي براي تمام افراد مبتلا به ديابت ارائه گرديده است و بهتراست در هر مورد از پزشك خود راهنمائي‌هاي لازم را در خواست كنيد.

---

  روزانه پاهاي خود را معاينه كنيد. به محلهاي قرمزي، تاول يا بريدگي دقت كنيد. توجه كنيد كه آيا حس گرمي و سردي پاها كم نشده است؟

آيا در پاها احساس تورم نمي‌كنيد؟

 اگر نمي‌توانيد تمام قسمتهاي پا را معاينه كنيد از يك آينه استفاده كنيد يا از فرد ديگري بخواهيد اين كار را براي شما انجام دهد. هرچه

زودتر مراقبت از زخم پا را شروع كنيد خطرات بعدي كمتر است.

1) بايد پاها هر روز توسط آب و صابون شستشو و سپس خشك شوند.

الف) صابون بكار رفته بايد از نوع صابونهاي ملايم باشد.

ب) با توجه به اينكه ممكن است حس گرما در پا اختلال داشته باشد وحتي دستها نيز دچار اختلال حسي باشند بهتر است قبل از شستشو،

دماي آب توسط آرنج كنترل شود تا از بروز سوختگي پيشگيري بعمل آيد.

ج) توجه كنيد كه بعداز شستن پاها، آنها را كاملاً با آب شستشو دهيد به نحوي كه صابون كاملاً پاك شده و بر روي پوست باقي نماند.

د) پاها را با يك حوله كاملاً نرم خشك كنيد، به لاي انگشتان دقت بيشتري كنيد. باقي ماندن رطوبت خود باعث ايجاد خشكي و ترك برداشتن

پوست مي‌شود.

ه) حوله را بر روي پا فشار دهيد. از ماليدن حوله به روي پوست خودداري كنيد.

و) در مناطقي از پا كه ميخچه وجود دارد،  پس از شستشوی پا حوله را محكم روي اين نواحي بكشيد. برجسته بودن قسمتي از پوست باعث فشار به آن ناحيه شده و نهايتاً باعث بزرگترشدن ميخچه يا پينه مي‌گردد.

ز) بعد از خشك شدن پاها از كرم مرطوب كننده استفاده كنيد. استفاده از كرم مرطوب كننده در صورتي كه هنوز پوست مرطوب است

مي‌تواند خشكي پا را شديدتر كند.

ح) در بين انگشتان از كرم مرطوب كننده استفاده نكنيد بلكه از پودر تالك استفاده شود.

---

ناخنهادر دیابت

مراقبت ازناخنها بسيار مهم است ناخنهاي نامناسب مي‌توانند منشاء عفونت گردند و بيماريهاي ناخن بايد بطور جدي درمان شوند. رعايت موارد

زير در همه مبتلايان به ديابت توصيه مي‌گردد.

الف) ناخنهاي پا بايد بطور مستقيم چيده شوند و لبة آنها اندكي از انگشتان بيرون باشد تا از ايجاد عفونت در كناره ناخن جلوگيري شود.

ب) براي چيدن ناخن از قيچي استفاده نكنيد. پس از كوتاه كردن ناخنها آنها را سوهان بزنيد.

  الف) هنگام پياده‌روي بهتر است از جوراب نرم و ضخيم استفاده شود يا دو جفت جوراب نازك نخي روي هم پوشيده شود. اين امر باعث

مي‌شود سائيدگي پوست پا در كفش كمتر شود.

ب) سعي كنيد از جورابهاي نخي يا پشمي استفاده كنيد و موقع پوشيدن جوراب لبه‌هاي جوراب چين خوردگي نداشته باشد.

ج) جورابهائي تهيه كنيد كه دوخت قسمت جلوي آن در جلوي جوراب نباشد بلكه خط دوخت بايد زير انگشتان پا قرار گيرد. همچنين  قسمت‌فوقاني آن فشار زيادي به ساق پا وارد نسازد.

د) محلهاي دوخت داخل جوراب را بررسي كنيد. نخهاي اضافه را بگيريد. برجستگي داخل جوراب مي‌تواند باعث ايجاد زخم پا گردد.

ه) حداقل هر روزجورابهاي خود بشويد.

و) هرگز كفش بدون جوراب نپوشيد.

ز) با توجه به اينكه حس گرما و سرماي پا ممكن است مختل باشد. درروزهاي سرد از جورابهاي گرم استفاده كنيد و اگر جورابها خيس شدند فوراً آنها را تعويض كنيد.

http://rehab.blogfa.com

---

---

---

پاهای دیابتی

مشاوره در میزان و نحوه انجام ورزش مناسب در افراد مبتلا به دیابت یا مستعد به دیابت بخصوص در افراد دارای اضافه وزن از جمله اقدامات پیشگیری و درمان دیابت است. بسیاری از افراد دچار بی حرکتی یا اضافه وزن مبتلا به بیماریهای  همراه مثل آرتروز می باشند  در این حالت درمان آرتروز و کاهش درد بیمار به بهتر شدن توانایی حرکت بیمار کمک می کند و  نهایتا باعث بیشتر شدن توانائی فرد در انجام ورزش می شود.

درگیری عصب در دیابت شایع است و خود را بصورت گز گز و مورمور شدن، احساس داغ شدن یا سرد شدن قسمتی از بدن، احساس وجود سنگ ریزه موقع راه رفتن ، حتی دردهای تیر کشنده شدید یا حالت برق گرفتگی خود را نشان می دهند.گاهی التهاب عصب علایمی شبیه به دیسک و سیاتیک ایجاد می کند و مشکلاتی در درمان بیمار ایجاد می کند.  ممکن است  تشخیص و درمان این بیماریها یکی از زمینه های کاری متخصصین طب فیزیکی است. انجام نوار عصب و عضله در صورت لزوم می تواند نوع درگیری عصب، محل و شدت آنرا تعیین کند وبه تنظیم برنامه درمانی کمک نماید.

اختلالات پا بعلت اثر دیابت بر پوست، عروق و اعصاب پا شایع است. رفع مشکلات پا با معاینه ارزیابی پا و راه رفتن و تعیین نوع کفش و کفی لازم  انجام می شود. در مواردی خاص  مثل زخم کف پا   از کفشهای مخصوص که حداقل فشار را بر کف پا وارد می کنند استفاده می شود. متاسفانه برخی از زخمهای دیابتی منجر به قطع عضو میشود. اختلال تعادل در پا در دیابت بعلت مشکلات در اعصاب پا ایجاد می شود و می تواند باعث زمین خوردن شود.ارزیابی تعادل و  تمرینات افزایش تعادل باعث پیشگیری ازاین خطر می شود.

   با توجه به استفاده از کمترین میزان دارو و اثرات پایدار درمانهای طب فیزیکی بخصوص برنامه های تمرینی برای هر بیمار، اقدامات درمانی  فیزیکی برای درمان این بیماران بسیار سودمند می باشند. این درمانها شامل ورزشهای درمانی می باشد.

 درد قوزک پا

---

ما قوزک پا را مجبور به تحمل وزن بدن، طی کردن مسافت‌های طولانی و چرخیدن و خم شدن در هر جهت می‌کنیم. اما با فشار آمدن بیش از حد به قوزک – که مثلا هنگام ورزش کردن رخ می‌دهد – فریاد کمک آن بلند می‌شود.

---

شایع‌ترین آسیب‌دیدگی‌ها ناشی از چرخاندن قوزک به ‌طرف بیرون پا است. این چرخیدگی می‌‌تواند فشار زیادی بر رباط‌های نگهدارنده قوزک وارد کرده و باعث پیچ‌‌خوردگی مچ‌ پا شود، یا ممکن است ماهیچه‌‌ای را پاره کرده یا استخوانی را بشکند.

هر کدام از این آسیب دیدگی‌ها می‌‌توانند ورم زیاد، تغییر رنگ و کاهش حرکت را همراه با درد شدید ایجاد کند.

 

چرخیدگی تنها آسیب‌رسان قوزک پا نیست. کار کشیدن بیش از حد از آن - مثل راه رفتن، ایستادن و بالا رفتن زیاد و نیز زیاد خم کردن قوزک - می‌تواند به التهاب تاندون هایی منجر شود که ماهیچه‌ها را به استخوان‌های قوزک و ساق وصل می‌کنند.

 

یکی از نواحی مستعد آسیب، تاندون آشیل است که از پاشنه پا تا پشت قوزک امتداد دارد. تاندون آشیل به ‌آسانی کشیدگی پیدا کرده یا پاره می‌شود، مخصوصاً اگر به اندازه کافی انعطاف‌پذیر نباشد.

 

کار کشیدن زیاد هم می‌تواند باعث التهاب کیسه زلالی (کیسه پر از مایعی در پشت پاشنه که مثل یک بالشتک محافظ است) گردد.

 

قوزک از راه‌های دیگری هم آزرده می‌شود. کفش گشاد یا تنگ ممکن است باعث درد قوزک در هنگام چرخاندن پا یا در اثر تماس با سطح سفت کفش شود. پوشیدن کفش نامناسب برای کاری که انجام می‌دهید نیز فشار زیادی بر مفصل مچ پا وارد می‌کند.

استراحت، یخ گذاشتن، استفاده از ارتزهای حمایت کننده و بالا گرفتن قوزک از اولین کارهای بعد از آسیب‌دیدگی قوزک و درد آن است

چند بیماری نیز باعث درد قوزک می‌شوند. نقرس،که درد شدید ضربانی و التهاب مفصل در اثر رسوب بلورهای اسید اوریک است، اغلب قوزک را گرفتار می‌کند.

 

تیزی استخوان، قطعات جدا شده استخوان یا غضروف، التهاب شبه روماتیسمی مفاصل، و نقص گردش خون و آسیب عصب نیز دیگر آزاردهندگان قوزک پا هستند.

 

درمان درد قوزک پا

درد قوزک چیزی نیست که سرسری گرفته شود. اگر بعد از آسیب‌دیدگی درمان مناسب انجام نشود، یا در درمان تأخیر شود، ممکن است گرفتاری‌های مختلفی بروز کند. در اینجا پیشنهاد‌هایی برای تسکین درد ارائه می‌گردد.

اصول چهارگانه را رعایت کنید. استراحت، یخ گذاشتن، بستن و بالا گرفتن قوزک از اولین کارهای بعد از آسیب‌دیدگی قوزک و درد آن است.

 

استراحت لازم است، چون از تحریک قوزک آزرده ممانعت می‌کند. استراحت در بستر بهتر است، و اگر ناچار به حرکت هستید، از عصا یا چوب زیر بغل استفاده کنید. گذاشتن یخ بر روی آن، چند بار در روز و هر بار به‌مدت 15 دقیقه، با بی‌حس کردن انتها‌های اعصاب و انقباض مویرگ‌ها برای جلوگیری از خونریزی بیشتر، التهاب دردناک قوزک را کاهش می‌دهد.

 

قوزک را با استفاده از ارتزهای حمایتی پا ثابت کنید. قوزک را با گذاشتن یک بالش در زیر آن بالا نگه دارید تا مایع جمع شده در آن تخلیه شود. اصول چهارگانه را به‌مدت سه تا پنج روز رعایت کنید.

 

از مسکن استفاده کنید. آسپیرین، ایبوپروفن، و استامینوفن می‌توانند درد قوزک آزرده را کاهش دهند.

 

پاشنه را بلند کنید. می‌توانید با گذاشتن یک بالشتک در داخل کفش یا بلند کردن پاشنه کفش، درد کشیدگی تاندون آشیل را کاهش دهید. یک تا یک و نیم سانتی‌متر کافی است. بالشتک را از داروخانه تهیه کنید.

 

پیشگیری از آسیب قوزک پا با پوشیدن درست کفش

اگر قوزک پایتان زیاد آسیب می‌بیند، باید در مورد کفش‌هایتان دقت زیاد به خرج دهید.

کفش مناسب بپوشید. همیشه کفش مناسب با کاری را که انجام می‌دهید بپوشید، مثلاً در ورزش، کفش مخصوص آن و در هر شغلی کفش مناسب آن شغل را به‌پا کنید.

کفی در کفش بگذارید. کف هر کفشی باید قوس متناسب با کف پا را داشته باشد تا از چرخیدگی پا به طرف داخل جلوگیری کند. این امر مخصوصاً در مورد اشخاصی که کف پای صاف دارند مهم است. بیشتر کفش‌های خوب و دارای کیفیت بالا این قوس را دارند، در حالی که کف کفش‌های ارزان قیمت، صندل‌ها، و دمپایی‌ها صاف هستند. شما می‌توانید کفی مناسب پایتان  را  با مراجعه به کلینیک های ارتوپدی فنی تهیه کره و در کفشتان بگذارید.

زیر پا را نرم کنید. اگر تمام روز را سر پا هستید، با خریدن بالشتک‌های زیرپایی از داروخانه‌ها یا کلینیک های ارتوپدی فنی ، بیشتر فشار ناشی از راه رفتن بر روی سطح سفت را به آن منتقل کنید.

کفش‌های کهنه را کنار بگذارید. کفش‌ها به‌تدریجی نرمی و قوس کف خود را از دست می‌دهند. بیشتر مردم کفش‌هایشان را به‌مدت دو یا سه سال به‌طور مداوم می‌پوشند که زمان زیادی برای عمر یک کفش است. نرمی و قوس کف هر کفشی، عمر شش تا هشت ماهه دارد.

اگر بعد از آسیب‌دیدگی، علاوه بر درد، قوزک ورم دارد، یا کبود شده است، یا تب دارید، یا احساس می‌کنید قوزک حالت طبیعی ندارد، فورا به پزشک مراجعه کنید

درد قوزک پای ناشی از نقرس

اگر گرفتار نقرس هستید، خیلی کارها برای جلوگیری از درد قوزک می‌‌توانید انجام دهید.

برنامه غذایی خود را تغییر دهید. غذاهای پر از پورین مثل لبنیات، قلوه، جگر، ساردین و آجیل می‌توانند سطح اسید اوریک خون را بالا برده و باعث حمله نقرس شوند. خودداری از خوردن این مواد از حمله نقرس جلوگیری می‌کند. الکل نیز مضر است، چون تولید اسید اوریک را در بدن افزایش می‌دهد. نوشیدن آب زیاد مفید است، چون به دفع اسید اوریک از بدن کمک می‌کند.

وزن خود را کم کنید. داشتن اضافه وزن، فشار زیادی بر روی قوزک وارد می‌کند. وزن زیاد در افراد مبتلا به نقرس شایع است.

از مسکن‌های ضدالتهاب استفاده کنید. دردهای شدید نقرسی و التهاب مفصلی را می‌توان زیر نظر پزشک با داروهای خوراکی مثل ایندوسین، ناپروسین، و کولشیسین کنترل کرد. در موارد شدیدتر از تزریق داروهای استروئیدی مثل کورتیزون استفاده می‌شود.

 

چه وقت به پزشک مراجعه کنیم؟

- قوزک پا آسیب‌دیده است و به‌قدری درد می‌کند که هنوز بعد از 24 ساعت نمی‌توان روی آن تکیه کرد.

- درد ربطی به آسیب‌دیدن قوزک ندارد و بیش از چهار روز طول کشیده است.

- اگر بعد از آسیب‌دیدگی، علاوه بر درد، قوزک ورم دارد، یا کبود شده است، یا تب دارید، یا احساس می‌کنید قوزک حالت طبیعی ندارد، فورا به پزشک مراجعه کنید.

 

درد مزمن قوزک پا ممکن است بیش از یک رگ به رگ شدن باشد

رگ به رگ شدن قوزک پا یک آسیب شایع بعد از زمین خوردن است. تقریبا 40 درصد کسانی که از رگ به رگ شدن قوزک رنج می برند، درد مزمن قوزک را تجربه خواهند کرد، حتی بعد از درمان در آغاز آسیب دیدگی.

آسیب تاندون خارجی قوزک پا می تواند دلیل احتمالی برای درد مزمن باشد. در برخی موارد که این شرایط چشم پوشی شده یا معالجه نشده، درد را طولانی تر می کند.

تاندون خارجی، پشت بخش بیرونی استخوان قوزک قرار گرفته است (که به آن استخوان نازک نی گفته می شود).

تاندون ها به پا و قوزک کمک می کنند تا پابرجا باشند.

آسیب تاندون ها می تواند شامل ورم در اطراف تاندون باشد. در بیشتر موارد، تاندون های خارجی واقعا پاره می شود، یا پشت استخوان نازک نی ورم می کند. این به علت رباط هاست که تاندون ها را با هم نگه می دارد یا کشیده و یا پاره می کند.

اگر شما درد قوزک پا دارید و بهبود نمی یابد، آن را نادیده نگیرید. آن را با پزشکی که در زمینه آسیب های پا و قوزک تجربه دارد در میان بگذارید

علائم آسیب تاندون خارجی

- درد قوزک که به معالجه پاسخ نمی دهد

- ورم اطراف لبه بیرونی قوزک

- درد در استخوان قوزک

- درد که از قوزک به تمام پا منتقل می شود.

 

تشخیص آسیب تاندون خارجی

یک تشخیص مناسب به منظور درمان درست آسیب های تاندون خارجی ضروری است و به تسکین درد کمک می کند.

برای شناسایی و تشخیص آسیب تاندون خارجی، استفاده از MRI یا فراصوت می تواند مفید باشد.

 

درمان آسیب تاندون خارجی

- استراحت، یخ و بالا نگه داشتن

- از کار باز داشتن قوزک با استقاده از ارتز های ثابت کننده قوزک

- فیزیوتراپی

خیلی از آسیب های جدی تاندون خارجی مانند پارگی یا جداشدگی، نیاز به جراحی خواهد داشت.

 

اگر شما درد قوزک پا دارید و بهبود نمی یابد، آن را نادیده نگیرید. آن را با پزشکی که در زمینه آسیب های پا و قوزک تجربه دارد در میان بگذارید.

منبع: نیره ولدخانی

 تبیان

سزاموئیدیت... درد زیر شست پا

مشکلات استخوان سزاموئید از علل درد زیر شست پا است

در زیر مفصل اصلی شست که به آن مفصل متاتارسوفالانژیال اول میگویند دو استخوانچه کوچک بنام سزاموئید وجود دارد که در صورت آسیب یا التهاب میتوانند موجب بروز درد و ناراحتی برای فرد شوند.

 

آناتومی

در بافت نرم زیر مفصل اصلی شست پا دو استخوان کوچک به اندازه یک نخود کوچک وجود دارند که به آنها استخوان های سزاموئید Sesamoid bones یا کنجدی میگویند. عضله خم کننده شست که شست پا را به طرف پایین خم میکنند را فلکسور شست میگویند. تاندون فلکسور شست در مسیر خود از مجاورت این استخوانچه ها عبور میکند.

 

استخوانچه های سزامویید ها موجب میشوند تاندون خم کننده یا فلکسور شست از مفصل متاتارسوفالانژیال شست کمی فاصله گرفته و بدین طریق سزاموئید ها مانند یک اهرم عمل کرده قدرت تاندون ها را افزایش میدهند. سزامویید ها همچنین موجب جذب نیروهای ضربه ای میشوند که در موقع راه رفتن به شست پا وارد میشوند. وجود سزاموئید ها موجب میشود اصطکاک بافت نرم در زیر مفصل شست کاهش یابد.

 

علت درد زیر سزامویید چیست

استخوان های سزاموئید به علل مختلفی میتوانند موجب درد شوند

    

• التهاب بافت نرم اطراف استخوان های سزاموئید را سزاموئیدیت Sesamoiditis میگویند. دویدن و یا حرکات رقص بمدت طولانی میتواند به علت حرکت مداوم و مکرر استخوان های سزامویید موجب التهاب بافت های اطراف آن و در نتیجه بروز درد شود

• یک ضربه شدید به زیر پنجه پا میتواند موجب شکستگی سزاموئید و بروز درد در آن شود. ضربات مکرر به زیر شست پا هم میتواند موجب بروز شکستگی های استرسی در این استخوان ها شود

• آرتریت یا التهاب مفصل بین استخوان های سزاموئید و استخوان شست پا هم میتواند موجب بروز درد در زیر شست پا شود. در کنار هم قرار گرفتن سزامویید و استخوان شست پا در واقع یک مفصل را تشکیل میدهد و این مفصل هم میتواند مانند دیگر مفاصل بدن دچار التهاب و آرتریت شود. آرتریت این مفصل در کسانی که قوس کف پا زیادی دارند بیشتر دیده میشود. در این افراد به علت تغییر در بیومکانیک کف پا فشار زیادی به این مفصل وارد میشود

• گاهی اوقات خونرسانی به استخوان سزاموئید از بین رفته و بیماری به نام استئوکندریت Osteochondritis را در این استخوان ایجاد میکند. واکنش بدن به این وضعیت رسوب کلسیم در بافت های اطراف استخوان است که موجب بروز درد و تورم در ناحیه میشود

• گاهی اوقات بافت نرم زیر استخوان سزاموئید زیاد شده و برجسته میشود و حالتی شبیه به میخچه را بوجود میاورد که موجب بروز درد میشود

• قرار گرفتن مداوم شست در حالت خمیده به پشت مانند استفاده مداوم از کفش های پاشنه بلند میتواند موجب فشار زیاد به استخوان های سزاموئید شود

علائم و درمان مشکلات استخوان سزاموئید چیست

در زیر مفصل اصلی شست که به آن مفصل متاتارسوفالانژیال اول میگویند دو استخوانچه کوچک بنام سزاموئید وجود دارد که در صورت آسیب یا التهاب میتوانند موجب بروز درد و ناراحتی برای فرد شوند.

 

علائم مشکلات استخوان سزامویید چیست

مهمترین علامت مشکلات استخوان سزاموئید، احساس درد در زیر مفصل اصلی شست پا است. در این موارد حرکت شست پا بخصوص در موقع راه رفتن شدت درد را افزایش میدهد. فشار دادن به زیر مفصل شست پا با انگشت و یا حرکت دادن شست پا به پشت هم معمولا موجب شدیدتر شدن درد میشود.

در این بیماران گاهی اوقات حرکت نامناسب سزامویید موجب احساس کلیک و تقه دردناکی در شست پا میشود. تعدادی از بیماران ممکن است احساس بیحسی در پوست بین شست و انگشت دوم داشته باشند.

تشخیص مشکلات استخوان سزاموئید معمولا با توجه به مشکلات بیمار و انجام معاینه به توسط پزشک انجام میشود. تهیه رادیوگرافی خاصی به نام Axial view از شست پا میتواند استخوان های سزاموئید رو مشکلات احتمالی آن را بهتر نشان دهد. در صورتی که رادیوگرافی آگزیال نتواند علت درد را مشخص کند پزشک معالج ممکن است از اسکن رادیوایزوتوپ و یا ام آر آی برای مشخص کردن تشخیص کمک بگیرد.

 

  پیکان های سفید استخوان چه های سزاموئید را نشان میدهند                                            رادیوگرافی آگزیال از استخوان های سزامویید

 

درمان مشکلات استخوان سزاموئید

شروع درمان مشکلات استخوان سزاموئید همیشه با روش های غیر جراحی است. این روش ها در غالب موارد در بیمار را از بین میبرند. در صورت عدم پاسخ درمانی مناسب به درمان های غیر جراحی پزشک معالج ممکن است تصمیم به انجام عمل جراحی بگیرد. مهمترین اقدامات غیر جراحی در درمان مشکلات استخوان سزاموئید عبارتند از

• ستفاده از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی

• استفاده از پد های مخصوص به شکل J که در داخل کفش گذاشته میشود تا فشار بر روی استخوان سزامویید را کاهش دهد

• کم کردن ارتفاع پاشنه کفش تا فشار کمتری به پنجه وارد شود

• تزریق داروهای کورتیکوستروئیدی در اطراف استخوان های سزاموئید به توسط پزشک

• گچ گیری پا و بعد از آن استفاده از کفش های با کفی محکم و سفت در موارد شکستگی استخوان های سزامویید

"دکتر مهرداد منصوری"

بونیونت یا برجستگی کنار انگشت کوچک پا چیست

بونیونت یا برجستگی کنار انگشت کوچک پا چیست

بونیونت Bunionette  (بونیونِت) به معنای بونیون کوچک است. بونیون برجستگی است که در کنار داخلی مفصل شست بعضی افراد بوجود میاید و بونیونت برجستگی است که در لبه کناری مفصل انگشت کوچک پا ایجاد میشود.

    
پیکان محل بونیونت در لبه خارجی پا را نشان میدهد

به این بیماری بونیون خیاط ها هم میگویند. قبلا خیاط ها مدت های زیادی بصورت چهار زانو بر روی زمین می نشستند و به همین خاطر لبه خارجی پای آنها به زمین فشرده میشد. بر اثر این فشار ممتد بتدریج لبه خارجی پا برجسته شده و این مشکل بوجود میامد.

 

آناتومی

بونیونت در محلی ایجاد میشود که انگشت کوچک پا به کف پا متصل میشود. این ناحیه در واقع مفصلی است که به آن مفصل متاتارسوفالانژیال Metatarsophalangeal joint میگویند. متاتارس ها پنج استخوان بلند در کف پا هستند و منظور از فالانژ ها استخوان های کوچکی هستند که بند های انگشتان را تشکیل میدهند. همه انگشتان سه فالاتژ دارند بجز شست پا که دو بند و در نتیجه دو فالانژ دارد.

 

علت بونیونت چیست

بونیونت در واقع برجستگی است که بر روی سر استخوان متاتارس پنجم پا در محلی که با بند اول انگشت پنجم مفصل میشود بوجود میاید و علت اصلی آن فشارهای ممتدی است که به این ناحیه وارد میشود.

                   بونیونت در لبه خارجی پا                                       بونیون شست پا

معمول ترین فشار وارده به این تاحیه فشار کفش تنگ به پنجه پا است. در بعضی افراد در سنین بعد از بلوغ پنج پا به تدریج پهن میشود و این پنجه پهن وقتی با یک کفش تنگ مواجه میشود فشار مداوم و ممتد کفش موجب برجستگی بونیونت میگردد. این فشار موجب میشود پوست تحت فشار قرار گرفته و برجسته شده و بعد از مدتی دردناک شود. اگر در زیر پوست تحت فشار، استخوان قدری برجستگی هم داشته باشد فشاری که به پوست وارد میشود باز هم بیشتر میگردد. در این موارد پوست بین استخوان و کفش فشرده شده و آزرده میشود.

 

علائم بونیونت چیست

مهمترین علائم بونیونت برجستگی در لبه خارجی پا در محل اتصال به انگشت پنجم است. پوست ناحیه برجسته و کلفت و گاهی دردناک میشود. تشخیص این بیماری به توسط معاینه پزشک داده میشود. ممکن است در رادیوگرافی ساده از کف پای بیمار تغییراتی در استخوان های پنجه پا دیده شود.

 

درمان بونیونت چیست

درمان این بیماری در اکثر اوقات با پوشیدن کفشی که پنج پهن تری داشته باشد میسر میشود.استفاده از ارتزهای مخصوص (ازچمله پدهای نرم حاوی ماده ژلاتینی) روی پرجستگی میتواند درد بیمار را کاهش دهد.

     استفاده از پد در لبه خارجی پا برای کاهش فشار             برداشتن برجستگی استخوانی         استئوتومی متاتارس پنجم کف پا برای تغییر امتداد استخوان و کم کردن برجستگی

 
در صورت عدم پاسخ درمانی مناسب به اقدامات ذکر شده درمان جراحی است.

ایران ارتوپد

Carpal Tunnel Syndrome - Treatment Overview

Carpal Tunnel Syndrome - Treatment Overview

The goal of treatment for carpal tunnel syndrome is to allow you to return to your normal function and activities and to:

• Address other health conditions if they are making your symptoms of carpal tunnel syndrome worse.
• Reduce any inflammation of tissues in the wrist that puts pressure on the median nerve.
• Determine the causes of your carpal tunnel symptoms. You can then identify whether there are activities for you to avoid or do differently and ways you can help prevent the condition.
• Prevent nerve damage and loss of muscle strength in your fingers and hand.

Treatment for carpal tunnel syndrome is based on the seriousness of the condition, whether there is any nerve damage, and whether other treatment has helped. Treatment options include treatment without surgery (nonsurgical treatment) or with surgery.

• If treated early, carpal tunnel symptoms usually go away with nonsurgical treatment.
• If your symptoms are mild, with occasional tingling, numbness, weakness, or pain, 1 to 2 weeks of home treatment are likely to relieve your symptoms.
• If home treatment does not help, or if your symptoms are more severe (including the loss of feeling in your fingers or hand, or the inability to perform simple hand movements such as holding objects or pinching), have your doctor examine you and recommend treatment.

Nonsurgical treatment

If your symptoms are not severe, expect your doctor to recommend nonsurgical treatment to see whether symptoms improve. Nonsurgical treatment includes:

• Evaluating any other medical problems that might contribute to carpal tunnel syndrome, and changing your treatment for those problems if needed.
• Changing or avoiding activities that may be causing symptoms, and taking frequent breaks from repetitive tasks.
• Wearing a wrist splint to keep your wrist straight, usually just at night. See a picture of a wrist splint .
• Using nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) to relieve pain and reduce inflammation. Although studies have not shown NSAIDs to be effective for carpal tunnel syndrome, they may help relieve your symptoms.
• Learning ways to protect your joints as you go through your daily activities.

In some cases, oral corticosteroids or corticosteroid injections into the carpal tunnel may be considered if other methods to reduce inflammation do not work.

Surgical treatment

Surgery is sometimes recommended when other treatment has not helped, if a carpal tunnel condition has continued for a long time, or if there is nerve damage or the risk of nerve damage. Surgery involves cutting the ligament that forms the roof of the carpal tunnel. This relieves the pressure on the median nerve, which eases or ends the symptoms of carpal tunnel syndrome.

See a picture of the ligament involved in carpal tunnel release surgery .

Surgery is usually successful. In some cases it does not completely relieve the numbness and pain in the fingers or hand. This may be the case if there has been permanent nerve damage caused by long-standing carpal tunnel syndrome or by other health problems such as diabetes.